1. Pokémon Silver (GBC)

Pokémon Silver (GBC)

Eigenlijk ben ik een beetje een vreemde vogel. Maandenlang keek ik uit naar al het moois dat het laatste kwartaal van 2011 ons brengen zou, met zelfs mijn favoriete franchise die haar derde deel in de winkelschappen zou leggen. Het jaar kon niet meer stuk en ik zou tot zeker februari bezig zijn met mijn nieuwe titels. Tenminste, dat was het plan. Want ondanks dat de novemberdrukte mij vele uren bezighield, begon het midden december te kriebelen. Op zoek naar een game om mij te vergezellen naast de kerstboom en chocolademelk, ben ik de kast in gedoken. En daar lag ‘ie dan: een beetje met stof overdekt maar nog steeds operationeel. Een spel die volgens de in-game statistieken ruim 300 geïnvesteerde uren heeft. Mijn allereerste game. Pokémon Silver.

Bij deze heet ik u welkom in een nogal sentimenteel beladen recensie. Hoe kan het ook anders: in het jaar waarin Pokémon Gold & Silver uitkwamen was ik zes jaar oud. Ik kon nauwelijks Engels en samen met mijn “beste vriend” waren we de enige in de wijde omgeving die ook maar een beetje interesse toonden in Pokémon, laat staan gamen. Waar mensen in dat opzicht zijn opgegroeid met Teenage Mutant Ninja Turtles, of Biker Mice from Mars was het voor ons Pokémon en Digimon. Dan worden het niet zomaar meer tv-programma’s of spellen, dan wordt het samen met flippo’s en kaarten een onderdeel van je jeugd. Dat klinkt zwaar, of niet? Een stukje van je jeugd op een scherm van 160x144 pixels. En toch deed de GameBoy Color precies dat, zelfs met zijn hedendaagse lachwekkende specificaties.

Ondanks die specificaties wist developer Game Freak de succesformule achter Pokémon uit te diepen en te verbeteren. Nog steeds is het je doel Pokémon Meester te worden en de regio waar het spel zich afspeelde (Johto) te behoeden van het kwaad. Nog steeds is het je doel om die vervloekte Pokédex compleet te krijgen en je favoriete team samen te stellen. Nog steeds is het je doel je vrienden te dissen met je level 100 Lugia. Maar Silver is geen simpele kopie van Pokémon Red, Blue of Yellow (R/B/Y). Naast de honderd nieuwe Pokémon introduceert Silver een dag- en nachtcyclus, gespecialiseerde Pokéballs, een telefoon, de nieuwe types Dark en Steel, “hold items” en Pokémon Breeding.

Met name de dag- en nachtcyclus en Pokémon Breeding geven een stuk meer diepgang aan Silver wanneer je deze vergelijkt met R/B/Y. Eerstgenoemde zorgt ervoor dat je sommige Pokémon alleen overdag of ’s nachts kan vinden, wat betekend dat sommige routes het waard zijn twee keer te bewandelen. Sterker nog, de aardige bewakers die je overdag vriendelijk aanspreken zullen je ’s nachts aanvallen omdat ze denken een inbreker te zien. In mijn ogen geniaal, en laat zien dat de developer ook over dit soort details heeft nagedacht. Pokémon Breeding zet de eerste stappen naar één van de belangrijkste onderdelen binnen de huidige community: de competitieve gevechten. Breeding is vanwege het competitieve gedeelte in de nieuwe Pokémon-games niet meer weg te denken: sommige speciale aanvallen of stats kunnen alleen aan een Pokémon worden doorgegeven door middel van Breeding.

Al deze punten zijn hartstikke mooi, maar het grootste pluspunt zit hem nog steeds in de regio. Hier zijn er namelijk in Silver twee van: zowel Johto (waar het verhaal begint) als Kanto (uit R/B/Y) worden aangedaan om je avonturen in te beleven. En hoewel je eerst lineair door de regio’s trekt, merk je hier geen moment van. Dit mede omdat je volgende bestemming niet het volgende plaatsje op de kaart hoeft te zijn. Gelukkig is ook reizen geen ramp. Wanneer je het lopen zat bent, stap je op je fiets of vlieg je naar de plek van bestemming. Even zin om van de verhaallijn af te duiken? Drie maal in de week is er een Bug-catching event in Goldenrod City. Op vrijdag kan je Lapras vangen op route 32. Er is meer dan genoeg te doen.

Maar de vraag is natuurlijk of een game ruim tien jaar na haar Europese releasedatum nog steeds weet te vermaken. Dat kan in één duidelijk antwoord, maar sinds dit een recensie is, draaien we er netjes omheen. Natuurlijk zijn er van die dingen als het ruilsysteem, waarbij je met een kabel tussen twee GameBoy’s moest linken. Probeer dat vandaag de dag maar voor elkaar te krijgen: het gaat je niet lukken. Helaas kan je dan zelfs niet de bekende slogan niet naleven, en zit “Gotta Catch ‘m All” er niet in. Toch is het op technisch vlak niet allemaal een teleurstelling. Je zou namelijk denken dat een tien jaar oude game het alleen kan hebben van de gameplay: (audio)visueel is het te gedateerd om nog fatsoenlijk naar te kunnen kijken of luisteren. Niets is echter minder waar.

De graphics zijn vandaag de dag namelijk uitstekend, herkenbaar en duidelijk. Ik kon de verleiding niet weerstaan om Silver ook op mijn mobiel te spelen, en daar kan het makkelijk meedoen met de andere games die erop staan. Op school werd de herkenbaarheid nog eens bevestigd. Mensen hoefden mij alleen maar op de fiets rond te zien rijden, en ze konden het spel en locatie in-game noemen.  Dat, en ik was de held van de klas omdat ik een Pidgeot in mijn team had. Waar mensen echter helemaal van uit hun dak gingen was de soundtrack. De battle-theme was genoeg om geheel terug te vallen in sentiment. Het geluid in Silver klopt naar gevoel dan ook altijd: of het nu van de aanvallen, de radio of route soundtrack komt. En al zijn sommige stukken muziek bijzonder irritant, andere stukken zijn niets minder dan episch.

Silver is na al die jaren dus nog steeds hetzelfde glanzende pareltje als dat het bij release was. Elk uur die je erin steekt brengt je dichterbij dat ultieme team dat je probeert samen te stellen. Het gevoel van vrijheid is groot, ondanks de lineaire verhaallijn. Een verhaallijn die gewoon de succesformule achter Pokémon volgt, maar toch elke keer weer weet te vermaken. En waarom ook niet? Johto behoeden van de terugkeer van Team Rocket voelt gewoon goed. Sterker nog, Silver heeft verdorie een rode Gyarados in het verhaal zitten. Een rode, mensen! Ik weet nog precies hoe ik die ruim tien jaar geleden voor de eerste keer ving. Tijdens een logeerpartijtje, onder de dekens, zaklamp erbij en Pokéballs gooien alsof het niets was. Sentiment als dit is wat de game nu nog groot maakt. Maar ook zonder sentiment zal het vandaag de dag nog makkelijk mee kunnen komen. “Shoot, it was so close too!”, is hier niet van toepassing. Silver blijft geweldig, en ik hoop dat ik dat over tien jaar weer kan zeggen. 

Conclusie en beoordeling

Pokémon Silver is in alle aspecten van het spel tijdloos. Je kan hem elk moment wegleggen en weer oppakken, met dezelfde hoge verslavingskans als in 2001. Zelfs zonder GameBoy zijn er op het moment meer dan genoeg andere manieren om Silver in volle glorie te kunnen spelen. En al is Pokémon in zijn algemeen nooit onderdeel geweest van je jeugd, geen gamer is compleet zonder er ook maar een beetje van geproefd te hebben.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Heerlijk sentiment
  • Tijdloze succesformule
  • Passende en geslaagde soundtrack
  • Uren vermaak voor elke leeftijd
  • Minpunten
  • "Gotta Catch 'm All!" onbereikbaar

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Uhm, waarom een fifa 10 plaatje?

  • Ja, een beetje raar, maar wel goed om te horen dat ie niet slecht verkoopt.

  • Jeuj! :D

  • Dat is goed nieuws! Ik heb deel 2 nooit uit kunnen spelen door een of andere bug en daarom zou een remake top zijn! Bovendien heb ik ook weer genoten van deel een.

  • heb hem en ben er erg blij mee :)

  • Dubbelpost, sorry

  • Het is vreemd, vroeger was ik dol op dit genre (Gabriel Knight, Full throttle etc) maar Monkey island deed me eigenlijk niets.

  • Misschien heb je geen humor? ;) Nee, LeChuks Revenge heb ik ook nog niet uit *schaam*, door hetgeen ik bezig was, en zovaak overnieuw moest beginnen (wat aan m'n computer lag) dat ik er even geen zin meer in had. Wou hem binnenkort uit de kast trekken, maar nu wacht ik wel voor een remake. En ook een Full Throttle potjandorie!

  • Vanuit Turkije zeg ik: Huuray!!

  • Als ze de eerste delen in een bundel gaan verkopen dan zeg ik ook: Huuray!

  • Dit spel heb ik als ouwe lul nog gespeeld op mijn amiga 500.Hij was erg tof.maar na het spelen van het spel kwam ik er achter dat niet alles wat classic is leuk blijft. Games van tegenwoordig zijn veel toffer.

  • Helemaal goed! E nu naar de PSS brengen, koop ik hem ook ;)

  • ben er nog mee bezig en moet weer regelmatig lachen, blijft leuk

    heb net de sword master verslagen, al die beledigingen hilarisch.. :-)

  • Kom maar op met dat vervolg :D

  • ik vond het maar een kut spel ( dan heb ik het over de trial )

    echt heel saai dat gelul enzo zit erwel combat in ?

  • ik vond het maar een kut spel ( dan heb ik het over de trial )

    echt heel saai dat gelul enzo zit erwel combat in ?



    … dat bedoel ik nou met de gamers tegenwoordig, en de demo is idd niks maar das een ander verhaal. Damn, speel je echt niks als er geen vechten in zit? :')

  • Er zit zwaardvechten in :D

  • LOL Fury! Het is een P&C, geen FPS.

  • Zouden ze uiteindelijk ook deel 3 overbrengen dan hoeven ze daar grafisch niets aan te veranderen. Die gaat tot de dag van vandaag nog steeds heel goed mee.

  • @ ralphie en natan haha jah das waar maar de trial was echt niks je kon 2 meter lopen en toen trial ended en ik speel wel iets als er geen vechten inzit ik game waarschijnlijk evenlang als jij hoor vriend ;)

    maar ik hou gewoon iet zo vn dat stijltje

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren