1. De Video Game Teleurstellingen

De Video Game Teleurstellingen

Het is twee uur ’s nachts en de Spike Video Game Awards staat op het punt van beginnen. Vorig jaar was de teleurstelling groot; met meer reclame dan er in de Verenigde Staten in een jaar voorbij komt en nauwelijks aandacht voor hetgeen waar de show naar vernoemd is: de awards. Dit jaar gaat alles anders zijn, houd ik mezelf voor. Dit jaar houden ze de flauwe grapjes achterwege en draait het om de awards. Dit jaar staan de ontwikkelaars in de spotlight. Dit jaar werd ik weer teleurgesteld.

Niet vanwege de aankondigingen, die waren prima. Ook niet vanwege de trailers, want die waren tof. Wat me stoorde waren de flauwe grappen, nutteloze tussenstukjes, bakken reclame en de geringe aandacht die naar de awards en ontwikkelaars ging. Ik snap niet hoe Spike deze show nog de Video Game Awards durft te noemen. Een stuk of vijf awards werden tijdens de pre-show op de Spike-website uitgereikt aan aanwezigen. Dat kan. Niet alles past nou eenmaal in de show, zeker niet als er zo veel categorieën zijn – 29, om precies te zijn. Het feit dat er slechts 3(!) awards daadwerkelijk tijdens de show werden uitgereikt is verbazingwekkend. Enkel de mannen van Infinity Ward en Sledgehammer, RockSteady en Bethesda mochten het podium op om hun prijzen in ontvangst te nemen. De rest van de prijswinnaars werden slechts vluchtig genoemd tussen de onderbroekenlol door. De genomineerden kwamen meestal niet eens aan bod.

Een groot gedeelte van de show werd gevuld met flauwe humor en B-sterren. Zo zagen we actrice Felicia Day – bekend van onder andere… euh, ze had wel een bekend gezicht – in vier saaie tussenstukjes fruit doormidden hakken ter ere van Fruit Ninja, cakejes met haar mond oppakken en zichzelf tegen een muur van klittenband gooien. Hoogstaande televisie. Vervolgens zagen we een gozer, die vorig jaar de VGA’s had afgezeken op YouTube, tegen de CEO van Spike TV schreeuwen (incluis speeksel). Daarna werd nog een ontwikkelaar van Infinity Ward – of Sledgehammer, dat weet ik eigenlijk niet – geteabagged door een ‘soldaat’ omdat hij te lang deed over zijn speech en kregen we nog kort een koe te zien met de bijbehorende verwijzing naar FarmVille. Het was om te huilen.

De avond kende slechts één lichtpuntje: Shigeru Miyamoto. De Godfather van Nintendo kwam kort op het podium nadat The Legend of Zelda in de Videogame Hall of Fame werd bijgeschreven. Vol enthousiasme hield de beste man een mooi verhaal over Zelda en games – in gebrekkig Engels, dat wel. Dit is zoals de Video Game Awards moet zijn. Het moet draaien om games en dan vooral om de mensen achter de games. De ontwikkelaars die jarenlang hebben gezwoegd op die ene titel, de schrijvers die ons fantastische verhalen en personages voorschotelen en de voice-actors die invulling geven aan deze personages. Niet om onderbroekenlol en al helemaal niet om de B-sterren die nog even, terwijl hun carrière langzaam in elkaar stort, een trailertje aankondigen en hun centjes incasseren.

Als dan even later Hulk Hogan het podium opkomt en als een debiel de volgende trailer aankondigt, treft de harde realiteit mij weer: de Video Game Awards draait niet om de games, het gaat om het randgebeuren. En toch zit ik waarschijnlijk volgend jaar weer om twee uur ’s nachts klaar, in de hoop dat alles beter wordt.  

Dit artikel delen

Over de auteur