1. Burnout: Legends (PSP)

Burnout: Legends (PSP)

Er zijn maar weinig games die je meer dan een jaar na de release nog speelt. Zeker niet als er al een sequel in de winkel ligt. Burnout 3 is er voor mij zo eentje. Na ruim 250 uur gespeeld te hebben, verveelt het nog steeds niet. Je kunt dus gerust concluderen dat ik Takedown een aardig spelletje vind. Hoe moeilijk is het dan om een nieuw deel uit de reeks eerlijk te benaderen?

Precies, dat kan niet. Toch doe ik een poging met de PSP-versie, welke de naam Legends draagt. Dit deel moet een compilatie van de eerste drie console delen voorstellen, maar als je goed gaat kijken herbergt dit deel voor 90% stuff uit deeltje 3. Alleen wat tracks en de pusuit-mode zijn uit nog oudere versies gehaald. En juist omdat dit deel voor het grootste deel zo dicht tegen Takedown aanhangt, ben ik geneigd om het daar mee te vergelijken. Het hele takedown idee, het van de baan beuken van je tegenstanders, staat ook in deze portable versie centraal. Allereerst komt de snelheid goed tot z’n recht op het kleine scherm van de PSP. Er leek in eerdere betaversies nog wat aan te mankeren, maar afgezien van af en toe wat slowdown lijkt het echt alsof je met 300 km/u door de straten racet. In het begin is het nog wat bescheiden, maar vanaf de derde klasse (er zijn er vijf: Compact, Muscle, Coupé, Sport en Super) begint het echte werk.

Vanaf daar begint de game ook wat moeilijker te worden. De eerste paar uur kom je zonder enige moeite door, maar verderop in het spel wordt het steeds moeilijker om een medaille, laat staan een gouden, te behalen. Qua gamemodi, auto’s en interface is alles ze goed als rechtstreeks gekopieerd uit Burnout 3. Je kunt nog steeds gewoon racen, crashen, road rage spelen (wegmisbruik in het Nederlands, het houdt in om zoveel mogelijk auto’s te laten crashen voordat je eigen auto geschiedenis is) of varianten daarop aangaan zoals turbo ronde (= tijdrit) en natuurlijk de pursuit mode uit Burnout 2. In die laatste is het de bedoeling met een echte politiewagen de dief te laten crashen en hem zo tegen te houden. Eén keer crashen is echter niet genoeg, maar hij moet meerdere malen geramd worden voor het tot een goed einde is gebracht. Hierin zit overigens wel een bug. Als je namelijk de crimineel met een aftertouch takedown raakt, (een takedown die je maakt, terwijl je zelf ook crasht) is ‘ie er in één keer geweest. Dit zorgt er voor dat sommige potjes wel heel erg snel zijn afgelopen.

Takedowns scoren is in Legends veel makkelijker dan bijvoorbeeld in de nieuwste PS2 en Xbox Burnout game: Revenge. De auto’s lijken wat losser op de weg te liggen en minder een rails te volgen, waardoor je ze makkelijker tegen de vangrail of medeweggebruikers kan rammen. Dit heeft als gevolg dat bijna alle Road Rage opdrachten vrij makkelijk te behalen zijn, maar het levert wel meer spektakel en actie op. Mede ook door het catch-up systeem, waardoor je nooit ver voor of ver achter komt te liggen. Dit is handig in de Road Rage onderdelen, maar bij de gewone races had Criterion dit wel mogen laten voor wat het is, want ik kan je vertellen dat het vrij irritant is om na 5 minuten boosten te concluderen dat je 1 seconde voorligt.

Grafisch komt het spel aardig mee met de andere PSP-titels, en ook de soundtrack en de geluiden van de auto’s zijn aardig verzorgd. Wel moet ik hier gelijk bij vermelden dat het echt stikt van de bugs. Pixels die te laat worden geladen, pop-up, het beeld dat blijft haperen als er een nieuw nummer wordt gestart, takedown slowmotion beelden die gewoon een stukje van het wegdek laten zien, geluid dat soms totaal wegvalt…het is niet te geloven, maar het spel zit er vol mee. Het is een van de laatste dingen die je van een EA-game verwacht, maar toch is Burnout: Legends ermee bezaaid. En dat is jammer, want de Burnout serie stond altijd bekend om zijn perfecte uitwerking. Dat imago gaat nu dus een beetje verloren.

Dan de Crashmode, dé reden waarom de Burnout games zo populair zijn geworden. In Legends is dit in mijn ogen vrij kut. Dat is vooral te danken aan dat auto’s lang niet zo gedetailleerd kapot kunnen zoals bijvoorbeeld in Takedown. Dit is op zich wel logisch, de PSP kan nu eenmaal minder aan, maar het voelt zo goedkoop aan dat het een stuk minder fun is als de rest van het spel. Ook de Crashbreaker voelt nu aan als een flauw rotje in plaats van een ongelooflijke explosie.

Voor mij zijn sommige tracks nostalgie (vooral die uit Point of Impact), maar soms ook als een erg been there, done that gevoel er bij. Het is wel leuk zo’n compilatie, maar Criterion is vrij lui geweest. Het enige wat ze daar gedaan hebben is ook de Burnout 1 en 2 tracksvoorzien van een aantal signature takedown plaatsen, waardoor je een iets groter fotoboek hebt. Da’s alles! De rest is gewoon overgenomen, schaamteloos, alsof ze geen fantasie hebben. En dat stelt mij teleur. Elke Burnout was tot nu toe een grote verbetering ten opzichte van z’n voorganger, maar Legends is dit absoluut niet. En ik klink misschien erg hard over Legends, maar dat komt omdat ik zo van de serie houd. Takedown is misschien wel de leukste game die ik ooit heb gespeeld, en als er dan zo’n fantasieloze ‘best of’ op de Playstation Portable verschijnt ben ik niet zo enthousiast. Het spel zit vol bugs en andere kleine tekortkomingen die mijns inziens door veel mensen worden verzwegen. Ik doe dat niet, maar ik kan niet ontkennen dat het spel zeker leuk kan zijn als je nog nooit een andere Burnout hebt gespeelt. Weet dan wel dat er betere racegames zijn op de PSP.

Conclusie en beoordeling

None

Burnout: Legends is geen ramp, maar had veel beter kunnen zijn. Het lijkt een beetje afgeraffeld op sommige punten, waardoor je het na een paar uur wel gezien hebt.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • Snelheid
  • Redelijke graphics
  • Minpunten
  • Veel bugs
  • Fantasieloos

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • sure….

  • Heb het al gezien op GT TV, ik vind er niet zo veel aan. Hij kan zeggen wat hij wil, maar volgens mij moet je wel een beetje kunnen skateboarden.

  • Ik noem het een: mogelijke fail.

  • Ik heb het ook gezien op GTTV, vind het op zich wel een vet ding die board, hou alleen niet van skategames…

  • Mooi gedaan allemaal, maar ik vraag me af of gamers hier op zitten te wachten of dat dit weer als casual meuk bedoeld is. Ik denk het niet, ik hoef zo'n ding niet voor weet ik hoeveel geld in mijn kamer te hebben.



    Alsof we al niet genoeg controllers, gitaren, keyboard en weet ik veel wat in ons huis hebben. Krijgen we er nog een extra skateboard bij ook. :P

  • Klinkt wel gaaf, misschien dat het mensen ook overzet naar écht skateboarden. Maar het moet wel erg goed werken als ze skate willen overtreffen

  • Het zal vast werken, maar de game en gameplay moet nog wel gewoon goed en interessant genoeg zijn. Ik denk dat Tony Hawk de strijd met Skate enigszins al verloren heeft.



    Je moet straks uiteraard ook de kosten van zo'n skateboard-controller ophoesten, dus ik vraag me af of veel mensen echt meer betalen voor zo'n alternatief balance board dat maar in 1 game werkt.

  • Tony Hawk: Ride

    Tony Hawk: Board

    Tony Hawk: Surf



    Als dit goed werkt zou het best vet kunnen zijn hoor.



  • vet

  • Als het werkt…

  • Ik zie mezelf echt niet op zon ding staan.

  • ik denk dat het niks word..

  • Hmm als het goed werkt lijkt het me best tof

  • De besturing is nice, maar de prijs zal behoorlijk zijn door dat board. Dat ga ik er niet voor over hebben.

  • Het kan een harde fail worden, maar als het echt goed gaat werken denk ik dat het wel echt gaaf word en komt die zeker in mijn collectie.

  • tuurlijk….

  • Als het werkt en allemaal niet te duur is, zie ik mezelf best op zo'n board gamen. Is weer eens iets anders :)

  • Tony Hawk noemt Tony Hawk: Ride-skateboard een wonder



    Nou ik niet…

  • yea right, dus je meot kickflips gaan doen in je huiskamer? ik denk niet dat dat erg goet gaat werken. of je moet een skater zijn met een enorme huiskamer:P

  • eerst zien dan geloven!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren