1. Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow (PC)

Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow (PC)

Aangezien het forever lijkt te duren eer we de meester van het koele wapengeweld weer aan het werk zien, ben ik intussen heel wat nieuwe stoere vuurgoochelaars in de schijnwerpers getreden. Max Payne is er zo eentje, maar ook Sam Fisher maakte een paar jaar geleden zijn debuut in Splinter Cell. Amper een jaar later nadat de eerste aflevering uitkwam is er alweer een nieuwe game. Doorgewinterde gamers hielden al hun hart vast want dat staat namelijk garant voor flauwe afkooksels. Er werd immers veel beloofd op korte tijd: verbeterde graphics, meer gagdets, buitenlocaties... er zou zelfs een heuse multyplayer modus aanwezig zijn, ik kon het pas echt geloven toen Pandora Tomorrow zich zachtjes zoamend op mijn harde schijf nestelde.

Inleiding:

De voornaamste reden waarom PT er zo snel gekomen is, is omdat men dezelfde aangepaste unreal-engine heeft gebruikt. Op het eerste gezicht lijkt dat een tegenvaller, maar niets is minder waar: alle registers werden opengetrokken. Het blijft watertanden bij wat er op het scherm getoverd wordt: grote interactueve omgevingen met overweldigende lichteffecten die de concurrentie moeiteloos aankunnen. Dankzij bumpmapping krijg je fotorealistische beelden, zelfs op een bescheiden systeem. Splinter Cell onderscheidde zich van zijn concurrenten doordat de nadruk volledig op het stealth element lag. In tegenstelling tot die andere stealth game in het futuristisch jasje, Metal Gear Solid, draait alles rond de lichtinval en wordt er duchtig geflirt met licht en duisternis. Een andere troef is de naam van de schrijver Tom Clancy, ook bekend van de Rainbow Six-reeks, die onlosmakend met dit spel verbonden is. Hij zorgde weer voor een spannend plot vol intriges en onverwachte wendingen. Sam Fisher werkt nog steeds voor Third Echelon, een initiatief van de Amerikaanse inlichtingendienst NSA, dat via kleine eenheden, de zogenaamde splinter cells, informatie inwint. JE werkt op eigen houtje, maar onderhoudt radiocontact met kolonel Lambert die de laatste nieuwtjes doorspeelt. De VS speelt weer de vrijwillige zondebok, want wanneer ze in 2006 een kleine legerbasis in Oost-Timor opzetten om de prille indonesische democratie te ondersteunen, valt dit niet ten goedeaarde bij de bestuurlanden die de spionageactiviteiten vermoeden. Een groep guerrillastrijders, onder leiding van Suhadi Sadono, neemt de basis in. Sam Fisher wordt erop afgestuurd om gevoelige documenten te laten verdwijnen, maar al snel blijkt dat Sadono een virus achter de hand heeft: ‘Pandora Tomorrow’, dat hij op de VS dreigt los te laten.

Sams techieken en gadgets:

Tijdens de inleiding in een aangepaste omgeving leer je Sams technieken kennen: sluipen, langs muren schuifelen, tegenstanders gijzelen, klimmen, dalen... Je speelt vanuit het derde persoonsperspectief, zo heb je een goed overzicht van de omgeving, maar met een druk op de knop trek je een wapen en glijdt je standpunt dichterbij zodat je nauwkeuriger kan mikken. Er zijn enkele leuke nieuwigheden: zo kun je niet alleen opnieuw in spreidstand tussen twee muren hangen om vijanden te verassen, maar kan je deze positie ook gebruiken om hoge platformen te bereiken of vanuit die positie te schieten. Erg fraai is ook een nieuwe ‘Swat Turn’ waarmee je snel voorbij een doorgang kan draaien en de verradelijkle laserstraal die je kunt gebruiken om precies te richten, maar ook je positie verraadt. Je beschikt over twee basiswapens: een eenvoudig pistool en een assault rifle. Je arsenaal wordt aangevuld met leuke gadgets: een oogje om onder deuren te kijken, een sticky cam die bewakers kan afleiden met gas of geluid, kogels die een elektrische schok veroorzaken, rookgordijnen, een apparaat om het beeld van camera’s te verstoren, een loper, gasgranaten, flashbangs... genoeg om je eigen oorlog mee te beginnen! Eén van de leukste toevoegingen is zeer eenvoudig: je kunt nu ook op je vingers fluiten om de bewakers naar je toe te lokken. Ik kan je verzekeren dat je dat vaak zult moeten doen. Kogels zijn namelijk schaars en je zult ze vooral gebruiken om lichten te doven. Het is namelijk veel efficiënter om tegenstanders met een tik bewusteloos te slaan dan als een amniak om je heen te maaien met een kogelregen. Aan de liefhebbers van dat laatste in PT niet besteed.

ALARM!

Het spel bevat natuurlijk ook vernuftige alarmsystemen dat ervoor zorgen dat bewakers je komen zoeken en zich steeds beter gaan beschermen. Het alarm wordt in fasen opgedreven maar neemt ook weer af wanneer je een tijdje ongezien blijft. Het gebruik ervan is veel realistischer geworden. Het is niet langer zo dat een eenvoudige burger een alarm kan slaan, dat gebeurt pas wanneer één van Sadono’s mannen je ontdekt. Je kunt de lichamen ook niet zomaar laten rondslingeren, je moet ze zorgvuldig opbergen. De helft van het spel speelt zich in een complete duisternis af. Daarom heb je een meter waarop je kan aflezen hoe goed verborgen je bent, een nachtkijker waarmee het hele scherm licht-grijs olicht en een thermal view, waarin je alles wat warmte uitstraalt, een kleur krijgt. Dat laatste wordt in heel wat interessante situaties gebrukt: je ontdekt er namelijk landmijnen mee, je kunt er laserstralen mee ontwijken en in een latere missie he bje de warmemeter nodig om te ontdekken wie er door een vaccin een verhoogde lichaamstemperatuur heeft.

Missies:

Eén van de belangrijkste vernieuwingen zijn de grote buitenlocaties. JE hebt absolute bewegingsvrijheid, maar de gebieden zijn groot genoeg om verschillende strategieën te kunnen toepassen. Je start in een legerbasis en daarna infiltreer je een ondergronds laboratorium, gevolg door een wilde tocht op een Franse trein. Het treingedeelte illustreerd ook de beklijvende gameplay. Je landt bovenop het laatste compartiment en moet ongezien een informant bereiken. Dit kun je op verchillende manieren doen. Wie het eenvoudig doet, sluipt dwars door de trein, maar echte mission imossible-liefhebbers lopen bovenop de wagons, klimmen onder de trein door of shuifelen hangend aan hun vingertoppen langs de buitenkant van de trein. Door dat realisme, gecombineerd met het fantastische geluid en de opzwellende muziek, krijg je een ongeëvenaarde gameplay. De wind gooit je van het dak, voorbijrazende treinen brengen je uit balans en je moet rekening houden met verveelde reizigers die door het raam staren en je kunnen opmerken. Na de wilde rit komen we vervolgens in de jungle terecht waarin het hoge gras je beste vriend is. Daarna volgt er een sluiptocht langs de markten van Jeruzalem, de luchtahven van Los Angeles en ten slotte een tv-station in Jakarta. Men had de speelduur gemakkelijk kunnen verlengen door wat repetieve, langere stukjes te maken, maar dat heeft men bewust niet gedaan. Nog voor je verveeld kan raken, krijg je alweer een nieuwe omgeving voorgeschoteld zodat je steeds op het puntje van je stoel blijft zitten. Alleen maar quality time! Wat me vooral trof, was het design van de locaties zelf. Het realisme waarmee dorpjes en gebouwen worden weergegeven is ronduit fenominaal.

Interactieve omgeving:

Waar PT nog verder in uitblinkt, is de interactieve omgeving. Voor elke hindernis zijn er verschillende strategieën mogelijk en volgen er vaak onverwachte wendingen. In de jungle bijvoorbeeld moet je opletten voor troepen opgeschrikte vogels of het bewegen van de bladeren die je posities verraden; routes die vijf minuten geleden nog veilig waren, worden onbruibaar omdat stukgeschoten glas onder je voeten knapt, bliksem zorgt ervoor dat de hele omgeving oplicht en je onverwachts ontdekt wordt; vuurvliegjes doen automatisch machinegeweren op hol slaan; een voorbijrazende metro doet kanten en stof opwaaien... je meot zelfs rekening houden met de stand van de zon zodat je geen verradelijke schaduwen werpt!

Levensduur, multiplayer en besluit.

De levensduur is wer wat kort in deze game. PT lijdt namelijk aan het Max Payne syndroom: een beperkte speelduur, maar wel gevuld met fantastische gameplay. Gelukkig zagen ze dit bij Ubisoft ook in, want in PT kun je ditmaal ook on line je kunsten vertonen. Als de ontwikkelaars een beetje mak waren, haddenz e enkele dagen voor de release snel een deathamatch optie toegevoegd, maar gelukkig zijn ze niet over één nacht ijs gegaan. Het multiplayer gedeelte speelt zich namelijk af tussen de geniepige Shadownet spionnen en de Argus mercenairies. In drie modi: neutralization, extraction en sabotage proberen die eerste binnen te dringen, terwijl de mercs hen proberen tegen te houden. Wat het meeste opvalt is dat ze een verschillend perspectief hebben. De spionnen kunnen kiezen, maar de mercs hebben enkel een eerstepersoonsperspectief. Dit is een gewaagde keuze, maar geeft de spionnen het voordeel dat ze zich op hoogtes of in de duisternis kunnen verstoppen zonder dat de mercs dit vanuit een zwevend perspectief kunnen zien. Elke zijde beschikt natuurlijk over een aantal gadgets en vision mode waarmee vallen kunnen worden opgezet. PT is dus een waardige opvolger die zijn voorganger op alle fronten overtreft zonder de sublieme gameplay te verliezen. Het is wat jammer dat de engine in vergelijking met een game als Farcry niet nog meer interactie met de omgeving toelaat, maar daarvan afgezien is dit zonder twijfel één van mijn beste games in mijn collectie.

Conclusie en beoordeling

None

Splinter Cell: Pandora Tomorrow is zonder twijfel één van de beste stealth shooter dat ooit op de markt kwam en nu nog altijd te koop is voor een zacht prijsje. Niet te missen!!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Meeslepende gameplay
  • Vernieuwende muliplayer
  • Grote vrijheid in aanpak
  • Minpunten
  • Slechts acht grote missies

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Goede recensie, maar hier ben ik het niet mee eens:



    In theorie zou dit voor de nodige variatie moeten zorgen maar in werkelijkheid spelen de twee exact hetzelfde en beschikken ze ook nog eens over dezelfde wapens.



    Wesley pakt namelijk na 2 uur gespeeld te hebben, de wapens van zijn dode vader af in een tombe, maar hij schiet voorheen met één wapen en dat is nog een k*t wapen ook….



  • Ik vond de demo wel lachen maar hie betaal je niet de volle euro voor…

  • toen ik de demo zag dacht ik : dan hebben ze de extra tijd er voor genomen en dan ziet het er zo uit…ik was totaal niet onder de indruk…dat kogels draaien is wel grappig maar ik was niet onder de indruk en haal hem zoizo niet volle prijs…

  • Ik vond de game opzich wel leuk gedaan, met bullet-curving en dergelijke. Alleen had ik de game op Assassin al op iets meer dan 3 uur (!) uitgespeeld en er was geen multiplayer, noemenswaardige unlockables (alleen de normale stuff en pakjes) en de mouse sensitivity op de PC is echt killing! Ik vond het nog knap dat ik de game ermee uitgespeeld heb, serieus waar, ik had het balkje he-le-maal op het laagste gezet en nog steeds bewoog dat ding als een malle. Met name de Slo-Mo stukjes waren daardoor niet te doen!

  • vond de demo ook niet zo goed

  • Ik heb lang getwijfeld, maar ik laat hem toch maar liggen tot ik hem eens zie in de budgetbak. :)

  • Goede resensie, nu ga ik hem nie meer kope voor 60 euro en geen multiplayer? Dan is het het niet waard voor mij

  • ik weet het nie meer!!!

    Maar goede recensie en die stageren hou die er maar in.

  • crap 5 uur is gewoon te kort. op de nes duurde de spellen al langer

  • die hoofdpersoon van Wanted (ingame) ziet er grafisch nog beter uit als de stagair :P 6,5 …een oke game..

  • Deze laat ik dus mooi links liggen, vond de film ook al niet veel soeps.

  • Voor zo'n score vreesde ik al… hij leek me eerst wel vet, maar nu hoef ik hem niet meer.

  • Ik vind dit punt zelfs nog te hoog, heb hem zelf in 2 uur en 30 minuten uitgespeeld op de middelste moeilijkheidsgraad.. dat is echt te kort voor een spel waar je 60 euro voor betaald.

  • Had wel hoger verwacht :O

  • Valt me niet tegen. De film was wel te doen, maar de demo stemde mij niet positief.

  • Toch maar niet

  • Toch nog matig.

  • Ik ga voor de prijsvraag, maar als ik hem niet win; dan gewoon niet ;p

  • Ik vond de demo een beetje saai en ik koop deze game ook niet.

  • De demo vond ik echt heel erg vet, ik ga hem overigens niet halen, 60 euro voor 5 uur vind ik dan toch echt te kort.

    Misschien voor 30 of 20 euro, kan het spel toch wel minstens 10 keer uitspelen, heb ik nu ook met de demo gedaan.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren