1. The Eye Of Judgment en de gevolgen

The Eye Of Judgment en de gevolgen

In 1999 kocht ik een Dreamcast. Het was een enorme financiële aderlating voor me, maar eenmaal achter de Sega-console vergat ik dat direct. Ik speelde Soul Calibur helemaal kapot, was diep onder de indruk van Shenmue, vond Crazy Taxi geweldig, Jet Set Radio briljant en Rez ervaarde ik als het ultieme muzikale escapisme. Gedurende die tijd probeerde ik iedereen te overtuigen dat de Sega-console toch echt de beste was. Argumenten waren er in overvloed. Ik had gelijk, maar helaas kreeg ik dat niet. ‘De PS2 komt eraan’, ‘Dreamcast? ken ik niet’ en ‘ik wil geen internet’ waren slechts enkele opmerkingen van alle conservatieve gamers. Zodoende werd ik op school beschouwd als een “alternatieve gamer”. De Dreamcast-tijd duurde slechts twee jaar. Het verhaal is bekend…

Onbegrip en conservatisme maken nu weer deel uit van mijn leven. Iedere dag speel ik een game waarvan mijn directe omgeving helemaal niets begrijpt. Sterker nog men wilt mij niet begrijpen. Mijn vriendin vind mij nu opeens een ongelofelijke nerd en verbreekt de relatie, mijn broer denkt dat ik gek geworden ben en mijn studiegenoten zeggen dat ik mijn verstand verloren hebt en dat het de hoogste tijd wordt dat ik me ga “herpakken”.

Oorzaak van dit alles: The Eye Of Judgment. En ik geef toe dat zodra ik ook maar enigszins kan, ik EoJ probeer te spelen. In die 50 dagen dat ik de game bezit, vind ik het nog altijd even fantastisch. Ik spendeer bijna al mijn tijd aan het experimenteren met mijn deck, kan uren kijken naar de kaarten en geef geld uit op marktplaats en ebay om de beste kaarten te kunnen bemachtigen. Wanneer ik vervolgens de nieuw gekochte kaart tot leven wek met de Playstation Eye worden mijn gevoelens gevoed met verrukking en blijdschap. Inmiddels heb ik 95 kaarten (van de 110) en sta ik in de officiële EoJ online-ranking genoteerd.

Mijn leven (lees: verplichtingen) gaat ondertussen gewoon door. Ik moet Spinoza lezen, een artikel schrijven over ‘culturele acceptatie’, een nieuwe vriendin zoeken, mijn broer helpen met witten, mijn lichaam trainen, werken en weet ik veel wat niet meer. Dit lukt me echter niet. Te weinig tijd zo gezegd. Vooralsnog is EoJ belangrijker. Leuker vooral. Spinoza kan wel wachten, mijn broer zoekt het zelf maar uit en mijn nieuwe nog te ontmoeten vriendin doet het nog maar even zonder mij.

Desalniettemin sta ik open voor de mening van een ander. Kan het zijn dat mijn ex-vriendin gelijk heeft? Ben ik inderdaad een nerd? En hebben mijn studiegenoten gelijk? Heb ik mijn verstand verloren? Of ben ik eenvoudigweg verslaafd?

Wat kan mij het schelen? Dan ben ik toch een verslaafde nerd met een verloren verstand. So what? Ik wilde toch al af van mijn vriendin die constant zat te zeuren. Spinoza kent geen geheimen meer voor me en ik heb een onzettende hekel aan verven. Over een tijdje kan ik er alleen maar om lachen. Mijn nieuwe vriendin zal nog mooier zijn dan mijn vorige, mijn studie zal gekenmerkt worden door prima cijfers en het huis van mijn broer is dan al netjes op orde. Ten minste dat hoop ik maar.

In de tijd van de Dreamcast lag ik ervan wakker. Inmiddels ben ik bijna 7 jaar ouder. Onbegrip en conservatisme zullen deel uit maken van ieders leven en dus ook van het mijne. Dat is helemaal niet erg zolang je plezier hebt in de dingen die je doet en je niet stoort aan een ander.

Voorlopig is The Eye Of Judgment nog overheersend. Beslist geen aanrader voor mensen met een sociaal leven, verplichtingen en vrij te besteden geld. Wees gewaarschuwd.

Dit artikel delen

Over de auteur