1. Nintendo

Nintendo

Mijn gebruikersnaam Nintendopa doet vermoeden dat ik een fan ben van Nintendo. Dat is ook zo, althans dat is heel lang het geval geweest. Ik ben al geruime tijd een beetje uitgekeken op Nintendo. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou schrijven. Toch doe ik dit nu al voor de tweede keer. In 2008 heb ik hierover ook al eens geschreven in het aprilnummer van NGamer. Ik schreef toen dat ik het een beetje had gehad met het Japanse gamebedrijf dat - inmiddels ruim 20 jaar geleden!- mijn hart veroverde toen ik voor het eerst Super Mario Bros speelde. Ik was bijna 30 en al redelijk op leeftijd voor een beginnende gamer.

Vele uren heb ik mij vermaakt met de NES, de SNES, en de N64. Vooral de Zeldareeks en Mario op die consoles hebben mijn onvoorwaardelijke liefde. Zelda: A Link to the past is nog steeds mijn favoriete game ooit. Ook hebben wij (mijn vrouw, mijn dochters en ik) ons vele zondagen vermaakt met het spelen van Mario Kart op de SNES en op de N64 of met Mario Tennis op de N64. Op regenachtige dagen waren wij uren achter elkaar competities aan het spelen.

Aan de gamecube en de Wii heb ik minder plezier beleefd. Uiteraard heb ik mij wel meer dan 80 uren vermaakt met Zelda: the Twilight Princess en ook met Resident Evil 4 (deze heb ik ook al op de cube gespeeld) en met Resident evil: the Umbrella Chronicles en the Darkside Chronicles. Ondanks deze en alle later verschenen games laat ik de Wii nu al heel lang links liggen. Mario Kart voor de Wii heb ik pas maanden na de release in huis gehaald, terwijl ik deze game voor de andere consoles meteen op de datum van de release heb aangeschaft. Zelfs The legend of Zelda: Skyward Sword ontbreekt in mijn collectie. Ik kan niet precies duiden of het komt door mijn leeftijd of door mijn gewijzigde voorkeur voor het soort games. Ik vermoed dat het een combinatie van beide factoren is. 

Sinds december 2007 heb ik een PS3 in huis. In 2008 schreef ik dat het voelde als vreemdgaan. Ik ga nog steeds vreemd. Hoewel, het voelt niet echt meer als vreemdgaan. Sinds de aanschaf van de PS3 heb ik mij uren lang online vermaakt met Call of Duty 4, Modern Warfare 2 en Black Ops. Vooral Black Ops heeft veel tijd van mijn leven gekost. Weken van 20 tot 30 uren online met deze game zijn mij niet vreemd. Ook de beide delen van Bioshock heb ik grijsgespeeld. Mijn dochters (22 en 23 jaar jong) zingen zich schor met Singstar en sinds een paar maanden ontwikkelen wij eelt op de handen met Guitar Hero III. Ik ben inmiddels ook begonnen aan de HD remake van ICO en Shadow of the Colossus. Op mijn verlanglijstje staat Skyrim.

De Wii staat hierdoor al heel lang stof te happen. Hetzelfde geldt voor de DS Lite en de GBA sp. Deze handhelds heb ik al jaren niet meer aangeraakt. Ik heb zelfs geen seconde overwogen om de 3DS te kopen. Ik heb ook alle consoles van Nintendo nog steeds, maar ze staan onaangeroerd in de kast. 

In 2008 gaf het mij soms een gevoel van verraad. Toen keek ik naar dat kleine, witte kastje en dan voelde ik mij een beetje schuldig. Nintendo, het bedrijf dat mijn leven destijds een andere wending heeft gegeven. Door Nintendo ben ik een gamer geworden. In 2008 schreef ik dat het ooit wel weer goed zou komen tussen Nintendo en mij, ik wist het zeker. Oude liefde roest niet. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. De vlinders zijn nog niet terug. Van het gevoel van verraad ben ik inmiddels verlost.

 

Hartelijke groet,

 

Nintendopa

Dit artikel delen

Over de auteur