1. The Legend of Zelda: Link's Awakening (GB)

The Legend of Zelda: Link's Awakening (GB)

 Ik zal maar meteen met de tekst in het scherm vallen: Ocarina of Time is niet het beste Zelda-spel ooit. Die eer komt toe aan een spel waar ik mee opgegroeid ben, gespeeld op een “handheld” die mijn kleine, zesjarige kinderhandjes nauwelijks konden dragen. Zelfs toen ik nog geen woord Engels kon en mijn moeder de voorwerpen moest verwisselen, herkende ik al de pure klasse die van The Legend of Zelda: Link’s Awakening afstraalt. Allicht komt er een olifantendosis nostalgie bij kijken, maar dat mag de pret niet drukken.

Het spel begint met een introductiefilmpje waarin Link op een boot zich tot het uiterste dient in te spannen om de zeilen in bedwang te houden, terwijl de storm zijn best doet het schip naar Neptunus’ kelder te helpen. Na een blikseminslag blijkt het getouwtrek van Link van weinig nut en vergaat het schip alsnog. Aangespoeld op een vreemd eiland brengt een bezorgde bewoonster hem naar haar huis, alwaar hij zijn bewustzijn hervindt. Na een gesprek met de heer des huizes ontvangt hij zijn schild en krijgt hij het advies om zijn zwaard op te rapen eer hij zich ver buiten het dorp waagt.

Gedurende zijn queeste ontdekt hij dat hij op Koholint zit, een eiland waarbij een berg met daarbovenop een gigantisch ei de skyline domineert. Om van Koholint af te geraken, dient Link een mythisch wezen genaamd de Windfish te wekken. Dit resulteert in een verrassend diepgaand verhaal, waarbij een lange lap tekst over de legende van de Windfish volledig optioneel is. Hoewel er slechts enkele woorden op de twee regels die het dialoogvenster rijk is, passen, slaagt Nintendo erin om veel te zeggen zonder dat de gesprekken overdreven veel schermpjes in beslag nemen.

Opdat hij het emotionele einde bereikt en een wijze levensles leert, moet Link acht muziekinstrumenten verzamelen. Deze liggen verstopt in duistere kerkers. Dat Nintendo naast de 16x16-wereldkaart ook nog – voor GameBoy-begrippen – epische dungeons in zo’n grijze toast kon proppen, is bewonderenswaardig. Natuurlijk zijn de levels qua grootte en complexiteit geenszins vergelijkbaar met de dungeons van bijvoorbeeld Twilight Princess en Skyward Sword, maar de moeilijkheid doet er niet voor onder. Tijdens het navigeren in het top-down-perspectief of tijdens de manoeuvres in het zijaanzicht, is het pad regelmatig geblokkeerd met een puzzel waarvoor de hints ver te zoeken zijn. De enige aanwijzing die hij krijgt, is een subtiel verschil in ruimtelijke ordening, waaruit blijkt dat er iets te doen is. Dit geldt echter niet voor de schakelaar in de laatste kerker, die wellicht iets te goed is verborgen.

Verder zijn de eindbazen in een kerker niet de gemakkelijkste uit de geschiedenis van de serie. De boss van de eerste dungeon is al genadeloos, wat een aardig voorproefje is op het grote werk. Door de beperkte kunsten van de GameBoy is Link beperkt tot het hebben van slechts veertien hartjes; iets wat in het laatste gevecht een ongetrainde avonturier duur kan komen te staan.

Voor zover ik dat nog niet genoeg heb benadrukt: de hoeveelheid content is overweldigend. Zelfs na het spel tien keer uitgespeeld te hebben, ontdek ik iedere keer weer een nieuwe schelp, het verzamelobject in deze Zelda. De enige beperking die het spel hierin heeft is de zoekervaring van de speler, naar het schijnt. Naast de schelpen zijn er nog enkele sidequests en minigames, die op een uitzondering na in de hoofdverhaallijn verweven zitten. Het vlotspel lijkt te dienen als gebiedsvulling, aangezien het aardig wat velden op de kaart in beslag neemt en niet bijster veel toevoegt aan de spelervaring. Als ik het spel weer eens doorspeel, dan laat ik, onbewust, dit gedeelte van het spel links liggen.

Wat rest is het audiovisuele aspect van de game. Het beeld dat op het groene scherm verschijnt, is niet bijzonder mooi of lelijk, maar de enkele schetsen die tijdens het verloop van het spel opduiken zijn – wederom de GameBoy-standaard in acht genomen – likkebaardend mooi. Muzikaal zit het ook wel snor. Als geen ander weet Nintendo hoe je met bliepjes en blapjes een oorstrelend nummer kan maken, met als absolute hoogtepunt de immer ontroerende Ballad of the Windfish.

Conclusie en beoordeling

Link’s Awakening is het beste Zelda-spel tot op heden. Het is een zeer groot spel voor op de spelcomputer met ingebouwd vriesvak met content die je blijft verrassen, ook al speel je het net zo als ik voor de tiende of twintigste keer. Ondanks de technologische beperkingen uit die tijd wist Nintendo er een onovertroffen meesterwerk van te brouwen. Het einde zal altijd emoties op blijven wekken bij degenen die het gespeeld hebben. Het enige grote minpunt is dat een recensent belast wordt met de opgave om toch een minpunt te verzinnen om zo geloofwaardig te blijven en verder kan een kniezer kritiek hebben over de wijze waarop sommige kamers en objecten verborgen zijn.
10
Score
100
Score: 100
  • Pluspunten
  • Ontroerend verhaal
  • Content die je blijft ontdekken
  • Goede moeilijkheidsgraad
  • Minpunten
  • Sommige dingen net iets te goed verstopt

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • nooit gehoord, en zo te horen gaat het mij niet boeien ook

  • tropico 2 nog grijs gespeeld vroeger:D tof spel

  • What tha?



    Nooit van gehoord… klinkt wel vrolijk, tropico

  • Voor je het door hebt is iedereen verslaafd aan *TROPICO*. Misschien is het wel wat…

  • haha dit is echt 'n vaag spel. Een beetje dezelfde setting als Just Cause (2).

    maargoed.. heeft denk ik niemand echt wat aan xD

  • ik las politiek en dat vind ik niet tof :P

  • Strategie games zijn moeilijk op de consoles hopelijk pakken ze het hetzelfde aan als Halo Wars want die besturing werkte echt lekker.

  • Klinkt wel leuk. De eerste Tropico heb ik nog wel gespeeld even. Hopelijk word er een demo beschikbaar gesteld voor de xbox.

  • Hmmm, toen ik nog echt heel klein was (8 of 10 ofzo) had je een text-based variant van zoiets en die vond ik geweldig. Toen al had ik het in me om dictatortje te spelen ;) Deze serie ken ik niet, maar doet me wel daar aan terug denken. :D

  • Nog nooit van gehoord. :)

  • Geweldig spel tropico. vroeger helemaal grijs gespeeld.



    valt me wel op dat de 3 negatieve reacties allemaal hetzelfde mannetje als icon hebben…..

  • Tropico 3 is een politieke simulatiegame waarin je als de dictatorische president van een bananenrepubliek op een eiland speelt.

    Toen ik dit las, dacht ik echt van \"what teh fuuuuck\"!

  • Hmm, misschien wel leuk, even in de gaten houden (:

  • Ik speel Tropico nog steeds wel eens. Erg gaaf spel. Vraag me alleen af of het wel goed uitpakt op een console.

  • Tropico! Ik herinner me die leuke deuntjes en de witte stranden nog.. echt zomers. Maar op een console? Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt.

  • Weet niet of ik hier wel zo blij mee ben, klinkt niet veel aan.

  • Een dictatorische president, klinkt wel lachen. Denk echter niet dat het iets voor mij is.

  • nooit van gehoord!

  • huh?

  • V_^? nog nooit van gehoord of gezien behalve nu dan

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren