1. De trilogie van Mass Effect

De trilogie van Mass Effect

Het lijkt wel eeuwen geleden: de dag dat ik achttien werd. Ik besloot deze heuglijke verjaardag te vieren op InsideGamer met een speciale recensie. Deze recensie viel in de smaak en won uiteindelijk ook de nominaties. Mijn achttiende levensjaar kon dus niet beter beginnen. Maar dat was nog voor ik kennis maakte met het Mass Effect-universum. Na talloze uren van opzoekwerk, het raadplegen van Chris en andere opties onder tafel te vegen, viel mijn oog op Mass Effect 2. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van heb. Ik kon natuurlijk niet aan de game beginnen zonder het eerste deel ook eens te hebben opgepikt. Op het eerste zicht lijkt het een dertien-in-een-dozijn-verhaal te gaan worden: red het universum, versla het dreigende gevaar, loop naar de maan, … Maar Mass Effect heeft zo’n sterke aantrekkingskracht dat je als het ware in de game wordt gezogen.

Als speler mag je de achtergrond van de hoofdrolspeler - commandant Shepard - bepalen wat meteen voeling geeft met het personage. Je voelt je dusdanig ook als de kapitein van een schip, bij voorkeur de Titanic. Telkens wanneer je verplicht bent de game te verlaten omdat moeder visjes heeft gebakken, wandel je de trappen in huis naar beneden en terug naar boven alsof je Neil Armstrong bent die als eerste zijn voet op de maan zet. Niet alleen neem jij in Mass Effect de leiding over van een ruimteschip, maar ze proppen ook meteen wat schietijzers in je handen waar je aliens mee kan afknallen. En biotisch gespuis vind je genoeg terug op de vele planeten die Shepard met zijn crew kan bezoeken. Nadat de eerste vijanden het loodje hebben gelegd in een rush, kan je even op adem komen door de tweede factor die om de hoek komt piepen: dialoog.

De dialogen zijn zo uitgediept dat ze nooit saai overkomen, dus zelfs het oude omaatje zal Shepard niet passeren zonder eerst goeiedag te zeggen. Maar genoeg over de dialogen: tijd voor wat keiharde ACTIE! Na enkele leden te hebben gerekruteerd, spring je terug in het gevecht. In het begin van de game kon je kiezen aan welke stijl van vechten je de voorkeur verleent en aangezien ik graag met bovennatuurlijke krachten goochel, scheren mijn biotische powers hoge toppen. Beeld je in hoe geweldig ik het vond om een bliksemflits af te vuren naar een gigantische vijand, of een kleinere vijand in het ravijn te gooien door hem eerst op te tillen als een echte marionetspeler. Het cruisen op planeten, wandelen door de rivieren en lavakraters of bevelen aan boord van de Normandy geven, zijn nog maar enkele puntjes van het ellenlange lijstje aan memorabele hoogtepunten. Het was tijdens deze momenten dat ik erachter hoe Mass Effect de nieuwe standaard heeft gezet voor RPG-games.

Je kiest zelf de teamleden en dat schept meteen een band. Aangezien je het reilen en zeilen van het eerste deel kan importeren in Mass Effect 2, was ik blij om de overlevenden vanuit Mass Effect 1 terug te zien. Wat vooral hoge ogen gooide (letterlijk en figuurlijk: mijn mond en ogen stonden wijd open), was de uitstraling van het tweede deel. Als een gek sprinten door de neerstortende Normandy, om dan terecht te komen in de cockpit waarvan het dak was weggeblazen… In één woord: fe-no-me-naal. Geen rokende motoren meer, geen luide knallen of explosies. Enkel beeld. Het geluid werd de ruimte ingezogen door het dak. “Verlaat het schip!”, riep iemand nog terloops door de intercom. Maar ik bleef liever staan tussen de vlammen om naar boven te kijken, naar de prachtige witte maan in de donkerblauwe hemel.

Uiteindelijk wist ik mijn blik dan toch van dit oogverblindende tafereel af te wenden. Tijd om wraak te nemen op de aanvallers! Door de missies uit te spelen stootte ik op een ander hoogtepunt uit de game: het wederkeren van Garrus. Ik had al een vermoeden toen ik de missie startte maar wanneer ik zag dat het werkelijk mijn alienvriend was die achter het masker zat, schreeuwde ik het uit van blijdschap. Ik was zo blij om het personage waar ik de grootste band mee had opgebouwd in het eerste deel terug te zien, dat ik direct na het spelen mijn vreugde uitte tegen een goede kameraad die ook verzot is op Mass Effect. Er zitten wederom ongelofelijk veel beslissingen in die je kan nemen en die het verschil maken tussen leven en dood van je teamgenoten. Aangezien dat Miranda haar naakte lichaam niet heeft laten zien aan de commandant, gooide ik haar maar voor de haaien. Net zoals de irritante Mordin die ik niet kon uitstaan. Gelukkig zijn er ook genoeg leuke personages zoals de sluipmoordenaar Thane Krios die me deed denken aan Ezio. Wat ik me uit de tweede game vooral herinner, uitgezonderd de visuele pracht, is de muziek naar de laatste missie toe. Deze heeft me verschillende ‘oorgasmes’ en kippenvelrillingen bezorgd. Alleen het einde zelf viel wat tegen, maar dat maakt de fans nog meer hunkeren naar het laatste deel wat - zeker na enkele briljante trailers te hebben gezien - in mijn ogen niet snel genoeg kan verschijnen.

*Hieronder volgt het stripverhaal van Mass Effect*

Dit artikel delen

Over de auteur