1. Shadow of the Colossus (PS2)

Shadow of the Colossus (PS2)

Zoals verwacht kan je bij een recensie van Shadow of the Colossus niet om de voorganger ICO heen. Het spel verkocht belabberd en werd zelfs voor 15 euro niet zo veel uit de budgetbak gevist als het zou moeten en dit terwijl de recensies toch zeer positief waren. En toen gebeurde het: een aantal mensen besloten dat je de mate waarin je verstand hebt van videogames kon afspiegelen aan hoe hard je ICO kon ophemelen. Het spel verkreeg een sterrenstatus en de prijzen op 2e hands- en veilingsites schoten de lucht in. Er zijn enkele malen meer mensen die het spel als beste game voor de ps2 noemen dan dat er daadwerkelijk exemplaren zijn verkocht, is het een complot? Is het stoer om ook tot die “incrowd” te behoren die ICO op een voetstuk plaatst? Is het stoer om een spel op te hemelen wat je niet eens gespeeld hebt om zo “niche” over te komen? Ik denk van niet, het spel was goed en had een unieke sfeer maar er waren ook minpunten. Het spel was te kort en het tot vervelens toe opdraven van nietszeggende vijanden kwam op een gegeven moment ook de keel uit. Met andere woorden: ICO is een bovengemiddeld goed spel met een unieke insteek maar het verdiend niet de overdreven goede beoordelingen die het pas relatief lang na de release door de gamers kreeg.

Shadow of the Colossus is het spirituele vervolg op ICO en werd door de bovengenoemde groep “insiders” meteen tot potentiële AAA-titel gebombardeerd. Het spel is geen vervolg op ICO maar een doorzetting van het concept waarin sfeer de grootste drager is. De manier waarop dit is gedaan is samen met de grafische stijl de grote overeenkomst met zijn “voorganger”. Maar nu de grote vraag: is Shadow of the Colossus een titel geworden die aan de verwachtingen kan voldoen?

Omgeving om van te genieten

Om te beginnen is het verhaal redelijk dun en vergezocht, het komt er op neer dat je 16 kolossen moet verslaan om op deze manier je geliefde te redden. En dat verslaan van die 16 kolossen is waar het hele spel om draait. Gewapend met een zwaard een pijl en boog en bijgestaan door je trouwe paard Agro ga je het avontuur tegemoet op zoek naar deze kolossale wezens welke verspreid zijn over het spelgebied.

Het gebied is op het eerste oog zeer sfeervol vormgegeven en ook heel wijds opgezet. Doordat er geen andere vijanden in het spel zitten heb je ruim de gelegenheid om je zonder zorgen te vergapen aan de mooie omgevingen en alles te verkennen op de rug van Agro. Je vind de weg naar de tegenstanders door je zwaard in de zon te houden waarna een bundel van licht de richting van de kolos op wijst. Zo weet je globaal waar je heen moet en wordt je door de schitterende omgevingen geleidt in de loop van het spel. En hier komt het eerste puntje van kritiek, wanneer je de verbazing te boven bent kom je er achter dat het gebied helemaal niet zo wijds is, je rijdt met Agro binnen enkele minuten naar elke willekeurige kolos toe.

Agro

Ook heeft het spel regelmatig last van pop-up, clipping en noodzakelijke fogging. Het stoort niet echt tijdens het spelen maar het zijn toch schoonheidsfoutjes. Deze worden echter ruimschoots goedgemaakt door Agro, het paard is het mooist geanimeerde dier in games tot nu toe. De huid glanst in de zon door de gebruikte velvet-shading technologie en de bewegingen zijn zeer vloeiend. Nadat je van zijn rug bent gesprongen kan je door hem te roepen of fluiten naar je toe laten komen ongeacht de afstand tussen de twee companen. Enige vreemde aan dit systeem is dat ik tweemaal mijn paard zo’n 50 meter naar beneden heb zien stuiteren van een rotsbrug op een strand waarna hij weer vrolijk doorliep, beetje verlies aan realiteit maar niet onoverkomelijk. Gelukkig maar dat Agro het overleefd want je hebt hem echt nodig in het spel. Het is niet alleen een middel om je snel te kunnen verplaatsen maar is daadwerkelijk van wezenlijk belang in het reizen en vechten. Wanneer je genoten heb van het rondrennen op Hyrule field in the Legend of Zelda; Ocarina of Time zal je je hier helemaal mee thuis voelen omdat het zoveel uitgebreider is.

Kolossen

Na het rijden naar de locatie waar de volgende kolos zich bevindt ben je toe aan waar het spel om draait: de epische gevechten tegen de vaak gigantische kolossen. Hier zal je je wederom verbazen aan de manier waarop deze in beeld zijn gebracht en je nietig voelen in de schaduw van deze kolossen. Het bevechten van deze kolossen is meer een puzzel dan keiharde actie. Door de grote van de kolossen zal je ze moeten beklimmen, bespringen en hun aandacht trekken om hun zwakke plekken te kunnen bereiken. Wanneer je hier niet in slaagt zullen tips gegeven worden die het gevecht zo simpel maken dat echt zelf nadenken hoe te handelen overbodig wordt. Dit voorkomt dat je hopeloos vast komt te zitten en niet weet hoe je verder moet maar zorgt ook dat de uitdaging een stuk minder wordt. Na het verslaan van de kolossen zullen ze theatraal naar de grond gaan waar de monsters toch zachtaardig en onschuldig aandoen om je zo een soort van schuldgevoel te geven.

En dat is ook de enige actie die je in het spel te wachten staat, de kolossen vereisen allen een eigen plan van aanpak waardoor je 16 zeer verschillende gevechten te wachten staan. Doordat het meer puzzels zijn dan echt gevechten is de lol er ook af om een kolos meerdere malen te verslaan omdat je dan precies weet welke tactieken je moet gebruiken en waar de zwakke plekken te vinden zijn. De na het uitspelen vrijgekomen time-attack modus is een leuke toevoeging maar verhoogd de houdbaarheid niet spectaculair.

Verwachtingen

Het spel blinkt uit in sfeer maar misschien is het toch iets te leeg om de grote verwachtingen te kunnen waarmaken. Deze verwachtingen zijn echter niet reëel en veel te hoog voor welke titel dan ook om te kunnen waarmaken. Shadow of the Colossus is een top spel geworden maar het is niet de ultieme game geworden waar men op zat te wachten (en velen ons toch willen laten denken dat dat het wel is geworden). Dit kan je de game echter niet aanrekenen maar is meer kritiek op de mensen die dit soort verwachtingen stellen.

Het is een unieke ervaring die je op zijn minst moet proberen, of je helemaal ondersteboven bent van deze titel valt te bezien, maar je kan je geen buil vallen aan dit spel door de overduidelijke aanwezigheid van kwaliteit.

Conclusie en beoordeling

None

Wanneer je keiharde actie verwacht kom je bedrogen uit, maar wanneer je op zoek bent naar kwaliteit, sfeer, vrijheid en zelfs emotie ben je bij dit spel aan het goede adres.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Sfeer druipt er van af
  • Spel zuigt je op
  • Uniek concept
  • Minpunten
  • Grafisch kleine foutjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Rik

Reacties

  • Dit lijkt weer zo'n game te worden waar je in minder dan 8 uur doorheen bent, een echte budgettitel met andere woorden.



    Capcom kleurt het voorjaar van 2009 wel mooi op. Niet dat ik al een game van hun gekocht heb dit jaar maar ze brengen toch een resem interessante games uit in een periode waarin het normaal met een vergrootglas zoeken is naar degelijke games.

  • 2D versie > deze versie.

  • dit is een paar uur leuk

  • Lekkere vergelijking s0kkie -.-

    Als multiplayer leek het me wel een heel vet concept.

  • kan best wel iets worden. onthoud dat het Capcom is.

  • Als insider kan ik zeggen: houd dit spel in de gaten…

  • als outsider kan ik zeggen: luister naar de insider

  • @ Rob



    Ik hou deze game al enige tijd in de gaten, maar van de woorden \"lineair\" en \"korte speelduur\" loop ik niet echt warm. Budgettitel dus.

  • Whut! Mike Patton doet de stem??? Hebben hebben hebben!!!

  • De remake versie blijft top maar deze geen idee lijkt me niet zoveel.

  • Mike Patton, die deed ook al vocals op The Darkness.

    Benbenieuwd naar de demo van BC.

  • @Furyan



    Je moet de game niet als één of andere sandbox game zien waarin je kunt gaan en staan waar je wilt. Als je het echter vergelijkt met andere third person shooters, dan merk je dat je juist enorm veel vrijheid hebt in het navigeren door het level. Om daarnaast mijn collega even te quoten:



    \"Echt interessant wordt het wanneer je de bio-terroristen die de stad hebben overgenomen te lijf gaat met een combinatie van kogels en aanvallen die enkel met de arm zijn uit te voeren. Het toffe hiervan is dat je helemaal vrij bent om te kiezen voor bepaalde aanvallen zodat je bepaalde situaties helemaal naar eigen inzicht kan aanpakken.\"



    Dat, in samenwerking met een vaak epische soundtrack, is tot nu toe echt het vetste element aan de game.





  • Niet alle games hoeven een vrijheid-blijheid element te hebben toch? Soms is het werken naar een bepaald doel op een zo efficiënt mogelijke manier ook erg tof.

  • Ik heb het idee dat deze game heel eentonig wordt op den duur…

  • eejh gasten vergeet niet dat je het over bionic commando hebt, ik hou deze game ook al een enige tijd in de gaten en mij lijkt juist dat hij heel tof word. En dit is alles behalve een budget title.

  • deze game ga ik halen weet ik zeker

  • MP lijkt me wel cool.

  • Ik wil je wel geloven, maar ik wacht de eerste recensie's toch af. Of tenminste een demo.

  • Eerst maar een recensie afwachten

  • dit spel zou ik eigenlijk graag op me Wii willen hebben (wow, nooit gedacht deze zin ooit te zeggen;))

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren