1. Batman: Arkham City (X360)

Batman: Arkham City (X360)

Het zit Bruce Wayne niet mee. Quincy Sharp, inmiddels burgemeester van Gotham City heeft immers besloten om het gespuis van Blackgate Prison en Arkham Asylum over te plaatsen naar een openluchtgevangenis in een ommuurd en verloederd gedeelte van Gotham City. Brucey ziet deze tikkende tijdbom niet echt zitten en besluit zijn politieke invloed als rijkeluiszoon te laten gelden. In een poging om het Arkham City-project op een beschaafde manier een halt toe te roepen, organiseert hij een persconferentie om aan te tonen dat het slechts een kwestie van tijd is tot het flagrant misloopt en bendeoorlogen de hele stad overspoelen. Net wanneer hij op dreef komt, wordt hij echter door een gewelddadige interventie van achter zijn spreekstoel uitgesleurd. Donkere wolken pakken samen boven Gotham City en een geheimzinnige dokter fluistert Bruce wat in het oor tijdens zijn ontwaken: “i know your secret!”

De kale knikker met zwarte baard en bolronde glazen besluit geen enigma te blijven. Hugo Strange is de man die aan de touwtjes trekt en aan het hoofd van de Arkham City-inrichting staat. Als we braaf in de pas lopen, blijft onze identiteit verborgen. Indien het alter ego van Bruce Wayne toch ten tonele verschijnt en zijn neus in andermans zaken steekt, dan zal de gemaskerde wreker niet langer anoniem blijven. We krijgen een vrijgeleide naar Arkham City, waar we meteen op hardhandige manier kennis maken met mijnheer Cobblepot, the Penguin voor de vrienden. Dit avontuur belooft niet veel goeds, we zijn nog maar pas gestart en Bruce Wayne krijgt om de haverklap een pak slaag toegediend. “Getting old Bats?”

Niet bepaald, want enkele tellen later tekent zich aan de horizon reeds het beruchte, onheilspellende silhouet van een gigantische vleermuis af. Je wordt vrijgelaten in de speeltuin van Arkham City met een hoop vraagtekens en mogelijkheden: een overdonderd begin. Arkham City maakt een bijzonder sterke eerste indruk: de wereld is dreigend, groots maar toch in verval en overladen met een kille sfeer. Kortom een omgeving die Batman op het latex lijf geschreven is. Meer dan een uur vloog ik genietend van de vrijheid rondjes boven Arkham City dat ongeveer vijf maal zo groot is als Arkham Asylum zonder iets zinnigs te doen. Een tikkeltje overweldigend zijn de mogelijkheden aanvankelijk doordat Batman reeds heel wat gadgets ter beschikking heeft en er veel te doen is. Even wordt ons de tijd gegund om op adem te komen en te experimenteren met de gevleugelde superheld.

Het geprezen vechtsysteem uit Arkham Asylum is terug in vernieuwde vorm en biedt meer opties dan voorheen. Als een alziende adelaar zweeft Batman boven de stad, eens de prooi gespot, schiet hij vanuit het ijle luchtruim aan raketsnelheid naar het nietsvermoedende slachtoffer met de Dive Bomb-vaardigheid, om meteen korte metten te maken met één of meerdere nietsvermoedende schurken. Een spectaculair voorafje voor wat volgt. Knokken doe je nog steeds grotendeels met twee knoppen: X voor offensieve moves en Y voor bottenbrekende counters. Timing en coördinatie zijn cruciaal omdat je op deze manier combo’s aan mekaar rijgt die het gevecht aan een rotvaart doen verlopen, meer ervaring opleveren en de speler een bevredigde grijns bezorgen. Wanneer je in level stijgt, kan je het pantser van de zwarte schim verstevigen of nieuwe moves kiezen. Deze moves zijn divers en steevast makkelijk uitvoerbaar. Naast een aantal interessante skills die je kan unlocken, spelen ook gadgets een rol van betekenis. Het inzetten van gadgets en Batman’s cape via simpele knoppencombinaties is een heerlijk gegeven dat uitnodigt tot een creatieve aanpak. Batman beschikt over een indrukwekkende trukkendoos waarmee hij elke crimineel een poepje laat ruiken. En dat is nodig ook, want gaandeweg kom je gepantserde vijanden tegen en gangsters met messen en automatische geweren, die elk een specifieke aanpak vereisen. Later zal je vaak tegen een mix van vijanden strijden, waardoor enige behendigheid met de controller zeker van pas komt. Het wordt best uitdagend op de normale moeilijkheidsgraad, maar nooit onmogelijk.

Batman slaat toe in een flits, onverwacht en staalhard.

Overal op de straten en in gebouwen zijn er schurken waarmee Batman de confrontatie kan aangaan, ook op de honderden daken krioelt het van schorem dat een lesje geleerd moet worden. Sinterklaas kan dit jaar Arkham City dus maar beter links laten liggen wil hij niet de andere interpretatie van het woord traktatie leren kennen. Naast de traditionele confrontaties zijn er ook weer speciale ruimtes waarbij je Predator-gewijs met bewakers moet afrekenen, van het soort dat met schietijzers bewapend is welteverstaan. De omgeving goed analyseren en de bewegingen van de bewakers in de gaten houden zijn hier de sleutel tot succes. Het gebruik van gadgets blijkt hier minder aangewezen, omdat ze minder dodelijk zijn dan in Arkham Asylum. Best jammer, want hierdoor zijn alternatieve aanpakken minder doeltreffend. Gelukkig is er nog wel een variatie aan andere slinkse bewegingen mogelijk. En dan zijn er nog de hoogst genietbare gevechten tegen levelbazen die Batman tot het uiterste van zijn kunnen dwingen. Deze gevechten treden minder nadrukkelijk op het voorplan dan in Arkham Asylum en zijn over het algemeen ook net wat makkelijker. De combat is in zijn geheel uitermate geslaagd en het is bemoedigend om te zien dat Rocksteady niet klakkeloos dezelfde richting ingeslagen is als het succesvolle Assassin’s Creed: Brotherhood. Beide series hebben veel gemeen en het spreekt voor Rocksteady Studios dat ze het aandurven om gevechten uitdagender te maken in plaats van mee te gaan in de succesformule van een andere ontwikkelaar. Enkel qua finishing moves had Rocksteady wat meer het voorbeeld van Ubisoft’s paradepaardje mogen volgen. Batman mag dan niet zo bloeddorstig zijn, het is een constatering dat hij voorlopig niet kan optornen tegen de spectaculaire vertoningen van de Assassijnse huurmoordenaars.

Gadgets spelen niet alleen in de gevechten een rol, maar zijn kundig verweven in het verloop van de campagne en vaak ook nodig om progressie te maken. Zo zal je met een telegeleide Batarang met boost- en remfunctie knoppen moeten indrukken en met ijsgranaten ijsschotsen creëren om een watermassa met behulp van de Batclaw over te steken. Gradueel verkrijg je nieuwe gadgets, die vaak noodzakelijk zijn voor het verdere verloop van de missies en op de koop toe nieuwe opties bieden in gevechten. Bepaalde gadgets kan je ook upgraden, zo kan je de grijphaak opwaarderen met een booster waardoor het zwerven door de stad nog sneller gaat.

Het verhaal van Arkham City begint veelbelovend en wentelt zich in mysteries. Wat is Protocol 10 waarover Strange maar blijft doorrazen en hoe zit het met de verborgen agenda van deze psychiater? Waarom hebben Two-Face en Joker het op Catwoman gemunt? Wat komt er voort uit de machtstrijd tussen Joker, Two-Face en Penguin, die de plaatselijke criminele gemeenschap in drieën verdeelt? Laat me al vast zeggen dat het verhaal blijft boeien, naar het einde toe wel enkele gekke bokkensprongen maakt waardoor de coherentie onderuit gehaald wordt, maar gelukkig wel een knappe afronding kent. Op een bepaald moment bleek de inspiratie wat op te zijn bij de ontwikkelaars en snelt het verhaal in zeven haasten naar de ontknoping. Deze stroomversnelling voelde wat mij betreft wat rommelig aan.

Een lange rist personages passeert de revue. In het geval van Joker en Hugo Strange is dit zonder meer een toegevoegde waarde. De andere kant van de medaille is echter dat ik deels op mijn honger bleef zitten. Kortelings maken coole personages als Bane, Killer Croc, Mad Hatter, Poison Ivy, Two-Face en nog heel wat andere hun opwachting, waarna ze later totaal niet meer in het verhaal voorkomen. Teleurstellend, want na hun introductie verwacht je gewoon een krachtmeting of verdere uitdieping. De wortel wordt voor je neus gehangen, maar je kan er niet in bijten. Was er te weinig tijd, of wil Rocksteady een berg DLC-pakketten op de markt gooien? Het is mij niet meteen duidelijk, wat het nut is van deze badass-showcase, het komt wat geforceerd over. Is het Rocksteady’s laatste Batman-game en willen ze uit liefde voor het universum zoveel mogelijk laten zien aan het grote publiek? Feit is dat zowat alle personages te weinig op het scherm verschijnen omdat ze zendtijd van mekaar stelen. Het toont ook aan dat Rocksteady nog makkelijk drie geweldige games kan maken in dit universum. De individuen zijn immers wel steeds geloofwaardig met een eigen persoonlijkheid en niet gewoon karikaturen van wat een schurk zou moeten zijn. Rocksteady meent het, ze tonen veel respect voor de Batman-franchise en brengen de personages op een serieuze en volwassen manier.

Rocksteady is net wat te gretig in het presenteren van zoveel mogelijk personages.

Het introduceren van een dusdanig grote cast aan personages zorgt ervoor dat er qua achtergrond nergens voldoende uitdieping is, in die mate dat het plot er ook onder gaat lijden. De hoofdverhaallijn kan immers in een dikke tien uur uitgespeeld worden en er worden zodanig veel personages bijgetrokken dat ze kostbare tijd innemen van het verhaal zonder er effectief wat aan toe te voegen. “Hey Batman, je kent me nog wel Killer Croc, ik kom even gedag zeggen,…nou ik ga maar weer.” Uiteindelijk verwachtte ik toch dat het allemaal ergens naar ging leiden, maar dat is dus helaas niet het geval. De oorzaak voor het gebrek aan samenhang moet toch grotendeels gezocht worden bij Rocksteady’s drang om zoveel mogelijk heerschappen op het toneel te laten verschijnen. Het verhaal is minder coherent dan dat van Arkham Asylum en de personages zijn minder diep uitgewerkt. In ruil krijgen we een geslaagd slot, dat is ook wat waard.

In enkele gevallen doet Rocksteady het echter uitstekend, zo is een waarlijk memorabele missie met de Mad Hatter prachtig verweven in het verhaal. Zo ook is er een mooie rol weggelegd voor de League of Assassins. Andere ongure individuen zoals Zsaz leiden tot side-quests waardoor we ze wat beter leren kennen. In het geval van Zsaz is dit best griezelig, de stemacteur weet op zo’n overtuigende manier de geestesziekheid van deze persoon te brengen dat het wel erg realistisch overkomt. De side-quests zijn niet echt bijzonder qua gameplay, maar laten je wel met een gericht doel de wereld doorkruisen en dat blijft een plezier. Sommige side-quests ontpoppen zich tot een speurtocht, andere doen je racen tegen de tijd. Wat er ook van mogen zijn, niemand ontsnapt aan The Riddler. Riddler is overal waar je om je heen kijkt. Honderden trofeeën en raadsels liggen te wachten voor de meerwaardezoeker die graag alles uit een game haalt. Eenvoudige puzzels, doordenkers, gijzelaars die gered moeten worden. Smeer je handen maar in als je Riddler wilt verslaan, want het is een stevige brok en voor de meeste mensen wellicht een net wat te langdradig karwei. Maar het leuke is dat er geen verplichting is, je krijgt de vrijheid om Riddler zijn spelletje al dan niet mee te spelen. Het is alvast heel wat interessanter dan het verzamelen van vlagjes en pluimen in die andere game.

De slechteriken zijn wel overtuigend qua presentatie, een sterrencast aan stemacteurs is daar niet vreemd aan. Kevin Conroy brengt Batman op zijn best en de legendarische Mark Hamill neemt de rol van Joker weer op. Nolan North (Nathan Drake/Uncharted) verzorgt op zijn beurt de rol van The Penguin en doet dat met verve. Enkel de nieuwe Harley Quinn, die minder op het voorplan treedt dan in Arkham Asylum kon me niet bekoren. Over de grafische weergave zal je van mij niets dan positieve zaken horen. Rocksteady haalt nog eens alles uit de Unreal 3 Engine en dit levert zonder meer geweldige beelden op. Er zijn heel wat interessante en goed uitgedachte locaties. De graad van afwerking is zeer hoog en ook op gameplay-technisch vlak valt er weinig af te dingen. Ook zie ik mij verplicht even kort te verwijzen naar de voortreffelijke menustructuur, waarin je in vier tabs met onderverdelingen een erg gebruiksvriendelijk overzicht krijgt. De soundtrack varieert van zo subliem (Main Theme) dat je er kippenvel van krijgt, tot jammerlijk uit de toon vallend op bepaalde momenten. Af en toe kreeg ik naar mijn smaak muziek te horen die zeker goed gemaakt is, maar totaal niet bij de situatie paste. Enkele omgevingsgeluiden die je steevast te horen krijgt wanneer je de detective modus gebruikt, worden best irritant. Voor het merendeel zit het echter ook op het auditieve vlak snor.

Soms moet ook een superheld eens rusten moeten ze bij Rocksteady gedacht hebben, daarom werd er gezorgd voor een bevallige stand-in. In vier vrij korte episodes mag je met Catwoman aan de slag. Deze meid is niet van de poes en ze krolt niet enkel, maar krabt ook. Catwoman valt niet enkel op door haar sensueel wiegende kont en uitpuilende boezem, ook haar sierlijke gevechtstijl weet wel te bekoren. Ze is niet even krachtig als de schaduwmeester, maar compenseert dit met lenige snelle bewegingen. De gameplay blijft vrij identiek, al heeft Catwoman heel wat minder trucs en gadgets dan Bats. Free-roaming met het sluipende roofdier is net wat suffer en gaat minder vlot. Gelukkig moet er niet al te vaak met haar gespeeld worden, waardoor het niet ergerlijk wordt. Ik beschouw het als een tussendoortje, al hebben ze bij Rocksteady ongetwijfeld erg veel werk gestoken om haar een eigen vechtstijl aan te meten, verplichte kost is deze DLC absoluut niet.

Nadat je de game uit hebt, wordt de mogelijkheid geboden om het verhaal opnieuw te beleven met alle upgrades en tools die je reeds verworven hebt. Vijanden zijn echter van begin af veel sterker en hulpjes zoals het countersymbool vallen weg. Voor wie van een stevige uitdaging houdt, is dit wel wat. Krijg je maar niet genoeg van het vechten met Batman of Catwoman, dan staan de Challenge en Predator Rooms die vrijgespeeld worden door de raadsels van Riddler te ontrafelen alvast klaar. Een extra modus die competitiebeesten zeker zal interesseren wanneer ze de leaderboards bestormen.

Conclusie en beoordeling

Batman Arkham City gaat knalhard van start en biedt de speler de voorlopig ultieme Batman-ervaring. Je raast als een gemaskerde maniak door het imponerende Arkham City terwijl je her en der gangsters om genade laat smeken. Het vechtsysteem is uitdagend en spectaculair, en zelfs de sterkste moves zijn via een eenvoudige knoppencombinatie uitvoerbaar. Rocksteady maakt een kleine beoordelingsfout door een te groot aantal personages op het scherm te toveren zonder dat ze effectief wat toevoegen. Het verhaal weet lang te boeien, maar valt naar het einde toe wat licht uit, gelukkig maakt het memorabele einde veel goed. Als alle goede dingen bestaan in drieën, kan Rocksteady deze generatie dan nog een Batman-game klaarstomen?
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Audiovisueel hoge productiewaarden
  • Kleine, goed gevulde open wereld
  • Free roaming is bijzonder vermakelijk
  • Verbeterd vechtsysteem met een groot scala aan mogelijkheden
  • Coole personages
  • Minpunten
  • Zodanig veel personages dat er geen ruimte is voor karakteruitdieping
  • Verhaal zakt naar de ontknoping toe wat in

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Tja de stijl vind ik nog een beetje vreemd hoor…. alleen dat gezich al haha. Naja als de gameplay het dan maar goed maakt ^_^ Dan is het goed.. :D

  • Heb je hem ook kunnen spelen Arthur? Ik ben namelijk benieuwd naar de besturing. Hopelijk is die beter geregeld als in deel vier, want dat was een drama. De graphics vind ik dan wel een stuk beter, al had ik liever een Curse-achtige stijl gezien. Mijn pre-order is hoe dan ook al geplaatst :)

  • Ik heb 'm niet gespeeld, maar de besturing waren ze zelf ook nog niet helemaal uit. Zoals hij op de E3 aanwezig was ging het om een combinatie tussen muis en pijltjestoetsen, maar dat kan dus nog veranderen.

  • Hm, klinkt zorgwekkend. Aan de andere kant, Telltale heeft zichzelf al wel bewezen dus ik blijf optimistisch.

  • Kan niet wachten tot 7 juli. Ik ga het gelijk halen!!! Ben echt benieuwd naar dit deel.



    Ik wist niet dat er TV series waren van Sam & Max. Heb laatst nog het eerste seizoen op de wii uitgespeeld

  • erg leuk dit maar ik zie toch nog veel liever een MI5…..hopelijk maakt dit de serie weer een beetje populair waardoor de vraag stijgt ….



    vind de designs niet zo mooi, CoMI FTW!

  • Ik wil! Wel wennen aan het stijltje inderdaad..

  • Dat stijltje is wel graflelijk zeg.

  • Ik wil de pixelversie terug!

  • Het eerste 'seizoen' van Tales of Monkey Island bestaat uit vijf afleveringen die, in tegenstelling tot de avonturen van het politieduo, één geheel moeten vormen en dus een doorlopend verhaal bevatten



    Das fout, de afleveringen van Sam & Max leiden samen tot een ontknopping van epische, wereld overnemende ba….. de slechterik word iniedergeval bekendgemaakt welke in alle episodes aanwezig was zonder dat je het doorhad. Vormde wel degelijk een geheel :)



    Ben hier erg naar benieuwd, kijk er zoiezo naar als een eerbetoon. Sam & Max was awesome dus dit zal ook wel goedkomen :)


  • PS2 graphics

  • PS2 graphics



    dus??

  • Viel me alles behalve tegen, zelfs het 3D gebeuren werkte dit maal goed. Een top start van een hopelijk verder net zo'n goede serie. Top! :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren