1. Grand Theft Auto: Vice City (PC)

Grand Theft Auto: Vice City (PC)

‘Kan Grand Theft Auto III overtroffen worden?’, heb ik mijzelf wel eens afgevraagd voordat Rockstar haar nieuwe creatie blootstelde aan het massale publiek.

Er was in ieder geval genoeg commentaar op Grand Theft Auto III; het aim-systeem liep niet helemaal vlekkeloos, het ontbreken van motoren en helikopters was huilen met de pet op, het stilstaan als je uit een auto wou stappen speelde onprettig, etcetera. Al met al is er dus genoeg te verbeteren aan de serie.

Aan de opgenoemde punten heeft Rockstar – zo te zien – hard aan gewerkt, en de wildste gedachten van velen zijn overtroffen. Het concept is namelijk nog verder uitgebreid en er zijn weer ontelbare nieuwigheden aan het spel toegevoegd. Dat deze keiharde opvolger gezien ‘moet’ worden, ‘moet’ duidelijk zijn.

Het verhaal

In Grand Theft Auto: Vice City speel je met de zware jongen Vercetti, Tommy Vercetti; een man met directe attitude en aanpak, perfect ingesproken door niemand minder dan Ray Liotta.

Je hebt zojuist een lange gevangenisstraf uitgezeten en keert naar Vice City om daar voor de Forelli’s een duistere drugstransactie uit te voeren waarbij je cocaïne op de kop moet tikken. Deze drugdeal verloopt helaas niet zoals geplanned; het gaat direct mis en je verliest uiteindelijk het geld, een onbekende familie gaat met het geld én het Colombiaanse pretpoeder vandoor. In de cutscene zie je Tommy op het nippertje aan de dood ontsnappen. Sonny Forelli – het hoofd van de Forelli’s – is ziedend na het horen van de mislukte deal en hij is dan ook de man die je net zo lang in Vice City houdt totdat zijn geld weer veilig terug is gekeerd.

Vasbesloten ga je op onderzoek uit wie verantwoordelijk is voor ‘het in de soep lopen’ van de afspraak. Ondertussen neem je een heft in eigen handen en strart je je eigen business door bedrijven te kopen en als asset vrij te spelen en maak je kennis met een aantal (gestoorde) opdrachtgevers, waar je georganiseerde klussen voor moet opknappen, om de stad eenmaal over te nemen.

Ken Rosenberg; een neurotische, maar zeker ook hilarische cokesnuivende advocaat is één van van die personen. Hij introduceert je aan de invloedrijkste criminele kopstukken uit Vice City zoals Colonel Cortez en de drugsbaron Ricardo Diaz.

Het avontuur – wat in 55 uiterst innovatieve missies te behalen is – is een meeslepende ervaring die je als zelfrespecterende gamer moet meemaken!

Vice City, 1986

Grand Theft Auto: Vice City speelt zich af in het zonnige Vice City, zoals de naam al doet vermoeden. Vice City is een cartoon-achtige stad gebasseerd op het in Florida liggende Miami.

De populatie telt 1.8 miljoen inwoners die in één van de vijf eilanden wonen: het oostelijke eiland, het westelijke eiland, Prawn Island, Leaf Links of Starfish Island, die allemaal via bruggen met elkaar zijn verbonden.

In deze eilanden zul je niet alleen een uitgestrekt golfterrein, een filmstudio, een reusachtig vliegveld, een zwaarbewaakte legerbasis, een haven, een vuilnisstortsplaats, luxe hotels, verlichte neonreclames, meerdere stranden, hoge wolkekrabbers en dure landhuizen met meerdere zwembaden in villabuurten vinden, maar ook goedkoop uit de grond gestampte krotten en andere vormen van laagbouw, die vooral door de donkergekleurde bevolking wordt bewoond zoals de Haïten en de Cubanen. Dit is dan ook een broedplek van veel criminele activiteiten.

Vice City wordt geparodieerd door de flitende sportauto’s, de mannen in hun pastelkostuums, het schaars geklede vrouwelijk schoon, de tropische palmbomen, het felle zonlicht, de skyline als de avond valt en de sfeer wordt pas helemaal compleet gemaakt door de (humoristische) popmuzieksteriotypen uit de 80’er jaren. Een goede vervanging van het grauwe Liberty City als je het mij vraagt.

De economie heeft de stad dan ook te danken aan het hevig toenemende toerisme en de zwarte markt.

Modellen en het toerisme zijn de grootste doelwitten van het misdadige gespuis, vooral autodiefstal vindt vandaag de dag veel plaats in de stad. De corruptie binnen de politiemacht, maakt het politiekorps van de Vice City Police Dept één van de minst gerespecteerde politiekorpen van de Verenigde Staten.

De vernieuwingen en de verbeteringen

Een heleboel. Ik zie vaak dat een beat ‘m up-game meestal met minder dan vijf nieuwe personages, zo’n tien nieuwe levels en een nieuwe mode al direct beter scoort als de voorganger, mede vanwege door de vernieuwingen. Als je precies wilt weten wat hier allemaal nieuw is kun je maar beter je hard vasthouden, en rekenen op een rits wat lijkt op het wiskundige getal pi, afgerond tot de laatste decimaal.

Ten eerste heeft het hoofdpersonage eindelijk een tong en een stem, in tegenstellig tot de zwijgzame Claude uit het vorige deel, en ook heel wat andere figuren zijn spraakzamer dan die uit Grand Theft Auto III.

Maar de nieuwe voertuigen zijn de belangerijkste nieuwigheden van Grand Theft Auto: Vice City. Deze keer heb je beschikking over motorfietsen (waar de fans al sinds Grand Theft Auto 2 in 1999 voor de terugkeer van deze tweewielers smeken), speed- en zijlboten, die nog niet in Grand Theft Auto III bestonden en kun je zelfs nog achter het stuurknuppel zitten om met een zeevliegtuig of een helicopter te vliegen.

Met al deze vervoersmiddelen zijn waanzinnige snelheden te behalen en letterlijk ‘halsbrekende’ stunts als wheelies, stoppies en zelfs schroeven of salto’s zijn uit te halen. Een val van een motor bezorgt je een aantal fikse schrammetjes en kan zelfs dodelijk zijn. De schade van je auto wordt ook realistischer in beeld gebracht; alles aan je auto kan kapot.

Nog een vernieuwing is dat er een aantal houdingen van je personage zijn toegevoegd. Je kunt ditmaal bijvoorbeeld hurken waarbij je wat onopvallender te werk kunt gaan en bovendien verhoogt het je nauwkeurigheid tijdens het schieten. Je vijanden doen dit ook, vooral politieagenten verstoppen zich door achter voorwerpen te verbergen. Helaas, is het wel jammer dat je niet hurkend kunt voortbewegen, wat het iets minder aantrekkelijk maakt om deze houding aan te nemen.

Uit rijdende vehikels springen is dit keer ook mogelijk en is vooral handig als je van plan bent om een auto van een steiger (of iets anders) te dumpen of omdat de auto op het punt staat te exploderen.

Er is voor de rest nog een groot wapenarsenaal aan het spel toegevoegd, inclusief detructieve minutie. Je kunt nu met veertig wapens in plaats van vijftien je vijand respect af dwinen, geen hondenpis dus.

Nieuw is het feit dat je een handvol gebouwen kunt betreden zoals een club, een striptent, een kantoorgebouw, een winkelcentrum van groot oppervlakte en diverse restaurants. En het leuke aan deze nieuwe feiten is dat deze bestemmingen inclusief met mensen zijn. In The Malibu Club en The Pole Potion Club zie je deze mensen dansen en zitten.

Geld speelt duidelijk ook een belangerijkere functie dan in Grand Theft Auto III, omdat je er simpelweg nu meer mee kunt doen. Het kopen van de in totaal veerien bedrijven en savehouses die tot je beschikking zijn is maar een voorbeeld (het is aan jou of je deze ‘veertien’ juist veel of juist weinig vindt).

Al deze elementen geven Vice City een levendiger karakter dan ooit en geeft je het gevoel dat de stadsbewoners in Vice City hun eigen leven leiden.

De missies

Je begint het spel met een lege portefuille en je hebt geen wapens binnen handbereik, een slechtere combinatie in een stad als Vice City is haast niet te bedenken.

Je kunt voordat je direct aan de slag gaat enkel eventjes een auto ‘lenen’ en wat doelloos rondcruisen en joyriden op het oostelijke eiland – waar je begint – van Vice City, want de andere bruggen zijn nog afgesloten wegens werkzaamheden.

Je heb even de tijd om aan de menu’s – die tevens ook volledig in de eighties sfeer zijn – vertrouwd te raken en wat er allemaal te doen valt wordt tijdens de eerste missies haarfijn uitgelegd. De enorme vrijheid wordt ook vooral duidelijk gemaakt tijdens de missies van het spel.

Tommy Vercetti – de koudbloedige east end gangster – is te associëren met Tony Montana uit Scarface, een film uit het zelfde tijdperk als dit spel, de gelijkenissen zijn vooral door de keiharde en meestal sarcastische en cynische uitspraken – waar beide personen zich schuldig aan maken – goed te zien.

Door vooral opdrachten te begaan en onroerend goed te kopen breng je geld in het laatje en breidt je je macht op lange termijn uit. Hiervoor moet je voor elk figuur in de onderwereld werken; je start je criminele carrière in Vice City.

De missies zelf zijn overigens iets minder frustrerend, doordat je meestal dichtbij de plek kunt saven (je hebt immers huizen verspreidt over Vice City) en er een taxi’tje naar je toe rijdt als je een missie faalt. Deze brengt je gelijk naar je bestemmingspunt.

Maar Grand Theft Auto: Maar Vice City is natuurlijk niet alleen opdrachten vervullen. In het spel is er nog een groot scala waar je plaatsen kunt vinden om bijmissies te doen of je criminal ratings te handhaven.

Tel daar de vele bijbaantjes als taxi chaffeur, politie agent, brandweerman, ambulance bestuurder of zelfs pizza koerier bij op en je spreekt van een ongekende replay waarde.

Het grafische aspect

De graphics zijn absoluut ver van slecht. Sterker nog: de graphics zijn prachtig. De reflectie van zon en water op de ruiten van de auto’s, de unieke uitzichten vanuit de hoogte, de hemelsblauwe zee, de wirwar van straten en nog smallere steegjes, de subtropische look van de kromgegroeide palmbomen – slechts een klein aantal aan voorbeelden – noem ik meer dan een revolutie, en dat mag naar mijn weten ook best wel eens gezegd worden. En deze opgenoemde dingen laten dan ook degelijk zien dat er achter Grand Theft Auto: Vice City een zeer krachtige engine schuil houdt. Het enige minpunt is dat de game soms wat te traag wordt opgebouwd en dat sommige gebouwen plots in beeld komen. De flikkeringen zoals dat mensen in muren of andere obstakels blijven hangen kan soms wel wat frustratie opwekken. Laadtijden zul je amper meemaken in dit spel, alleen als je een ander eiland betreed moet je (spel)computer ongeveer een seconde denken. Het is echter beperkt en dus niet echt een ‘big deal’.

Het audiogehalte

Het audiogehalte reikt nagenoeg precisiewerk en is tamelijk ook één van de beste onderdelen van dit spel. De soundtrack bestaat uit een gevarieerde lijst met nummers, talkshows en reclame spotjes, elk befaamd station heeft zo haar eigen thema en er is dus muziek voor ieder wat wils.

Voor de krenten onder ons: de game bestaat uit honderd nummers, opgeslagen in zeven CD’s. Aan zeven CD’s geef je in de lokale platenwinkel minimaal zeventig euro uit. Aangezien deze game voor een briefje van twintig mee naar huis kan nemen, maak je op het financiële vlak dus ook al ‘vette’ winst. Ja, dat rekensommetje vind je in weinig recensies terug hè?

En o ja, en laten we het beeldmatteriaal niet vergeten... Serieus, soms start ik de game gewoon even op om de game te pauseren en naar de muziek te luisteren terwijl ik zit te lezen of iets dergelijks te doen.

Het geluid neemt je gewoon helemaal terug in de tijdslijn van het spel. Ben je niet opgegroeid met deze muziek en hou je liever van andere muziekgroepen, is het voor de PC-gamers zelfs nog mogelijk gemaakt om je eigen nummers aan je MP3-customtrack toe te voegen. Dan kun je alsnog onder het genot van je favoriete muzikanten drive-bys fixen!

De stemmen die overig ontleend zijn, zijn ditmaal erg goed ingesproken, en vooral de eerder genoemde acteur Ray Liotta uit onder andere de maffia-film Goodfellas knalt uit je speakers.

Het geluid tijdens het molisteren van voertuigen en het knetteren van vuurwapens zijn nog realistischer uitgewerkt dan dat je Grand Theft Auto III hebt gehoord.

De sfeer en originaliteit

Dat Grand Theft Auto: Vice City het van deze dingen ook moet hebben, zie je simpelweg al aan de screenshots.

De 80s sfeer is gewoon verschrikkelijk goed getroffen. De lettertypen, de interieuren, de rolschaatsers, de jonge dames in bikin’s, de radio, de criminele en corrupte stijl uit Scarface, noem maar op; alles ademt iets uit. Vice City staat bol van de sfeer en deze uitstraling komt bijzonder goed naar voren. Grand Theft Auto: Vice City slaagt daarom dan ook in het vlak waar andere ontwikkelaars de plank juist helemaal misslaan.

Conclusie en beoordeling

None

Rockstar presteert optimaal en heeft uitstekend werk verricht moet ik in eerlijkheid bekennen: Grand Theft Auto: Vice City is zeldzaam goed in haar genre. Ik kan me drie jaar geleden nog goed herinneren dat ik de game vol trots in de kast naast de andere hoesjes zette. Sindsdien blijf ik er nog steeds dat ontwikkelaars die zich bezig houden met dit genre kunnen er slechts van kunnen dromen om zo’n product op de markt te brengen. De gameplay en sfeer worden bovendien op prachtige wijze verenigd en blinken uit op meerdere vlakken, een spijkerhard feit. Er is echter geen sprake van een enorme stap voorwaarts. Een grote revolutionaire verandering voorwaarts hoef je dus niet te verwachten in dit spel, maar de geslaagde toevoegingen van graphics en gameplay maken het wel tot een perfecte opvolger. De kleine minpuntjes krijgen deze fantastische game beslist niet op de knieën en zijn eigenlijk niet eens noemenswaardig. Ik kan natuurlijk een heel breedsprakige lofzang geven met welverdiende woorden als: een waar mirakel, een mijlpaal van onputtelijke houdbaarheid, een essentiële aanschaf, de heer en meester in haar genre, etcetera. Maar ik denk dat het al duidelijk is...
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • De game bevat meer vrijheid dan ooit
  • De game bevat meer toevoegingen en verbeteringen dan ooit
  • De game bevat meer beeld- en geluidsmatteriaal dan ooit
  • De missiestructuur is innovativer en complexer dan ooit
  • De game bevat een l
  • Minpunten
  • Niet nog eens revolutionair...?

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Gek is dat..

  • ps3 voor 25-34 hahahhahahhaha ik lach me rot echt ik ben 13 en ik speel er al één jaar op hahahaha mongolen

  • @wesley



    …juist.

  • Oh wat a suprise Mr. Obvious! Iedereen koopt een Wii, speelt er een maand mee, en hij ligt vervolgens gewoon weg te rotten. No exception for me to :)

  • …for you to what?

  • Eerlijk gezegd verbaasd het bericht me niet zo veel, er zijn nou eenmaal veel wii's die als een soort impulsaankocht gekocht zijn door non-gamers. Veel van dat soort gebruikers laten de wii na het spelen van wii-sports (en soms wii-play en/of wii-fit) links liggen. Hoe meer mensen een console kopen, hoe relatief kleiner de hardcore gamer groep is, die sowieso de console wel kocht.

  • Nieuts nieuws onder de zon! Zo zie je maar dat verkoopresultaten en daadwerkelijke kwaliteit andere dingen zijn!

  • Duh.. De nieuwe spelers die het apparaat in huis halen vinden het leuk voor zo effe een uurtje tussendoor.

    Vraag me alleen af wat er uit het onderzoek was gekomen wanneer ze dit in het eerste jaar hadden gedaan. Toen was m'n Wii even veel aan als de 360

  • Iets wat iedereen weet. 1x in de zoveel tijd komt er een game die voor de echt gamers is gemaakt, en dan weer een half jaar stilte. En dan komt Nintendo zoals gewoonlijk weer met de aankondiging van een nieuwe Mario, Metriod, Zelda noem maar op…



    Het hele traject van Nintendo kent iedereen ondertussen!

  • Tja kan mij niet veel schelen :)

  • ha lol, zelfs de Gamecube word nog meer gebruikt dan de Wii.. XD holy crap

  • Ik vraag me wel weer af hoe ze aan deze cijfers komen. Interviewen ze gewoon een aantal mensen, of chekken ze de energierekening ofzo xD



    Als het onderzoek niet onder minimaal een paar duizend mensen is gehouden is het natuurlijk weinig reprensatief.

  • Ik persoonlijk gebruik de Wii het nmeest voor de VC en daardoor gebruik ik hem meer dan mijn PS3.

  • Wow een console waar weinig spellen op komt word het minst gebruikt. Wat een epische onderzoek… Volgende topic gaat over Afrika met nog meer schokkend nieuws, door dat er niet genoeg eten is voor iedereen verhongeren mensen….





    O MIJN HEMEL.


  • meest verkocht, minst gebruikt op het moment….what a surprise

  • Daar zullen ze bij Nintendo voorlopig nog niet wakker van liggen lijkt me. Zolang het apparaat verkoopt als een tierelier, who cares?

  • Da's op zich wel logisch!

  • Heel erg vreemd vind ik dat niet. Het zijn maar een paar gamers die de wii hebben. De rest zijn allemaal huisvrouwtjes en mensen die met de hype mee gaan, en die gamen niet zo heel erg veel.

  • Logish? lol het is wel de best verkochte consel ;)

  • Oftewel Wii meest stofhappende console, bij mij thuis iig wel

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren