1. Brothers in Arms: Road to Hill 30 (PC)

Brothers in Arms: Road to Hill 30 (PC)

Als ik mijn fireteam nu eens daar neerzet en dan kan ik met mijn assaultteam die Duitsers gaan flanken, zo moet je denken in’’Brothers in Arms’’. Dus aanhangers van het knal-alles-maar-af-in-je-uppie hoeven niet meer verder te lezen want dit gaat er toch héél wat strategischer aan toe, ik zal het dan nu maar eens gaan hebben over gearbox’s WO2 meesterwerk: Brothers in Arms: Road to hill 30. En daarom gaan wij nu terug naar 1944, de nacht van 5 op 6 juni tot en met de 8ste dag na D-day.

’’I didn’t want to be squadleader’’

Je moet je toch maar eens voorstellen, je staat midden in de nacht in de opening van een vliegtuig, ieder moment ga je springen, ieder moment zal je laatste seconde misschien wel komen, misschien…………. Dit moet er allemaal door het hoofd gaan van Matt Baker, hij staat op het punt te springen als de game begint. Het vliegtuig waar hij in zit is geraakt en hij is de eerste die springt, nadat je deze sprong hebt gemaakt zul je een onvergetelijk WO2-avontuur beleven. Waarom? Dat is een goeie vraag dat zal ik (als ‘’Broters in Arms’’ veteraan) jullie maar eens haarfijn uitleggen. Ten eerste het verhaal is echt om van te smullen, laat ik het zo zeggen ‘’als Saving Private Ryan'' of ''Band of Brothers'' een van je lievelingsfilms is, dan is ‘’Brothers in Arms’’ wellicht dé game voor jou. Natuurlijk is niet alleen het verhaal erg goed maar de rest is ook lekker in de game verwerkt maar daar wil ik toch wat dieper op in gaan.

If i wouldn’t have you

In Brothers in Arms staat de samenwerking tussen soldaten centraal, dit heeft veel gevolgen voor de gameplay: zo ben je niet alleen maar heb je een peloton aan je zijde waar je hele simpele commando’s aan kunt geven, niet dat het er veel zijn, integendeel want verder als: ‘’follow me’’,’’cover me’’,’’assault’’ en ‘’go to that position’’ komt het niet. Deze teamgenoten hebben dan ook nog eens een meesterlijke A.I, dit geldt zelfs voor de Duitsers. Dit realisme heeft ook gevolgen voor de wapens, zo is er dus geen richtkruis (hoewel je dit wel kunt instellen) waardoor je altijd door de loop van je wapen zult moeten kijken en daar komt het volgende probleem om de hoek kijken: het wapen wiebelt alle kanten op wat ook weer erg realistisch is omdat je in zo’n oorlog nooit je wapen helemaal stil kunt houden. Je bent dus erg afhankelijk van je teamleden die je simpele maar o zo effectieve commando’s kunt laten uitvoeren. Je hebt een fireteam (die je goed dekkingsvuur kunnen geven) en een assaultteam (dit is het team waarmee je de vijand flankt). Het is jammer dat er meestal maar 1 flankpoint is en je je vijanden bijna altijd op deze manier moet verslaan. Vind je het leuk om zo het hele spel uit te spelen? Dan kan ‘’Brothers in Arms’’ je een hele tijd lang boeien, niet dat het een lang spel is (ongeveer 8 tot 10 uurtjes). Dit is dan ook gelijk het zwakste punt van deze game. Maar natuurlijk is er altijd nog een leuke multiplayer te spelen, al moet ik zeggen dat deze zeer beperkt is en slechts maar 1 zinnetje vermelding verdient want het is meer een leuke extra.

Een authentieke game, een authentieke sfeer

In dit deel van mijn review , zou ik graag wat meer in willen gaan op de graphics en die natuurlijk ook voor de sfeer zorgen. Het verhaal en de gameplay zijn dus erg goed, maar hoe zit het met de graphics? Mooie nieuwerwetse animaties met een slechte sfeer? Of ouderwetse graphics met een pracht van een sfeer? Bij Brothers in Arms gaat het meer naar het 2de dan naar het eerste, zo zien de personages en wapens er prachtig uit en zelfs de animaties zijn prachtig. Maar waar gaat het dan mis? Bij het gras! Nu weet ik ook wel dat dit niet zo heel veel uitmaakt maar je kunt de pixels bijna gaan tellen, het lijken wel 2d-borden die in een grasvorm zijn uitgeknipt en in de game zijn gepleurd. Ik weet nu ook wel dat dit niet het grootste probleem is voor de game en dit kritiekpuntje zal ook geen gevolgen hebben voor mijn eindcijfer, maar ik hoop dat Gearbox dit in het nieuwste deel toch gaat veranderen naar prachtige grassprieten die meeschommelen met de wind. Zoals ik net al zei heb ik verder niks te klagen over de graphics, ze zijn inderdaad misschien wat ouderwets maar dit draagt wel bij aan de sfeer van deze game, en daar draait het om bij de graphics: de juiste sfeer.

Tot nu toe alles goed, maar geldt dit ook voor de sound?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ja. Het geritsel tussen de blaadjes, je bepakking die je op en neer hoort gaan als je springt en zelfs het hijgen van je personage als hij aan het rennen is. Maar niet alle goede geluidseffecten zitten in de omgeving of in je personage zelf, het zit ook bij je teamleden en wapens. Zo heb ik de voiceacting nog nooit zo mooi mogen meemaken en de wapens klinken (volgens mij) precies hetzelfde zoals ze in het echt klinken. Maar niet alleen de Amerikanen, ook de Duitsers doen hier hun zegje en dan bedoel ik niet in krom Amerikaans maar gewoon echt in de originele taal van onze Oosterburen. De muziek is ook goed verzorgd maar meer dan een heroïsch deuntje in het hoofdmenu zul je niet horen.

Conclusie en beoordeling

None

Ja, ik durf het hier te zeggen. Hoe goed andere WO2-shooters ook zijn ga ik Brothers in Arms: Road to hill 30 de beste WO2-game ooit noemen. Dit komt vooral door het prachtige verhaal, sfeer en sound. Wat daar dan wel tegenover staat is dat de lengte van de game toch wel iets langer had gemogen. Al met al een topperrrr.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • gameplay
  • episch verhaal
  • sfeer
  • sound
  • A.I
  • Minpunten
  • de lengte van de game
  • weinig variatie

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dit is echt jeugdsentiment, heb die NES-versie veel gespeeld en nog altijd thuis liggen. Je kon er ook een raket van maken en wegvliegen naar een vreemde planeet. :)

  • Oeh, Way Forward.

  • Wow… dat is lang geleden dat ik het spel heb gespeeld. Leuk dat er eindelijk weer een update van komt.

  • Cool! De NES-versie heb ik altijd met heel veel plezier gespeeld!

  • Ik heb werkelijk nooit begrepen wat mensen aan dat spel vonden.



    Ik heb hem ook gehad maar eigenlijk nooit gespeeld omdat ik het gewoon niet leuk vond.



    Voordat mensen vragen waarom ik hem dan koop:



    Ik had Probotector gekocht, die speelde ik binnen een half uur thuis uit.

    Toen heb ik die geruild voor Festers Quest, die speelde ik dezelfde dag in ongeveer 3 uurtjes uit.

    Toen heb ik deze maar genomen…….







  • Ahhhh, waarom komt deze game niet op XBLA? :'(

  • Ik ken de game niet. :S



    Maar de Blob is nu een ander personage, gaan ze daar geen conflict mee krijgen?

  • Ik ben eigenlijk wel benieuwd of je hier nu ook weer gebruik maakt van Jellybeans om je Blob te veranderen.

  • Nog nooit van gehoord.

  • Kan mss best een topper worden. Lijkt me ook wel iets voor de DS.

  • Klinkt best wel leuk, maar dan wel voor de Wii, of voor XBLM of PSS.

  • Nooit van gehoord, wel nog een spel met een blob!

  • Nooit van gehoord…

  • da's lang geleden, ik heb toentertijd de Game Boy versie nog gespeeld ;)

  • @ Weslii



    Probotector in een half uur en Fester's Quest in 3 uur uitgespeeld?



    _0_



    Anders ben je de biggest liar ever ;)





  • ik ken de game nie!!

  • Heb hem alleen gehoord van horen zeggen, ik ben benieuwd

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren