1. Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty (PS2)

Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty (PS2)

Een nieuwe MGS……de verwachtingen waren hooggespannen, is het beter dan zijn voorganger? Of juist een regelrechte flop? De trailers en stuff zagen er allemaal heel goed uit, ik had dus ook het gevoel dat dit een waardige sequel zou worden. Maar……waar is Snake?

“Uhm….Snake, waar ben je?”

Je speelt in MGS2 met Soli….huh? Wacht eens…wie is die blonde gast? Raiden? OK, je speelt in MGS2 met Solid Snake (David Hayter) en Raiden (Quinton Flynn). Dit bleek ook hét minpunt te zijn van MGS2, je speelt namelijk meer een deel van het verhaal met Snake; in het ‘Tanker’-level: een schip dat Metal Gear RAY huisvest, een amfibisch gevechtsvoertuig gemaakt omdat Revolver Ocelot (Patrick Zimmerman) de blauwdrukken van Metal Gear REX (MGS1) heeft gedistributeerd, RAY is dus gebouwd om de Verenigde Staten te beschermen.

In het tweede deel, het ‘Plant’-level (een olieplatform), speel je met de –ietwat nichterige- Raiden (lid van FOXHOUND).

“Philanthropy”

Je begint de game ergens rond of op 8 augustus, 2007; 2 jaar na de gebeurtenissen van MGS.

Snake en Otacon (Christopher Randolph) zijn samen een anti-Metal Gear organisatie gestart, genaamd Philanthropy (wat eigenlijk ‘liefde voor mensen’ betekent). Het is dan ook, niet geheel onverwacht, je missie om een nieuwe Metal Gear, Metal Gear RAY, te onderzoeken. Deze bevindt zich –zoals eerder gezegd- op een schip: de U.S.S. Discovery . Natuurlijk loopt niet alles volgens plan: de zogeheten Gurlukovich Soldiers nemen het schip onopgemerkt in en planten explosieven over het hele schip. Na nog een hele rits van gebeurtenissen (lees: spoilers) zinkt het schip. Daarbij sterven alle soldaten en ook Snake is dood, althans dat denkt iedereen (voor de noobs: hij is niet dood).

Nu ga ik verder met het verhaal van Raiden, omdat ik eigenlijk alleen nog maar spoilers kan vertellen.

Het ‘Plant’-level begint op 29 april, 2009. 2 jaar na het Tanker incident. Dit olieplatform genaamd ‘Big Shell’ dient als zuiveringsinstallatie voor de olievlek ontstaan door het zinken van de Discovery. Het is Raiden’s missie om de President en andere gijzelaars te redden, deze zijn gegijzeld door de ‘Gurlukovich Soldiers’. Je wordt hierbij geholpen door Colonel Roy Campbell (Paul Eiding) en Raiden’s vriendin Rosemary (Lara Cody). Raiden komt er achter dat ‘Big Shell’ niet is wat het lijkt: het is namelijk een dekmantel voor Arsenal Gear, een enorm geavanceerd voertuig vol met MG RAY's. En ja, hier stop ik met het verhaal, omdat het vanaf nu een enorme ketting van spoilers is. Het enige wat ik nog kan vertellen is dat je Solidus Snake (John Cygan) ontmoet: de 43e president en tevens de 3e zoon van Big Boss. Maar geloof me: het verhaal is bizar. Niets dan lof voor Kojima!

“Easy to learn, hard to master”

Het stealth-aspect is ten opzichte van MGS1 sterk verbeterd: zo kan je bijvoorbeeld in First Person View schieten en kan je lijken in kluisjes stoppen en ook niet belangrijk: je kan vijanden verdoven in plaats van ze te doden. Als je écht goed wilt worden moet je ook de advanced moves kunnen gebruiken, bijvoorbeeld: schieten van achter een muur en het eerder genoemde in FPV schieten. MGS2 kan je dus makkelijk leren en spelen, maar het helemaal onder de knie krijgen is lastiger. Je wordt wel geholpen door een redelijk groot arsenaal aan wapens, zo heb je een tranquilizer (verdovend pistool), een normale (dodelijke) handgun, automatische geweren, granaten, maar ook (mijn persoonlijke favoriet) de H.F. (High Frequency) Blade, een soort katana. Verwacht alleen geen high-tech gadgets à la Splinter Cell, maar meer een intuïtieve aanpak, waar het dus meer op jezelf dan op je wapens aankomt. De A.I. is –in tegenstelling tot MGS1- niet slecht (dat wil niet zeggen dat de soldaten geniaal zijn) en dat reken ik dus ook niet als minpunt. Backtracken is ook nog steeds aanwezig, maar nog steeds vind ik dat niet storend. Over de bazen, leden van de ‘Dead Cell’ groepering en nog enkele andere bazen, ben ik wat minder tevreden: die zijn namelijk stukken minder excentriek dan in MGS1 en ook een stuk makkelijker. Het verhaal duurt niet echt lang, maar je kan ook nog dog tags verzamelen (soldaten tegenhouden en een geweer op hun hoofd richten) en voor de echte hardcore fans (zoals ik) is er ook nog een ‘European Extreme Mode’.

“De 2 G’s”

Graphics en geluid, beiden zijn dik in orde. De game ziet er –zeker voor die tijd- zeer goed uit: de textures,characters, animaties en wapens…..het ziet er allemaal heel goed (lees: realistisch) uit. Er is ook goed gelet op detail: zo ziet de regen er heel goed uit, zie je vogels vliegen en ligt er vogelpoep op de grond (waar je over heen kan vallen). Geen baanbrekende dingen, maar het draagt wel allemaal bij aan de spelervaring. De muziek is wederom geweldig, het is gecomponeerd door Harry Gregson-Williams en is voornamelijk elektronisch. Ook de geluidseffecten zijn dik in orde: de wapens maken een mooi geluid, stemmen zijn goed en bijvoorbeeld het geruis van de zee is ook erg mooi gedaan. Ook hier geldt: geen baanbrekende dingen, maar het draagt wel bij aan de spelervaring.

Conclusie en beoordeling

None

MGS2 is niet geworden wat het moest zijn, maar het is desondanks een zeer vermakelijke game met een bizar verhaal.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Snake
  • graphics
  • verbeterde gameplay
  • bizar verhaal
  • sound
  • Minpunten
  • Raiden
  • korte speelduur
  • bazen ietwat makkelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren