1. Het beginnen

Het beginnen

Je loopt 's avond door de stad terug naar huis door de donkere straten. Het tijdstip zit tegen, en je loopt dan ook steevast op mensen af die hun hond aan het uitlaten zijn. Vervelend, want je hebt zelf dan weer geen hond bij en dus ook geen vanzelfsprekende positie om aan te nemen.  Bijgevolg zit er meteen een bepaalde spanning in de lucht. Want ja, je staat toch af en toe stil met zo'n beest of moet wat roepen naar het gedrocht en is het zo vreemd om een voorbijlopende persoon alleen maar een beetje aan te staren. Of je moet doen alsof je naar je hond kijkt, terwijl een plassende hond toch ook maar een beperkte amusementswaarde kent. Dus rest nog het ondernemen van het beginnen van een begroeting. Maar hoe dan precies? En waar precies? Wat is het juiste moment? Een onbekende voorbijlopen terwijl je al honderd meter eerder die hebt begroet is op zijn zachts gezegd ook een tikkeltje raar. Dus je wacht...nog even...een klein stukje nog... Ja! Begroet! “WAF!”

Afgezien van mislukte begroetingen en andere verwarringen van identiteit zit er nog dat hele kleine rare momentje voor: het moment van beginnen. Het moment waarin de in de lucht hangende spanning direct voelbaar is en ze door het splijten van de lucht gesneden moet worden. Het moment waarin alle mogelijkheden allen even waarachtig lijken te bestaan, maar het ons tragische lot is er slechts een enkele in de wereld te brengen. Het kiezen ontneemt de andere mogelijkheden het bestaan en er is dan ook een zekere angst voor het kiezen. Immers, de geboorte van het gekozene is meteen de begrafenis van het mogelijke. Wie zich daar bewust van is, kan het haast niet helpen om een alles overheersende angst te hebben voor het geboren worden. 

Wanneer ik een spel als The Elder Scrolls opstart, dan kom ik na de intro en alle andere recht-toe-recht-aan zaken meteen voor dat moment te staan. Je kunt hier naar toe, daar naar toe, dat heeft een rol, dat heeft een functie, maar eigenlijk is alles ook zonder zin en zit je gewoon doelloos rond te wandelen. Elke keuze brengt de mogelijkheid van geboorte met zich mee, en juist door haar veelvoud wil ik eigenlijk niet meer kiezen. In Morrowind overviel dit me toen ik me bij de eerste stad meldde. In de opvolger, Oblivion, was de route echter vrij duidelijk en ging mijn dappere ridder onder het teken van de krijger op pad om het duveltje terug in het doosje te duwen. Het was zo makkelijk. In Skyrim daarentegen zie ik door de bomen het bos niet. Ik kan een kleine miljard dingen gaan doen, maar de omgeving spreekt me eigenlijk niet aan en er is weinig dat duid op een route die alle andere overtreft. Er moet dus weer gekozen worden en mijn oplossing daarvoor is ALT + F4. (vertaling voor consolegamers: helemaal uit het spel gaan.)

Het kan ook anders natuurlijk. Je kunt het kiezen uitstellen tot het einde. Dan heb je een enigszins vaste route (of dat het gewoon vrij verkennen is zonder grote gevolgen) en dan donder je gewoon alles in de eindrit. Naarmate je meer opties (en facties) verkrijgt voor de eindrit van Fallout: New Vegas, komt weer dat gevoel op dat er ergens een keuze moet worden gemaakt die alle andere overboord zet. En jawel, daar komt dan dat moment en wat doet onze held op sokken? ALT + F4.

Sommige van ons kunnen misschien maar beter spellen spelen waar er niks te kiezen valt. Zelfs een inventory die natuurlijk tot in de puntjes georganiseerd moet worden is eigenlijk al te veel (system shock 2, iemand?). Moet ik dan maar iets nemen wat voor zichzelf zorgt?

Huh, nooit gedacht dat ik nog eens een kattenmens zou blijken te zijn. “Miauw?” 

Dit artikel delen

Over de auteur