1. Superpowered part2: The Beginning of the End

Superpowered part2: The Beginning of the End

Zo, hoppa. Ik zit nog wel redelijk op schema volgens mij. Hier alweer deel drie, en hij is wel weer tof. Met niemand anders dan Eend in de hoofdrol. Tegenwoordig De Baas op IGF. Maar dat is een stomme nick.

The beginning of the end

De ruimte waarin hij zich bevond begon langzaamaan weer wat lichter te worden. De zonsopgang op de ochtend nadat de wereld onder was gegaan was een feit. “Niet zo melodramatisch!” dacht Eend bij zichzelf. “Je hebt een ramp meegemaakt, waarschijnlijk een trauma... maar je leeft nog.” Hij had die nacht nauwelijks geslapen, wat waarschijnlijk niet eens aan het oorverdovende gesnurk van Aiii en AJ lag. En ook niet aan het opstootje wat zich in het washok van Tidow afspeelde vannacht.  Of aan het feit dat er gisteren vier kometen ingeslagen waren in Utrecht, waar hij ternauwernood aan ontsnapt was...  Hij was gewoon niet moe, zijn brein bleef gewoon doorgaan. “Vast stress... posttraumatische stress ofzo...” Rationaliseerde Eend het voor zichzelf. Maar het was wel vreemd... Hij had het gevoel dat hij alles veel duidelijker zag dan voor de ramp. Hij had wel eens gelezen dat mensen die een levensbedreigende situatie hadden meegemaakt opeens een soort helderheid bezaten waar ze daarvoor niet over beschikten. Het plaatste hun leven in een groter perspectief dan de onbenulligheden waar ze zich dagelijks mee bezig hielden, was de conclusie van de auteur. Maar toch voelde het niet zo... Natuurlijk, hij was blij dat hij nog leefde en het feit dat elke dag je laatste kan zijn was weer flink benadrukt. Maar op de één of andere manier had hij gewoon minder vraagtekens dan gisteren.

In de kamer was iedereen nog diep in slaap, of ze probeerden zo stil mogelijk richting de keuken te sluipen. Vlaflip en Thadestiny lagen nog knockout op het bed en Chiz, Trotsert en Sadist lagen nog te slapen. Hij hoorde geluiden uit de keuken komen en besloot daar heen te lopen. “Ik verwacht eigenlijk wel dat het vandaag weer mogelijk zal zijn de stad uit te komen.” Zei Tidow tegen Monniejj. “Geen zorgen, vannacht ligt je weer met je tuinman in bed.” Een grote glimlach verscheen op het gezicht van Tidow en Monniejj kreeg een gezonde blos op haar wangen. “Goedemorgen Eend.” Owner stond een stukje verderop een broodje te smeren. Aiii en AJ hadden gisteren flink wat boodschappen gehaald en na het avondeten van gisteren was er ook nog genoeg om iedereen van ontbijt te voorzien. “Goedemorgen!”, antwoordde Eend. “Nog een beetje kunnen slapen?” Owner lachte, “Met dat gesnurk van AJ en Aiii? Niet echt, maar ik heb hier en daar wel wat in kunnen slapen. “No shit... Ik had na de D&D meet besloten nooit meer in dezelfde ruimte als AJ te slapen... Daar wordt je echt gek van.” Eend was ondertussen richting het keukenblad gelopen om ook een boterham te smeren voor zichzelf. “Maar gelukkig hebben we weer stroom.” Zei Tidow met een glimlach. “En dat betekent koffie!” Eend zag dat Owner een koffiemok aan de kale jongeman wilde geven. Heel even schoot Tidows oog echter naar Monniejj en Tidow verstijfde, pakte de mok verkeerd aan en de koffiemok viel. Vliegensvlug draaide hij zijn lichaam en greep met zijn wijsvinger het oor van de mok, centimeters voordat het op de grond viel. “Wow...” mompelde Owner. Eend werd opeens getriggerd. “Hmmm...” dacht hij bij zichzelf. Dit in combinatie met de vreemde gebeurtenissen gisteren werden iets te toevallig om nog toeval te zijn. Eerst Vlafip die in brand staat en daarna niets lijkt te hebben. Dat gebeuren met Ridley en Thadestiny,  het feit dat hij sinds gisteren niet meer in staat is zijn ogen of gedachten van Monniejj af te houden... Er klopt iets niet.

Eend bedacht zich dat hij al een tijdje naar zijn boterham aan het staren was. Owner keek hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. Eend mompelde een excuus over de gebeurtenissen van gisteren en liep de kamer van Tidow weer in. Hij vond een lege stoel en at zijn brood op. In de kamer begon iedereen weer wakker te worden. Het licht scheen nu vol in de kamer en het duurde niet lang of het was een enorm rumoer. Hij ving gesprekken op tussen mensen die hem nog meer deden twijfelen over de theorie die hij net had ontwikkeld. Maar toch... het was te gek voor woorden. Opeens viel zijn oog op een boek in de kast van Tidow. International Economics: Theory and Policy van Krugman en Obstfeld. Hij liep naar de boekenkast en trok de enorme pil er uit. Hij sloeg het boek open en begon te lezen. International Trade Theory, Open-Economy Macroeconomics... “Hmmm... dit is best goed te doen.” Dacht Eend bij zichzelf. “Misschien moet ik nog maar een master economie gaan doen ofzo.” Om heen was het nog steeds een drukte van belang, maar Eend zat volledig in het boek. De ruis van zijn omgeving viel weg en hij was alleen aan het lezen. Informatie op aan het doen. Een tijdje later merkte hij dat hij bij de index aan beland was. “Huh... heb ik het hele boek gelezen?” Hij keek op zijn horloge en merkte dat er slechts 52 minuten verstreken waren. Hij keek naar het boek en opeens klikt er iets in zijn brein. “No... fucking... way...”

Vier dagen later zit Eend in de trein. Hij was die zondag na de ‘tragedie van Utrecht’ zoals de media het was gaan noemen, met een noodbus de stad uit gekomen. Vier kometen die schijnbaar uit het niets kwamen waren ingeslagen. Nasa stond met zijn mond vol tanden, niemand begreep waar de kometen vandaan kwamen of hoe niemand ze opgemerkt had totdat het te laat was. 60.000 slachtoffers en geen antwoorden. Centraal station in puin, de dom in puin en het spoorwegmuseum ook. Verschillende zenders en instanties over de hele wereld waren al bezig met het opzetten van liefdadigheidsshows en het rode kruis was ook al snel ter plaatse. En nu was hij weer op weg naar de plek des onheils. Ridley had een aantal mensen die bij de meeting aanwezig waren bij hem thuis uitgenodigd. Onder het mom van een boardgamemeet. Maar Eend wist wat er aan de hand was, ze waren tot dezelfde conclusie gekomen als hij. Hij kon het ze niet kwalijk nemen dat het zo lang geduurd had, hij had daarin tegenwoordig toch echt een flinke voorsprong. Hij pakte zijn iPod en zette zijn laatste muzikale aanwinst aan. Hanatarash, een Japanse Noise band die sinds een paar jaar erg groot was. Hij snapte de meeste mainstream muziek nooit echt, maar dit was echt goed. Voor hem lag een dik boek. Quantum: Einstein, Bohr, and the Great Debate about the Nature of Reality. Een dikke pil, de laatste in zovelen de afgelopen dagen. Hij was bijna non-stop aan het lezen en tot de conclusie gekomen dat er tegenwoordig niets was wat hij niet onder de knie kon krijgen. Biomedische wetenschappen, Quantum Physica, Werktuigbouwkunde, Chinees... Hij had het allemaal binnen no-time onder de knie en was in staat verbanden te leggen en nieuwe theorieën te ontwikkelen die elke vorm van moderne wetenschap te boven gingen. En dat alles door de inslag van een komeet tijdens de 10e IGF meeting.

Het duurde niet lang voordat hij die dag bij Tidow thuis besefte dat niets in het universum uniek is, en dus ook niet wat er met hem gebeurd was. De stem van Ridley, de situatie met Vlaflip... Iets heeft ons die dag meer gemaakt dan wat we waren. En Eend was, bij gebrek aan een beter woord, hyperintelligent. Hij had voor het idee een IQ test gedaan, nul fout en een IQ van 212. Hoger kan op dit moment niet gemeten worden door de standaard tests. Maar niet alleen zijn IQ was verhoogd... IQ is het equivalent van de processorkracht van een computer. Ook zijn RAM en HDD waren enorm verbeterd. Hij kon veel meer opslaan en wat hij op sloeg sneller opvragen. Hij had ook nagedacht over wat hij die dag bij de andere IGF/leden had gezien. Hij was er bijna zeker van dat Vlaflip een soort Pyrokineet was en Ridley kon met zijn stembanden enorm veel decibels produceren... Over de rest was hij nog niet helemaal zeker. Al had hij wel vreemde dingen gezien bij Thadestiny en Tidow...  Opeens hoorde hij ver buiten zijn gedachten de conducteur omroepen dat ze over korte tijd aan zouden komen op Utrecht Lunetten. Van daaruit zou hij een bus moeten pakken naar Ridley. Op het station leek het net alsof er niets gebeurt was in Utrecht. De schade van de inslagen had zich beperkt tot het centrum. Het was wel druk op het station, iets wat normaal waarschijnlijk niet zo geweest zou zijn. Hij zocht zijn bus op en vervolgde zijn weg richting Ridley.

Daar eenmaal aangekomen bleek dat er een kleine groep van wat prominentere leden aanwezig was.  Ridley zelf, Marianne, Henkie, Tidow, Blitsmeister, Sadist, Aiii en Vlaflip zaten in de kamer en waren hevig in gesprek. “Komt 7threst nog? Vroeg hij aan de groep. “Nee, die is natuurlijk veel te druk.” Antwoordde iemand . Zijn vermoeden werd vervolgens bevestigd, ze hadden inderdaad door dat er iets aan hen verandert was sinds meeting 10. Henkie begon te vertellen: “Afgelopen dinsdag ging ik weer voor het eerst naar mijn werk. Halverwege de dag had ik een verhitte discussie met een collega over de gebeurtenissen in Utrecht. Op een gegeven moment begon hij me zo op mijn zenuwen te werken dat ik echt pissig werd. Op dat ogenblik verschijnt er een soort... Ik weet het niet... portal... Dat zuigt hem op, de portal verdwijnt en ik sta daar met mijn bek vol tanden.” De groep luistert geboeid. “Heeft iemand hem teruggevonden?” Vraagt Aiii. Henkie vervolgt zijn verhaal: “Ja... gisteren hoorde ik dat een trucker hem gevonden heeft. Uitgedroogd langs een weg in de Mohave woestijn. In fucking California.” De groep stelde allerlei vragen aan Henkie die er eigenlijk ook geen antwoord op had. “Nou... beter maken we je niet boos dus.” Zei Sadist opeens. Een klein gelach onstond in de groep. ‘Nou jullie weten ook wel wat er met mij aan de hand is denk ik.” Begon Vlalfip te vertellen. “Ik vlieg zo nu en dan spontaan in brand.” De groep knikte. Aiii kapte het gesprek af. “Maar wat is er aan de hand? Ik bedoel... we hebben fucking superpowers?! Dat kan toch niet?” Eend pakte deze mogelijkheid op om zijn verhaal te doen. “Ik heb het vermoeden dat iets in die komeet invloed heeft gehad op onze biologie. Iets met ons DNA, of biologische samenstelling... Ik verwacht dat het te maken heeft met Nucleosiden in ons bloed die...” De groep keek hem verward aan. “Oh wacht...” onderbrak Eend zichzelf. “Hyperintelligentie.” Tidow zuchtte: “Figures...”

De groep bleef nog een goed uur door discussiëren totdat Aiii de aandacht vroeg: “Maar goed, hoe of wat er ook gebeurt is... Wat doen we nu? Kopen we wat spandex en gaan we tegen kale mannen vechten ofzo?” Tidow keek op en riep: “Hey... not cool!” Marianne opperde dat het misschien slim is om met de overheid te gaan praten. Misschien konden ze hun nieuwe krachten wel positief gebruiken. “De overheid? Jarenlang comics lezen geeft me het idee dat dat geen slimme zet is.” Antwoordde Sadist. Tidow antwoordde direct: “Gast, kom op, we kennen de Minister President toch? Hij kan vast wel wat regelen voor ons. Hij was er ook met de meet...” Sadist knikte en de rest van de groep was het er ook mee eens. Opeens klikte er weer iets in het brein van Eend. “Waarom hou ik van Noise?” zei hij hardop. Sadist keek hem met een lege blik aan. “Wat bedoel je? Iedereen houdt van Noise, de top 40 staat er vol mee!” Eend rende naar de computer en zocht allerlei zaken op op internet. “It doesn’t make sense...” De groep was ondertussen om hem heen gaan staan. “Wat niet?” vroeg Vlaflip. “Niets... maar vooral dat 7threst Minister President is...”

To be continued in Superpowered Part4: 80 AUM

Dit artikel delen

Over de auteur