1. The Legend of Zelda: Skyward Sword (Wii)

The Legend of Zelda: Skyward Sword (Wii)

Het verschijnen van een nieuwe Zelda game is altijd een bijzonder moment. Niet alleen omdat het niet zo vaak gebeurd, maar ook omdat de games altijd gepaard komen met kwaliteit. De afgelopen jaren is er veel te doen geweest omtrent nieuwe Zelda's, reden genoeg voor Nintendo om een nieuwe richting in te slaan. Na veel twijfel en discussies over met name de besturing, kunnen we achteraf concluderen dat het allemaal nergens voor nodig was. Skyward Sword is een uitmuntend product; het bewijs dat de motion controller wel degelijk iets aan gaming toevoegd. 

Na het spelen van Skyward Sword zit ik met een dilemma. Aan de ene kant doet Nintendo zoveel goed. Het probeert een nieuwe richting in te slaan, veranderingen door te voeren in één van hun langst lopende series. Deze veranderingen waren nodig, want met elk nieuw deel kregen ze naast een flinke dosis complimenten, ook een flinke lading kritiek over hun heen. De wereld voelde leeg, de games werden onnodig gerekt, en over het algemeen werden deze problemen niet opgepikt en verholpen. Sterker nog, in de voorganger (Twilight Princess) waren deze problemen als nooit te voren aanwezig. Ik had het op de helft allemaal wel gezien. Vernieuwing was nodig en gelukkig is dit door Nintendo begrepen. Toch pakt niet alles even goed uit. Ze hebben heel goed gekeken naar elementen uit hun andere franchises, en dit verwerkt in deze nieuwe Zelda. Er zijn wat meer platform elementjes á la Mario, en wat meer backtracking elementjes á la Metroid. Grote onderdelen van de bekende Zelda reeks zijn geschrapt, en andere onderdelen gereïntegreerd en gecombineerd met nieuwe ideeën. Dit resulteert in een compleet nieuwe Zelda ervaring. Vandaar mijn dilemma; is dit wel de koers die Zelda moet varen?

Als er iets akelig duidelijk word na het spelen van Skyward Sword is dat er geen developer bestaat op deze aardbol die games, gameplay technisch, zo goed in elkaar kan zetten als Nintendo. Ze zijn heer en meester. Nee, ik ben geen Nintendo fanboy. Sterker nog, elke keer als ik een game van hun speel moet ik me verzetten tegen een soort van initiële haat. Haat om het feit dat hun degene zijn die al die swieber-swabber troep de wereld in hebben geholpen. Haat om het feit dat ik elke keer als ik een console van hun kocht bedrogen werd, omdat achteraf de enige interessante games uit hun studio's kwamen. Het kost me dan ook elke keer als ik aan een Nintendo game begin weer wat moeite om deze gedachtes te isoleren en weg te stoppen. Maar deze haat is subjectief, dat besef ik me ook. Veel mensen genieten van swieber-swabber troep, genieten van half werkende games omdat het merendeel van de ontwikkelaars geen idee hebben hoe ze met Nintendo's producten om moeten gaan. Is het voor deze developers gebrek aan kwaliteit? Gebrek aan creativiteit? Na het spelen van Skyward Sword is duidelijk dat er zoveel moois mogelijk was op de Wii, het is er alleen nooit echt uitgekomen.

Maar laten we blij zijn dat Nintendo ons op de valreep nog voorziet van dit spel. 'Safe de best voor last', zogezegd. Skyward Sword is een briljant spel, laten ik dat vooropstellen. Nooit eerder is de functionaliteit van de Wii zo goed toegepast. Van het vechten tegen vijanden, tot het oplossen van de puzzels; alles is ontwikkeld met de motion controls in het achterhoofd. Dit opent ook de mogelijkheid voor bepaalde innovatie, dingen die we nog niet eerder hebben gezien in welke andere game dan ook. Zo zal je vaker vast komen te zitten omdat je de oplossing van een puzzel niet één-twee-drie ziet. Dit is niet omdat puzzels zo overdreven moeilijk zijn, maar omdat je de controller op een manier moet gebruiken wat je nog nooit eerder heb gedaan. Dit noem ik innovatie. Gaandeweg de game leer je anders denken. Alle wetten die gaming je over de jaren heeft geleerd kan je vergeten. Je leert niet denken als een game character, maar denken als een mens. Dit maakt Skyward Sword tot een prachtproduct, eentje die perfect aansluit op Nintendo's filosofie. Het is alleen zo jammer dat we er zo lang op hebben moeten wachten. Dit type gameplay werd ons belooft toen de Wii werd aangekondigd, en nu, vijf jaar later, word die belofte dan eindelijk ingelost.

Ik denk wel eens aan een combinatie tussen Zelda en Skyrim; een grote open wereld om te verkennen, met een questlog, gear, en overal kleine dungeons van de bekende Zelda kwaliteit.

Maar goed, inhoudelijk. Een belangrijk onderdeel uit de Zelda serie was altijd exploratie. Het rijden op je paard, varen met je boot, op onderzoek uit gaan in de open wereld om zo doorgaans iets te vinden waar je wat aan hebt. Dit element is geschrapt. De ambitie is er wel. Al vrij snel word je vrijgelaten op je vogel in een groot luchtruim, waar je naar eigen inzien kunt verkennen. Overal zweven eilanden en van begin af aan word je geprikkeld om deze te verkennen. Helaas komt al vrij snel de realisatie dat er, een eiland of drie daargelaten, niks valt te beleven. Dan rest mij de vraag, waarom? Waarom zou je dit toevoegen? Om de speelduur weer even wat op te krikken? Het vliegen door de lucht stelt niks voor, en word constant onderbroken door laadtijden mocht je één van de interessantere eilanden willen bezoeken. Het is simpelweg tergend, en staat ook in schril contrast met de nieuwe intenties van Nintendo. De intenties om Zelda te vernieuwen, en verouderde elementen te verwijderen. Het zal vooral bedoeld zijn om het gevoel voor exploratie optioneel te houden, gezien je dit hele element kan overslaan, maar elke Zelda veteraan wilt gewoon elk hoekje van de wereld ontdekken, en word dus alsnog geforceerd dit te doen. Een gemiste kans, vooral als je beseft hoeveel moois ze hier hadden kunnen verstoppen. Moet je eens voorstellen, een mini dungeon op elk eiland, inclusief kleine reward. Of een stuk of tien hubs, waar je overal sidequests op kunt pakken. Was het tijdsdruk? Was het de hardware beperking van de Wii? We zullen het nooit komen te weten. Hier had in ieder geval meer ingezeten.

Gelukkig is daar nog het grond niveau, die via gaten in het luchtruim kunnen worden bereikt. Hier speelt het gros van de game zich ook af. Ditmaal niet één grote open wereld, maar drie kleinere hubs, gebaseerd op de bekende gebieden uit de eerdere Zelda's. Dit is ook de plek waar Skyward Sword zich direct onderscheid. Niet langer een open veld met aan het eind een deur naar een dungeon, zoals we die kennen uit oude delen. Nee, ditmaal is het kernwoord doorstroming. De hubs zijn door het uitvoeren van bepaalde handelingen aan te passen, en op die manier worden er nieuwe doortochten gecreëerd. Hiervoor zal je alle eerder vergaarde items moeten gebruiken; een grote verbetering ten opzichte van de voorgangers, waar eerder verkregen items later nutteloos bleken te zijn. Deze hubs zijn niet groot, maar wel volgepropt met interessante objecten. Zo zijn er vijanden, puzzels en grondstoffen om te verzamelen (die ingezet kunnen worden om je items te upgraden). Je zou zelfs kunnen stellen dat ze fungeren als dungeons, zo voelt het in ieder geval wel aan. Helaas zal je zo nu en dan de alom bekende fetch quests weer tegen komen, waar je deze hubs mag door struinen op zoek naar een x-aantal objecten. Het gegeven dat deze er wederom inzitten doet me toch afvragen of Nintendo hun oude gewoontes wel los kan laten. Hier zit namelijk niemand op te wachten. Al met al is de verandering van één grote wereld naar verschillende wat kleinere hubs een goede aanpassing aan de bekende Zelda gameplay, en pakt het grotendeels goed uit.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat de hele game speelt als één lange dungeon. Althans, als je daar voor kiest. Op de grond lopen de hubs naadloos over in dungeons, welke dit keer wat kleiner zijn dan voorheen. Dit is geen negatief punt. De dungeons worden niet meer gerekt met vervelende blok-schuif-puzzels, die onzin is geschrapt. Alle puzzels zijn origineel en dit komt met name door de mogelijkheden van de wiimote. Ook blijven de vijanden interessant omdat ze allemaal een zwakke plek hebben die je moet uitbuiten. Iedere vijand speelt als een mini puzzel, en je zult goed op moeten letten wil je overleven. En over vijanden gesproken: boss battles zijn de sterkste uit de serie en dus automatisch van ongekend niveau. Uitzondering daargelaten kan ik stellen dat het scala aan bosses dat je hier krijgt voorgeschoteld de beste zijn die we ooit hebben gezien. Ook is deze Zelda aanzienlijk moeilijker dan zijn voorgangers, wat meer kritiek is op de voorgaande delen die veel te makkelijk waren. Mocht je moe zijn van alle puzzels of vijanden kan je op elk moment terug keren naar de lucht, waar je in de centrale hub wat rond kunt struinen of sidequests op kan pakken. Helaas is dit door eerder genoemde redenen niet interessant genoeg.

Na het spelen van Skyward Sword ben ik gaan denken. Is dit wat ik wil? Begrijp me niet verkeerd, Skyward Sword is op bepaalde fronten een fenomenaal product, misschien zelfs het beste ooit gemaakt. Maar toch zijn er die andere fronten, die momenten waar de game hopeloos door de mand valt. Walgelijke design keuzes die eigenlijk niets met deze nieuwe visie te maken hebben. Kies voor het één of het ander, maar kies niet voor een hybride. Ik denk wel eens aan een combinatie tussen Zelda en Skyrim; een grote open wereld om te verkennen, met een questlog, gear, en overal kleine dungeons van de bekende Zelda kwaliteit. Of een combinatie tussen Uncharted en Zelda; een lineaire achtbaanrit waarin je constant word overspoelt door hoge kwaliteit game design. Nintendo moet eens goed gaan kijken wat ze willen met deze franchise. Skyward Sword is een stap in de goede richting, maar het ontbeerd nog wat. Iets dat de hoogtepunten van de game vloeiend laat doorstromen en nooit word onderbroken door (geringe) dieptepunten. Hopelijk zet Nintendo het selectieproces door, en wellicht zien we dan ooit nog een game die ik kan bestempelen met 'perfect'.

Conclusie en beoordeling

The Legend of Zelda: Skyward Sword is een meesterwerk die ons dingen laat ervaren die we nog nooit eerder hebben gezien. Helaas slaan sommige facetten de plank volledig mis, maar gelukkig kan je deze links laten liggen. De essentiële onderdelen van het spel: het puzzelen, vechten en de dungeons, zijn van ongekend niveau, en maken deze game het spelen waard.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Verbetert oude gameplay mechanismen...
  • Besturing
  • Daadwerkelijke innovatie
  • Speelduur
  • Minpunten
  • ...Maar valt toch terug in oude gewoontes
  • Idee van twee werelden pakt niet goed uit

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren