1. Xenoblade Chronicles (Wii)

Xenoblade Chronicles (Wii)

Beste lezer, er overheerst maar één boodschap binnen deze recensie: speel Xenoblade Chronicles. Het is dé Japanse RPG waar iedereen al op wacht sinds de introductie van de huidige console generatie. Dus geen pompeuze en verzuchtende opmerkingen over de huidige staat van de Japanse RPG, aangezien deze titel zichzelf heeft losgerukt van de tradities die het genre in zijn greep hielden. Dat wil overigens niet zeggen dat de game zijn Japanse roots heeft verloochend: Het betekent dat de ontwikkelaars eindelijk doorhebben dat ze kunnen afwijken van de traditionele basis en zo hun meest geliefde genre weer terug op de kaart kunnen zetten. Maar Xenoblade Chronicles is meer dan alleen een game die zijn genre een dienst bewijst: het is een titel die niet alleen groots van opzet is, maar ook een ervaring die enkel te beschrijven valt als “magisch”.

Een van de vereisten voor een typische Japanse RPG is dat het episch moet aanvoelen. Ontwikkelaar Monolith Soft heeft dat goed begrepen en presenteert een wereld in Xenoblade die onwaarschijnlijk mooi is. De wereld van de game draait om twee eeuwenoude titanen die met elkaar in een hevige strijd verwikkeld waren. Uiteindelijk draaide het gevecht uit op een soort gelijkspel, waardoor beide titanen “stil” kwamen te staan. Na verloop van tijd ontstond er op beide kolossen leven: op de “Bionis” is er vooral organisch leven te vinden, terwijl de “Mechonis” een thuis biedt aan levende machines. In andere woorden, de wereld die in Xenoblade te ontdekken valt bestaat enkel uit die twee titanen. De game start dan ook  letterlijk en figuurlijk aan de voet van de Bionis. Vanaf dat punt zal de speler zich langzaam omhoog werken naar de verschillende lichaamsdelen van de twee titanen. Deze lichaamsdelen zijn inmiddels veranderd in prachtige gebieden vol flora en fauna.

Toegegeven, er zijn wel concessies gedaan om de prachtige gebieden van Xenoblade in het leven te roepen. Zo zijn er minder details te zien in de vele character models die de game rijk is en hebben deze ook niet bijzonder veel animaties. Voor de liefhebbers van gedetailleerde character models zal Xenoblade in het begin dan ook lastig te verteren zijn, maar als zij zich hier over heen kunnen zetten kunnen ze een prachtige ervaring verwachten. Niet alleen op visueel gebied natuurlijk, maar het avontuur zelf. Deze volgt de belevenissen van Shulk, een achttien jarige jongen die in Colony 9 woont. Hij buigt zich al een tijdje over het mysterieuze zwaard genaamd de Monado. Dit zwaard is het enige wapen op de wereld dat de bewoners van de Mechonis, de Mechon, kan pijnigen. Het probleem is echter dat slechts één man het zwaard kan hanteren, maar die is zwaar gewond geraakt. Na een reeks gebeurtenissen, waaronder een aanval van de Mechon, komt Shulk erachter dat hij ook de Monado kan gebruiken. Samen met zijn goede vriend Reyn begint hij aan een avontuur om de Mechon te stoppen. Het verhaal is niet super origineel en tijdens de eerste uren lijkt het vooral een standaard JRPG verhaal te worden. Later in de game worden er echter een aantal flinke plot-twists tegenaan gegooid die het verhaal doet kantelen. Sommige zijn misschien wat voorspelbaar, maar Xenoblade weet het wel op een mooie wijze  te presenteren met behulp van zeer competente voice-actors . In tegenstelling tot andere RPG’s, weten de Britse stemacteurs op een overtuigende wijze de personages neer te zetten.

Het is inmiddels wel duidelijk dat het wel snor zit met de presentatie van de game. Xenoblade doet echter meer goed dan alleen een prachtige wereld neerzetten. Het is en blijft een RPG waarin dus veel gevochten moet worden. In de game wordt er gekozen voor een actievol systeem waarin party members automatisch een vijand te lijf gaan. Oftewel, geen turnbased praktijken in dit avontuur. Hierin laat Xenoblade weer zien dat het niet de tradities volgt van de traditionele JRPG. Gevechten starten niet door middel van zogenaamde random encounters, maar vijanden zijn direct zichtbaar. Sterker nog, sommige zijn vrij vredelievend en laten Shulk en zijn vrienden met rust als ze in de buurt komen. Een gevecht wordt dan pas ook gestart wanneer de speler besluit aan te vallen. Het heeft dus een realtime gevechtssysteem waarin automatische standaard aanvallen ieder moment vervangen kunnen worden door een speciale aanval genaamd Arts. Deze Arts zorgen niet alleen voor extra schade, maar kunnen bijvoorbeeld de status van partymembers verbeteren en vijanden naar de grond werken zodat ze niet terug kunnen vechten. Wanneer een Art gebruikt wordt, zal het een cooldown periode ingaan. De aanval is dan pas weer beschikbaar wanneer de cooldown periode in kwestie is afgelopen. Dat zorgt voor een gestroomlijnde manier van vechten waarin je geen rekening hoeft te houden met Magic Points of andere helende voorwerpen. Zelfs geen potions die HP herstellen, aangezien na een gevecht HP zich automatisch herstelt. Alsof dat niet genoeg is, tijdens het vechten in Xenoblade is er ook nog de optie om een partymeter te vullen waarmee een speciale en vernietigende chain attack gelanceerd wordt.

Na een gevecht kan de speler rekenen op een leuke buit zoals nieuwe wapens, uitrusting of andere voorwerpen. Daar steekt echter één van de weinige problemen zijn kop op, namelijk item management. Waar de rest van de game prima is afgewerkt, is managen van voorwerpen zeer rommelig uitgevoerd. Wanneer de speler de uitrusting van Shulk en co. wil veranderen is het soms lastig om uit te zoeken welke wapens of uitrustingen nu de sterkste zijn.  Alles zit door elkaar en belangrijker, er is soms te weinig ruimte om alles mee te nemen. Dit geldt overigens ook voor de andere verzamelde voorwerpen; doordat er geen duidelijkheid wordt geschapen wil het nog wel eens gebeuren dat navigeren door de menu’s meer tijd in beslag neemt dat je lief is. Het is daarom ook wel verstandig om verscheidene voorwerpen dan maar door te verkopen voor geld. Nu is het niet de bedoeling om alles direct door te verkopen, aangezien er in Xenoblade vaak genoeg items opgepikt zullen worden die de speler kan helpen  quests te voltooien.

Een ander erg belangrijk onderdeel van de game zijn de quests. Hoewel het ontdekken van de wereld en het volgen van het verhaal al genoeg voldoening geeft, zijn de meer dan 400 (!) quests die beschikbaar zijn een prima toevoeging te noemen. Het aantal quests klinkt wellicht wat overweldigend aan het begin, zeker in combinatie met de grootsheid van de wereld die Xenoblade biedt. Het gekke is, dat valt wel mee. Een ander slimmigheidje dat Monolith Soft heeft verstopt in de game is dat het mogelijk is om op ieder gewenst moment naar een landmark te  warpen. Dankzij de grote speelwereld zou het ongetwijfeld een hel zijn om voor bepaalde items of monsters helemaal terug te reizen naar de plek van een quest. Maar over alle delen van de wereld zijn er zogenaamde landmarks geplaatst waardoor reizen een stuk makkelijker is. Hierdoor kunnen bepaalde voorwerpen of monsters sneller bij elkaar gesprokkeld/verslagen worden. Het is overigens wel de bedoeling om quests te voltooien, aangezien de beloningen absoluut de moeite waar zijn. Men kan speciale voorwerpen, wapens, geld en zelfs ervaringspunten verwachten. Zonder quests wordt het voltooien van Xenoblade een stuk moeilijker gemaakt, aangezien je niet op een andere manier makkelijk aan ervaringspunten of geld komt. Het enige minpunt van het quest-syteem is dat de NPC’s waarvoor quests volbracht moeten worden soms lastig terug te vinden zijn. Sommigen lopen de hele dag door, waardoor ze nooit op dezelfde plek  blijven staan.

Toch zijn dit soort minpunten niet genoeg om Xenoblade ervan te weerhouden met gemak de titel “beste Japanse RPG deze generatie”  te pakken. Zelfs de constante oneliners van de cast tijdens de vele gevechten die de game kent kunnen daar niets aan doen. (Reyn-Time is inmiddels een begrip onder Xenoblade spelers) De oneliners tijdens gevechten kunnen wel getolereerd worden dankzij de ronduit waanzinnige soundtrack die de game kent. Zelden heb ik mogen genieten van zo´n uitgebreide selectie aan heerlijke deuntjes. Vooral de muziek bij bepaalde gebieden zoals het prachtige en uitgestrekte Gaur Plains is fenomenaal te noemen. Niets meer dan lof voor de mensen achter de soundtrack van de game. Niet alleen voor hen, maar voor iedereen die aan de game heeft meegewerkt. En stiekem ook voor Nintendo of Europe, omdat ze de game gelukkig een kans hebben gegeven in Europa. Zo kan iedereen met een Wii ervaren dat de Japanse RPG zeker nog niet aan het eind van zijn Latijn is.

Conclusie en beoordeling

Xenoblade Chronicles zorgt er voor dat er weer hoop is voor de typisch Japanse RPG. Ouderwetse mechanieken in het genre worden ingeruild voor een meer actie gerichte en gestroomlijnde ervaring gecombineerd met een wereld die niet alleen origineel te noemen is, maar ook een genot is om te ontdekken. Dit in combinatie met de fantastische soundtrack en een prima verhaal, maakt Xenoblade een game die niemand mag missen. Natuurlijk zijn er wat onvolkomenheden zoals het itemmanagement, maar die vallen in het niet tegenover de ervaring in zijn geheel. Een klassieker.
9,9
Score
99
Score: 100
  • Pluspunten
  • Fantastische setting
  • Gestroomlijnde gameplay
  • Waanzinnige soundtrack
  • Minpunten
  • Item management zwak
  • Quest NPC’s zijn soms moeilijk terug te vinden
  • Herhalende oneliners tijdens gevechten

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik heb deze dan op de Iphone maar vermaak mij er prima mee tussen bijvoorbeeld twee lessen. Daarvoor is de game uitermate geschikt, niet om serieus te spelen voor uren achtereen…

  • Klein tegenvallertje dus.

  • Natuurlijk is dit niks vergeleken met andere shooters op de X360, op de iPhone ofzoiets is het natuurlijk wel grappig, maar verder ook niet..

  • asl deze game zo slecht is, waarom staat het dan zo groot op de voorpagina? dat doe je toch alleen bij goede games of specials?



    laat maar..

  • Ik heb hem laatst ook aangeschaft en ik vind hem helemaal geweldig :D

    Dat ik dit vroeger ook vaak speelde heeft er vast wel iets mee te maken..

  • ik heb hem, k vind hem iets minder omdat ik hem ook al voor pc heb maar de game zelf is gewoon vet

  • had dit spel op de gameboy en daar was het zalig op!!!!!

  • Sorry hoor, maar wat een onzin! Wolfenstein 3d is gewoon een klassieker en deze overzetting is nagenoeg perfect te noemen! Logisch dat hij is verouderd, maar vooral mensen die hem vroeger hebben gespeeld vinden hem heel tof en er zijn ook mensen die geïnteresseerd zijn in games die vroeger erg populair waren. Bovendien is het met die prijs echt geen miskoop, Wolfenstein 3d is nog steeds uitdagend en hardstikke leuk.



    edit: Dankzij verdediging van Thijs zie ik nu dat ik deze recensie verkeerd heb beschouwd, zie latere reacties

  • Waarom staat er op de frontpage een lijn met \"komt op XBLA niet uit de verf\" om vervolgens naar een PS3 pagina te verwijzen en bovendien een XBLA / PSS release blijkt te zijn?



    Dat is toch niet duidelijk?

  • Sorry maar ik ben het eens met Gamerguy. Je kan toch niet zeuren over dat Wolfenstein niet vernieuwend genoeg is? Je zegt toch ook niet dat SMB niet leuk is omdat het dezelfde ouwe crap is met pixels enzovoort?

  • en toch hadden ze de game kunnen updaten.

  • slappe review met slechte argumenten. Dit is gewoon een klassieker en voor 5 euro is het een must. Daarbij hebben ze extra content voor de nieuwe Wolfenstein game en trophy/achievements ondersteuning dus dat houd je wel zoet. Ik geef deze game tussen de 8/9 en daarmee basta :P

  • Het is een klassieker, de kinderen die zeuren dat ie niet meer met de tijd mee kan hebben duidelijk iets in hun (gamers)opvoeding gemist en zijn veel te verwend. Dit spel is pure nostalgie en verdient een 9/10.

  • @icechunky

    omdat veel mensen het vroeger gespeeld hebben ofzo…?

    ik vind het ook een beetje overdreven

    laat maar..

    xD


  • gassie op de voorpagina lijkt een beetje op Hitler (met guns)

  • @Boydaamans,



    ORLY? Dat zou toch geen toeval zijn he!? :O

  • Kijk terug in de moderne geschiedenis en je kan maar tot één conclusie komen: er bestaat geen grotere groep slechteriken dan de Nazi’s



    Nee, wij in de vroeg-moderne tijd. Slavenhandel. Echt lievertjes wij.

  • weet nog toen ik dit vroeger speelde… maar die tijd is voorbij:P

  • @Game–King

    Dat is nog steeds niets vergeleken met wat de Nazi's allemaal hebben uitgevreten.

  • Ik begrijp niet zo goed waarom er zo fel gereageerd wordt op het cijfer. Voor iedereen die zich hierin niet kan vinden lees de laatste alinea bijvoorbeeld eens, de echte fan mag er zo een paar punten bij optellen. Als je met deze game bent opgegroeid zul je zeker plezier aan beleven, alleen al vanwege nostalgische redenen. Echter, deze recensie is geschreven vanuit het oogpunt van iemand dit spel vroeger niet heeft gespeeld en die dus geen nostalgische kijk erop heeft.



    Hou er wel rekening mee dat ik schrijf voor de bezoekers van InsideGamer en dat de leeftijd van de groep waarop de site zich op richt niet zo heel erg hoog is. Niet iedereen die dit leest is dus opgegroeid met Wolfenstein en zal om die redenen de wat verouderde gameplay kunnen waarderen. Doe jij dat wel? More power to ya, wat mij betreft zijn er leukere oudere shooters op Xbox Live Arcade te vinden.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren