1. Exclusief: interview met Commander Shepard

Exclusief: interview met Commander Shepard

Shepard is de afgelopen jaren voor vele jonge mariniers uitgegroeid tot een waar rolmodel; sommigen durven zelfs woorden als “legende” of “messias” te gebruiken om Shepard te beschrijven. Maar wie is deze Shepard nu precies? Hoe is hij de persoon geworden die hij nu is? En wat zijn Shepard’s drijfveren om telkens weer tot het uiterste te gaan? Het Intergalactisch Shownieuws van RTL 26 zocht het na Shepard’s strijd tegen de Reapers voor u uit in een exclusief diepte interview met de heer Shepard!

We kennen je allemaal van je strijd tegen de Geth en de Reapers, maar er is zo weinig bekend over je jeugd. Kun je daar wat over vertellen?

Ik ben op 11 april 2154 geboren in Maaskantje, een klein dorpje op aarde dat een jaar of 150 geleden beroemd werd door een stel associale Brabanders. Ik had een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader, beiden officieren in het leger van de Alliance. Ze hadden een paar dagen dienstverlof gekregen om mij op de wereld te zetten en meteen daarna hebben ze me meegenomen op hun dienstschip. Ik heb mijn hele jeugd dus in dergelijke schepen of in ruimtestations doorgebracht. Ik heb altijd in hun voetsporen willen treden dus ik deed veel aan sport, ik heb schietcursussen gevolgd en me verdiept in oorlogsvoering. Zodra ik achtien werd ben ik in dienst gegaan. Al vroeg in mijn carrière liep ik in op Elysium een hinderlaag van de Batarians waarin ik mijn eigen leven meerdere malen op het spel zette om mijn troepen te redden. De jaren die daarna kwamen zijn redelijk bekend. Ik werd als eerste mens toegelaten tot de Spectres om Saren te kunnen bestrijden en heb uiteindelijk ook zijn schip Sovereign kunnen vernietigen.

Tijdens je zoektocht naar Saren ben je de Rachni koningin tegengekomen en heb je de kans gehad om haar te doden, maar dit uiteindelijk niet gedaan. Waarom heb je er niet voor gezorgd dat deze vreselijke wezens voorgoed zijn uitgestorven?

De Rachni hebben tijdens de Rachni oorlogen inderdaad voor veel problemen gezorgd en we mogen de Salarians dankbaar zijn voor het op de been helpen van de Krogan zodat de Rachni uiteindelijk werden verslagen, maar dat was 2000 jaar geleden en deze Rachni koningin vertelde me dat de Rachni op dat moment geïntoctrineerd waren door Sovereign. Daarnaast zei John Donne ooit “Everyone’s a friend until they prove otherwise.” Ik heb vandaar dus besloten om haar te bevrijden en dat werd me in dank afgenomen. Toen ik later op Illium een Asari sprak, gaf ze mij een bericht van deze Rachni door waarin ze haar dank uitte en mij haar hulp beloofde bij onze strijd tegen de Reapers.

Nadat je Saren doodde stond je voor de keuze om de Council te redden ten koste van je eigen manschappen of ze te laten sterven en het heft in eigen handen te nemen.  Waarom heb je besloten om ze te redden terwijl ze ook vervangen hadden kunnen worden?

Wanneer ik de Council aan hun lot had overgelaten had dit de mensheid een hele slechte naam bezorgd. Alle andere rassen zouden de mensheid veroordelen vanwege een daad die zou zijn uitgevoerd omdat slechts één persoon daarvoor koos, namelijk ik. Het vertrouwen in de mensheid zou een hele flinke deuk hebben opgelopen en in onze strijd tegen de Reapers kunnen we zoveel bondgenoten gebruiken als mogelijk. Mijn keuze om de Council te redden heeft gezorgd voor stabiliteit in het universum en toen ik de ze later, na mijn dood en wederopstanding,  weer sprak hebben ze mij als dank mijn Spectre status teruggegeven.

Toen je later op patrouille was, werd je schip aangevallen door de gevreesde Collectors. Jullie waren kansloos en je besloot dat je bemanning de Normandy moest verlaten. In dat proces werd je door een explosie de ruimte ingeslingerd, wat uiteindelijk je dood werd, maar de organisatie Cerberus bracht je weer tot leven. Hoe heb je dat ervaren?

Toen ik de ruimte in werd geslingerd had ik eerlijk gezegd een heel vredig gevoel. Ik wist dat dit mijn einde zou betekenen, maar mijn bemanning was veilig. Mijn taak als kapitein was vervuld. Ik stikte doordat mijn zuurstoftoevoer kapot sprong en het volgende wat ik me herinner was dat ik wakker werd op een ruimtestation dat werd aangevallen. Ik ben van dat schip ontsnapt samen met Miranda en Jacob en zij vertelden mij dat de radicale mensenorganisatie Cerberus ervoor had gezorgd dat ik weer tot leven ben gewekt. Ik heb de leider van deze organisatie, de Illusive Man, gesproken en leerde dat de Collectors bezig waren met het ontvoeren van mensenkoloniën. Vervolgens ben ik dus in  naam van Cerberus achter de Collectors aan gegaan om ze terug te pakken voor wat ze aan het doen waren.

Je hebt een heel nieuw team moeten opbouwen voor deze missie aangezien je oude bemanning niet beschikbaar was. Heb je evenveel vertrouwen in hen als dat je in je oude team had?

In het begin was de gedachte dat ik met een nieuw team op pad moest lastig, maar mijn nieuwe bemanning bleek uiteindelijk te bestaan uit vele specialisten in hun eigen gebied. Daarnaast waren het niet alléén maar nieuwe gezichten:  het was een aangename verassing om Garrus en Tali na een lange tijd weer te ontmoeten en ik ben blij dat ze uiteindelijk hebben besloten om me weer te vergezellen. Het was een hels karwei om iedereen te recruteren, maar naarmate de tijd vorderde heb ik ook een hele goede band met alle nieuwelingen opgebouwd en ik heb nu dus inderdaad net zo veel vertrouwen in dit team als dat ik in mijn vroegere team had.

Nadat je je nieuwe team helemaal gerecruteerd had en nadat de Collectors in jouw afwezigheid een verassingsaanval op de Normandy uitvoerde en een groot deel van de bemanning meenamen besloot je om ze dáár aan te vallen waar je ze het hardst zou raken: in hun thuisgebied, om zo ook meteen je bemanning te bevrijden. Je vond een manier om daar te komen en deze zelfmoordmissie, zoals sommigen hem noemen, startte. Heb je spijt van de uiteindelijk uitvoering ervan?

Het aanvallen van het moederschip van de Collectors kan inderdaad goed worden beschreven als een zelfmoordmissie. Mijn hele team was echter bereid om dit risico te nemen en zo de Collectors voor eens en altijd weg te vagen en de ontvoerde bemanning mee terug te nemen. De missie begon desastreus: tijdens onze vlucht naar het moederschip werden we geraakt door Collector wapens; Jack overleefde deze inslag helaas niet en ik voel me hier nog steeds schuldig voor. De missie verliep daarna echter redelijk vlot. We vonden de bemanning, iedereen leefde nog en ik heb Mordin met ze mee terug gestuurd naar de Normandy. Toen we waren ingesloten door de Collectors heb ik mijn hele team de Collectors laten blokkeren terwijl ik met Grunt en Thane het Collectorschip op de zelfvernietigingsmodus heb gezet. De Illusive Man wilde het schip gebruiken om zo Cerberus te versterken, maar ik vond het te gevaarlijk en luisterde niet naar zijn verzoek. Hierna is iedereen zo snel mogelijk van het schip gevlucht naar de Normandy waarna het schip van de Collectors explodeerde. Buiten Jack heeft iedereen het overleefd en hoewel er dus wel wat te betreuren valt, heb ik geen spijt van de missie. We hebben gedaan wat we moesten en Jack kende de risico’s; ze stierf een waardige dood.

Na je overwinning op de Collectors ontwaakten de Reapers en zetten ze koers richting aarde om de mensheid voor eens en altijd uit te roeien. Kun je vertellen wat er tijdens deze “slag om de aarde” allemaal is gebeurd?

Sorry, maar deze herinneringen zitten nog té vers in mijn geheugen en ik vind het erg lastig om over die gebeurtenissen te praten. Misschien dat als u over een maand of twee hierop terugkomt dat ik me er dan beter bij voel.

Ik snap het; dan sluit ik hiermee dit interview af. Ik bedank u voor uw tijd meneer Shepard en voor het redden van onze Moeder Aarde.

Dit artikel delen

Over de auteur