1. Assassin's Creed: Revelations (X360)

Assassin's Creed: Revelations (X360)

Al drie delen lang maakt Ezio Auditore da Firenze, meester in het prestigieuze assassin-vak, stad en ommeland onveilig voor een ieder die er een andere visie op vrede nahoud. In de vorige delen van de trilogie draaide het vooral om het Borgia verraad. Met Assassin’s Creed Revelations gaat Ezio juist naar de fundamenten van zijn orde en komt er een einde aan de Ezio-trilogie. In deze recensie ga ik deze laatste reis eens onder de loep nemen en kijken of Revelations een waardig eerbetoon aan onze favoriete huurmoordenaar is.

“Nothing is true, everything is permitted.”

Allereerst mag worden gesteld dat, hoewel de Assassin’s Creed reeks als totaal een enorme groei heeft doorgemaakt, de stap tussen Brotherhood en Revelations niet al te groot is. Mensen die na Brotherhood iets wezenlijks nieuws verwachten zullen van Revelations dan ook niet vrolijk worden. Voor de echte fan is Revelations echter een verrukking: je kunt gewoon zien hoe goed Ubisoft de reeks en de geschiedenis kent en weet waar het naar toe wil werken. Revelations is een opgepoetste Brotherhood met een aantal kleine vernieuwingen en een grote aanpassing. Die laatste betreft de stad.

Terwijl onze klimmende en moordende italiaan in de vorige delen nog vrolijk over de daken van de steden zijn eigen land sprong (Rome, Florence, Monteriggioni, Venetië en nog wat kleinere plaatsjes), doet Ezio ditmaal Constantinopel aan. Dit levert een hele nieuwe setting op, want in Constantinopel spelen weer net wat andere zaken dan in Rome en ook zal de Creed iets worden uitgebreid. Er is namelijk sprake van een tweedeling tussen de Byzantijnen en de Ottomanen. Met deze ruzie zal Ezio zich ook nog heel even bemoeien, maar dit is zeker niet de hoofdlijn van het verhaal. Ezio is namelijk op zoek naar de grote wijsheid van Altair Ibn La’Ahad, de hoofdrolspeler van Assassin’s Creed 1. Altair heeft een bibliotheek vol wijsheid laten maken in Masyaf (onderdeel van het decor van deel 1 en de basis van de orde) en deze met vijf sleutels laten verzegelen. Via Niccolo Polo (vader van Marco) zijn deze sleutels in Constantinopel aangekomen. Je raadt het al, in Revelations ga jij op zoek naar de sleutels om te zien wat Altair heeft te verhullen.

En dat is nu het mooie van dit deel: de verhalen van de hoofdrolspelers uit de vorige delen (Altair en Ezio dus) komen in dit deel bij elkaar. Altijd al afgevraagd hoe het met Altair is afgelopen? Nu, dat wordt in dit deel wat opgehelderd. Maar daar houdt het niet eens op: ook over de relatief onbekende Desmond Miles, de man die zijn DNA met Ezio en Altair deelt, wordt nu een en ander verhuld. Dit gebeurt door middel van vreemde, ik noem het maar even Portal-achtige, puzzels. Desmond is na Brotherhood namelijk in een soort comateuze toestand geraakt en bevind zich in een soort tussenwereld van de Animus. Hier ontmoet hij ook de mysterieuze “Subject 16”. Om te voorkomen dat Desmond sterft zal hij een “Synch Nexus” moeten krijgen en dus de avonturen van Ezio moeten afmaken. Met dit alles kun je zien dat Ubisoft toch echt wel serieuze bedoelingen heeft om wat meer richting Desmond toe te werken. Desmond zal immers na aller waarschijnlijkheid het Assassin’s verhaal op een of andere manier af moeten sluiten dus dan is wat meer binding tussen jou (als speler) en hem (als gespeelde) toch wel fijn. Meer zal ik over het verhaal niet zeggen, want dat zul je met Assassin’s Creed toch vooral zelf willen en moeten ervaren.

Op het gebied van gameplay is Ubisoft wat voorzichtiger geweest, want deze is in grote lijnen hetzelfde gebleven. Nog steeds is het vechtsysteem subliem en ook is de game nog steeds (misschien wel té) simpel. Klimmen en de platformelementen blijven gaaf, vooral de weer aanwezige tombes (als kerken en torens), net als het over de daken springen. Nieuw zijn echter de bommen (al zaten er in Brotherhood al wel smoke bombs). Die zijn er in alle soorten en maten en vallen grofweg onder drie categorieën:  lethal, diversion en tactical bombs. Laten we voorop stellen dat deze toepassing niet een principiële wijziging in de game teweegbrengen. In tegenstelling zelfs: je kunt je afvragen of het nu wel zo nodig was dat Ezio nu ook met bommen kan spelen. Goed, het laat zien dat de tijd niet stil staat in Assassin’s Creed en ze kunnen best leuk zijn om te gebruiken (al vergeet je soms überhaupt dat je ze hebt), maar ook zonder de bommen was de game al niet zo moeilijk. Al wordt je soms wel aangemoedigd om ze te gebruiken omdat je anders geen 100% synchronisatie krijgt, de meeste mensen zullen de bommen dan nooit echt gaan gebruiken. Ik heb ze persoonlijk zelf wel regelmatig gebruikt, onder andere omdat ik 100% synchronisatie wilde maar ook omdat ik het soms wel lachen vond om ze te gebruiken. Maar nodig heb je ze dus zeker niet en mijn broertje heeft ze bijvoorbeeld dan ook maar heel zelden gebruikt.

Ook is de Orde gelukkig nog iets meer aanwezig in dit nieuwe deel. Weer kun je 10 assassins verzamelen, gebruiken bij het vechten en trainen, maar nieuw is dat je nu ook 7 assassins  kunt doortrainen tot Master Assassin (level 15). Hierbij wijs je een assassin toe tot een bepaalde Den (het iets meer uitgewerkte equivalent van de Borgia-towers uit brotherhood)  om hem/haar daar te gaan trainen, zodat als hij/zij eindelijk Master Assassin is de Den ook gelocked wordt (dat wil zeggen dat de tempeliers niet langer de Den kunnen aanvallen). Bij het toewijzen van een assassin tot een Den komt een missie vrij die je samen met die assassin moet volbrengen. Als je “partner in killing” dan klaar is om Master Assassin te worden heb je weer een missie die je zou kunnen zien als inauguratie van die Master Assassin. Deze missie gaat verder in op de eerste missie die je met hem hebt volbracht. Nu zijn die missies niet echt heel bijzonder en zeker niet erg lang, het geeft wel een extra dimensie aan je Orde. In Brotherhood had je namelijk het idee dat je stroop aan je kont had, omdat die assassins niets anders deden dan wachten tot je hen riep om je vervolgens te helpen. Nu zie je dat die assassins zelf ook bezig zijn dingen uit te zoeken, mensen om zeep te helpen en dergelijke klusjes doen.

Het volgende punt dat ik wilde aanhalen was een soort mini-game tower defense die in Revelations is verwerkt. Net als in Brotherhood zul je bepaalde torens (Dens) moeten veroveren van de tempeliers om winkels en landmarks te kunnen kopen en assassins te kunnen trainen. Nieuw is echter dat de tempeliers een poging kunnen wagen om jouw Den terug te nemen. Tot zover klinkt het nog leuk en logisch, maar laat het me verder uitdiepen. Zodra jij langer dan een bepaalde tijd “notorious” bent geweest vallen ze een bepaalde Den aan. De tempeliers komen dan in “waves” met verschillende units en jij zult dan je toren moeten verdedigen. Je kunt een barricade opstellen en zet assassins van verschillende klassen (denk aan boogschutters, air assassination units, etc.) op strategische plekken op het dak. Verder kun je een bombardement commanderen. Als je dit een keer hebt gedaan heb je nog het idee dat het een leuke toevoeging is, echter je zult al snel merken dat de moeilijkheidsgraad onevenredig toeneemt en dat de vijand bepaalde wapens en eenheden heeft waar jij niet tegen bent opgewassen. Iedere keer dat je dan een defense-game moet doen loop je jezelf kapot te ergeren aan het feit dat het te onoverzichtelijk is, te snel maar soms dan weer te langzaam gaat en resulteert het er uiteindelijk in dat je of met het zweet op je voorhoofd nipt hebt gewonnen of grandioos verliest waardoor je weer die Den moet veroveren. Speel dan gewoon een internet spelletje van mij part, maar stop dit niet in een game. Wat mij betreft is dit een zinloze en behoorlijk tijddodende toevoeging die je gewoon niet in een volwaardig spel wilt zien.

Het laatste wat ik nog even wil aankaarten is de hookblade. Dit is, zoals de naam al zegt, een mes met een haak eraan (een soort Kapitein Haak idee) die net als je hiddenblade verborgen zit. De hookblade is echt een aanwinst. Je kunt nu tokkelen van gebouw naar gebouw. Daarnaast kun je veel hoger en verder weg springen en veel sneller klimmen. Ook kun je, misschien dat je het voor de lol eens wil doen, een soort rol over je vijand maken waardoor je ineens aan de andere kant van hem staat. Keerzijde hiervan is dat je dan uiteraard bent opgemerkt. De hookblade is geen hele grote vernieuwing, maar voelt heel natuurlijk aan.

 

“I am Ezio Auditore da Firenze, and I am an assassin.”

 Al met al is Assassin’s Creed Revelations een waardige opvolger van Brotherhood en een goede game om Ezio mee gedag te zeggen. De game is veelzijdig en leuk, maar weinig vernieuwend en, op het verhaal na, meer van hetzelfde. Hoe je het ook went of keert, de serie heeft een hoge aantrekkingskracht en zelfs de meest verbeten Assassin’s Creed hater draait bij het uitkomen van een nieuw deel altijd weer bij. De serie heeft gewoon de X-factor, waar niemand de vinger op kan leggen. Maar met het vervolg op Revelations zal toch weer wat nieuws uit de kast moeten worden getrokken om de serie fris te houden en om te voorkomen dat Assassin’s Creed, net als sommige andere Ubisoft series (bijvoorbeeld Prince of Persia), in het slop raakt. Ik, en waarschijnlijk velen met mij, ben zeer benieuwd wat Ubisoft met het vervolg gaat doen.

Conclusie en beoordeling

De serie Assassin's Creed heeft een onvoorwaardelijke aantrekkingskracht. De combinatie platform en vechten is gewoon heel erg leuk. Wel ontbreekt het duidelijk aan vernieuwing in Assassin's Creed Revelations. De hookblade is een goede, maar relatief heel kleine, toevoeging. De bommen zijn eventjes lollig, maar niemand zal zeggen dat je ze nodig hebt. De tower defense is nijpend en dodelijk vervelend. Assassin's Creed Revelations zal niet worden herinnerd als een grote stap voorwaarts, want die is er niet, maar wel om zijn ijzersterke verhaal. Omdat de basis uit Assassin's Creed Brotherhood zo ontzettend goed was en het likje nieuwe verf in Revelations net voldoende is krijgt deze game toch nog een 9- van mij.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Verhaal
  • Altair keert terug
  • Desmond wordt meer uitgediept
  • Constantinopel
  • Platform actie
  • Hookblade
  • Minpunten
  • Tower defense
  • Weinig vernieuwend

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Die digitale knoppen vind ik werkelijk voor geen meter spelen, maar voor de iPhone bezitters is al deze support natuurlijk een goede zaak.

  • Die digitale knoppen werken vaak ook voor geen meter en maken het spel niet perse overzichtelijker, maar dat is mijn ervaring dan.

  • Leuke game, als het maar goed werkt met de touchscreen!

  • Word het niet eens tijd dat de Iphone ook een knopje krijgt in het menu? :P

  • Lijkt mij niet echt handig, die digitale knoppen, neemt nogal veel van het beeld weg

  • Deze wordt over een paar weken weer goedkoper.

  • Lijkt mij ruk op de iPhone. Doe mij maar de megadrive veries :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren