1. The Elder Scrolls V: Skyrim (PC)

The Elder Scrolls V: Skyrim (PC)

Helgen, een dorpje met een grimmige naam waar ik niet meteen vrolijk van word, daar heb ik bepaald ook geen reden toe. Ik ben niet alleen, in het gezelschap van enkele lotgenoten rammelt mijn geketende lijf zich in een gevangenentransport naar zijn laatste bestemming. Eén enkeltje richting het mythische Sovngarde voor de dappere Nord in mijn bijzijn, zijn laatste tocht zal ongetwijfeld in sombere lieden bezongen worden. Mij wacht een roemloos heengaan, geen versregels over mijn grijs bestaan. De tijd vervaagt en een eerste hoofd hobbelt van het kapblok. Jammer, ik had nog zoveel plannen in dit leven. In de ijzige lucht weerklinkt mijn naam, de beul stelt geen vragen en de dood grijnst me aan. Een bederfelijke geur vult de lucht, en in wat ongetwijfeld een waanvoorstelling is, doemt een pikzwart monsterlijk gedrocht met vurige adem op boven Helgen. Dit is beslist een sadistische illusie gecreëerd door een wrede Daedra, ik verwacht dan ook op elk moment naar de hellevuren van Oblivion gesleept te worden. Maar iemand trekt me recht en we hollen samen onze vrijheid tegemoet, op weg naar een glorieus avontuur.

De toekomst is onzeker en niets doet vermoeden dat er een drakengeborene in mij schuilt. De spiegelreflectie van een gewone boerenknul met een roestig zwaard toont immers een harde waarheid: een held in lompen gekleed, nauwelijks in staat is om een vonkje magie uit zijn aangevreten mouwen te schudden. Na twee slagen tegen een miezerige Mudcrab ben ik buiten adem, zelfs het spannen van een boog kost me absurd veel moeite. Een immense lap grond ligt echter klaar om getemd te worden, tijd om de vaardigheden wat aan te scherpen dus.

Twee eeuwen zijn verstreken na de Oblivion Crisis. Nog steeds is niet alles peis en vree in Tamriel, met name in de provincie Skyrim hangt een veeleer pessimistisch sfeertje. Voorafgaand aan de huidige situatie betwijfelde een rebellerende factie (de Stormcloaks) publiekelijk de eerbaarheid van Skyrim’s koning Torygg. Het bleef niet bij beschuldigingen van verraad; Ulfric Stormcloak de leider van de oproerkraaiers zorgde er in eigen persoon voor dat Torygg’s bewind op brutale wijze ten einde kwam. Ulfric, tevens regent van de stad Windhelm aast nu op de troon en droomt ervan de Imperials manu militari Skyrim uit te drijven. De Imperials zitten met de handen in het haar, want ze dreigen de grip op Skyrim te verliezen. Alsof een burgeroorlog niet volstaat, is er ook de onverwachte terugkeer van het drakengebroed. Met name de comeback van Alduin de wereldeter doet niet veel goeds vermoeden.

Ongetwijfeld typerend voor The Elder Scrolls is de enorme vrijheid die je krijgt. Het verloop van queesten mag dan grotendeels lineair zijn, voor het overige schopt Bethesda de speler met een trap onder zijn kont de wereld van Skyrim in met de profetische woorden: ‘zoek het zelf maar uit!’ Als speler betekent dat heerlijk verloren lopen in de uitgestrekte wereld. Skyrim biedt namelijk een verbluffend palet aan landschappen: dichte taigawouden, toendravlaktes met stroompjes smeltwater, ruige bergketens, pruttelende heetwaterbronnen, woeste rivieren uitgesleten in rotsachtige ondergrond, pakijs op zee, moerassen waar het krioelt van glimwormen, desolate fjorden, en tonnen sneeuw. Voorgaande opsomming is slechts een fractie van het geografische aanbod. Skyrim is een wonderlijke wereld die uitnodigt tot exploratie en menigmaal verwondering wekt.

Niet enkel buitenlocaties bulken van variatie, ook in bemoste grotten, Dwemer ruïnes, vervloekte grafheuvels, en wat nog meer is het afwisseling troef. Zeer opvallend bij de algemene vormgeving is de aanwezigheid van elementen uit de Scandinavische oudheid en Vikingcultuur. Runen, houtsnijwerk, drakkars (inclusief drakenkop op de boeg) en een overvloed aan baarden zijn daar niet vreemd aan. Het schrijfwerk van George R. R. Martin was blijkbaar ook een inspiratiebron. Dat Bethesda de eer weigerde om een game te maken van A Song of Ice and Fire is slechts het halve verhaal. Met Elder Scrolls V hebben ze namelijk al stevig uit het Fantasy-arsenaal van A Song of Ice and Fire geput. De machtsstrijd om de ijzeren…, euh stenen troon deed bij mij alvast een belletje rinkelen, en de ondode Draugr met hun fel oplichtende blauwe ogen komen zo uit Martin’s boeken gestrompeld.

Skyrim blijkt vaak een ruig en grauw land, de steden en inwoners stralen een gelijkaardige hardheid uit. De stad Windhelm het bastion van de opstandelingen staat symbool voor de mistroostigheid. Een gure stad omwald met dikke, eentonig grijze muren die een schaduw werpen over de kille stad. Steden als Falkreath en Morthal zijn niet meer dan uit de kluiten gewassen gehuchtjes die visueel vrij onopvallend zijn. Gelukkig hebben de grotere steden elk een eigen identiteit en totaal uiteenlopende bouwstijlen en locaties. Steden als Markarth, Solitude en Whiterun stralen waarlijk grandeur uit en slagen er moeiteloos in om elk een bepaalde sfeer en uitstraling over te brengen op de speler. Niet toevallig dienen de indrukwekkendste steden herhaaldelijk als podium voor gedenkwaardige missies.

Her en der krijg je opdrachten van uiteenlopend belang aangereikt en je reist kriskras door Skyrim, van de ene locatie naar de andere om honderden missies tot een goed einde te brengen. Er is een opvallend verschil in de geleverde kwaliteit van de aangeboden missies. Het overkoepelende verhaal (Main Quest) steekt er samen met de verhaallijn van het moordenaarsgilde (Dark Brotherhood) en dievengilde met kop en schouders bovenuit. Interessante personages, merkwaardige gebeurtenissen en zalige verhaalontwikkelingen houden je hier geboeid tot op het einde. Verder zijn er heel wat alleenstaande quests, zoals enkele Daedra missies die van een gelijkaardig hoog niveau zijn. Ook in de andere grote verhaallijnen zoals die van het College van Winterhold en de rebellenoorlog valt er prima avontuur te beleven. Kwalitatieve uitschieters her en der, toch is ook het aantal oppervlakkige missies rijk gestrooid.

“Veel content van hoge kwaliteit die de moeite waard is, maar deze valt niet altijd te herkennen tussen de even grote stapel betekenisloze quests.”

De verhaalkundige achtergrond is immers niet altijd even boeiend en er zijn te veel opvulquests. Daarbij komt dan ook nog dat het Radiant questsysteem wat mij betreft een misser van formaat geworden is. Dit systeem zorgt ervoor dat bepaalde personages een oneindig aantal zielloze quests blijven uitdelen. Deze quests staan meestal onder de hoofding “Miscellaneous” en bieden een behoorlijk minderwaardige ervaring. De achtergrond en omkadering zijn vaak flinterdun, en ook qua belevingswaarde scoren deze quests behoorlijk laag. Wanneer een speler een aantal sjofele opdrachten na elkaar uitvoert, duikt de verveling al snel op en kan er een verkeerd beeld van het spel gevormd worden. Bethesda is er niet in geslaagd om de ontzagwekkende wereld volledig op te vullen met quests van de bovenste plank.

Uiteindelijk resulteren de meeste quests in het vakkundig liquideren van vijandig gespuis. De Artificiële intelligentie van vijanden valt nog het best te beschrijven als wisselvallig. Van een tactische aanpak is zelden sprake, vijanden vallen aan in een vast stramien en wijken daar zelden van af. Meestal werkt het goed en vecht je een no-nonsense gevecht uit. Maar regelmatig blijft een vijand steken in de omgeving, vooral draken hebben hier last van. Of een bandiet gaat nadat je een pijl in zijn anus geschoten hebt, na enkele seconden terug op zijn stoel zitten alsof er niets gebeurd is. Als je reisgezellen meeneemt, is het soms huilen met de pet op. Ik werd meer dan eens het pad afgesneden of geblokkeerd in een hoekje door een breinloze kompaan. Neerhouwen bleek de beste optie, maar wie gaat dan al mijn loot dragen? Zeg wat je wilt, maar als draagezel zijn reisgezellen zeer geschikt. Je kunt hun inventaris lekker volproppen en in een stad alles terug opeisen om daarna de hele mikmak te verkopen aan de lokale handelaars.

De uitverkoren held zal een grote verscheidenheid aan creaturen onversaagd aan het spit rijgen. Denk daarbij aan: mammoeten, ijstrollen, vampieren en de onvermijdelijke draken. Specifiek over deze confrontaties met draken kan er gesteld worden dat ze een beperkte meerwaarde vormen. De eerste confrontaties zijn nog spannend, maar bij elke ontmoeting met een draak, wordt de impact kleiner. Bij een krachtmeting, strijd je tegen een massief beest dat er vervaarlijk uitziet en heel wat sterker is, maar uiteindelijk vecht je grotendeels op dezelfde manier als tegen andere wezens. Het is wel leuk dat draken op verrassende plaatsen opduiken en soms gewoon overvliegen of andere doelwitten uitkiezen. De manier waarop de komst van de draken een rol speelt in het verhaal is gelukkig wel een aanzienlijk pluspunt.

Allerhande wapens kan je in de strijd werpen. Een zwaard, een boog, een staf,… vindt het en je kunt het gebruiken. Alleen jammer dat speren (een vaak gevraagde feature) wederom ontbreken. Het vechten is gelukkig heel wat opwindender dan in Oblivion het geval was. De mogelijkheid om in elke hand een wapen te dragen is een godsgeschenk en zorgt voor een verhoogd aantal opties. Een staf die ijspegels afvuurt in de linkerhand en een vlammende bijl in de rechterhand is slecht één van de mogelijkheden. Evengoed vecht je met pijl en boog, of met een tweehandig slagzwaard dat er door zijn magische kracht in slaagt de tegenstander op de vlucht te laten slaan. Het vechten met een schild blijkt overigens ook best aantrekkelijk, omdat de aanvallende manoeuvres handig zijn en je ook verdedigend meer slagkracht krijgt. Als klapper op de vuurpijl kan je evengoed een magische spreuk aan elk van je handen toewijzen. Het is daarbij mogelijk om totaal uiteenlopende magische krachten te combineren. Ook hier geldt dat er een breed scala wordt aangeboden. Net als in Oblivion zijn er meerdere magische scholen, waardoor je heel wat meer kan dan enkel de klassieke vuurbal afvuren. Denk daarbij zoal aan: onzichtbaar worden, het oproepen van wezens, het oplichten van donkere locaties en allerlei genezende spreuken.

In Skyrim kan je perfect in de rol van sluipende moordenaar, bloeddorstige krijger of magiër kruipen. De gevechten zijn wat mij betreft voldoende bevredigend. Gaandeweg krijg je als extraatje Dragon Shouts ter beschikking. Elke keer je een draak velt, absorbeer je zijn ziel. Met zo’n ziel kan je dan een Word of Power leren, een soort schreeuw in de taal der draken. Deze Dragon Shouts zijn een toegevoegde waarde, al schort er wel wat met de balans. Op de normale moeilijkheidsgraad blijken de Shouts bijzonder sterk, maar op hogere moeilijkheidsgraden is het resultaat veeleer lachwekkend. Lichtjes storend vond ik de finishing moves die je af en toe voorgeschoteld krijgt door middel van een vertraagde killcam (Fallout 3). Deze komen doorgaans nogal geforceerd en knullig over en breken het ritme wat. Uiteindelijk beoogt Bethesda met Elder Scrolls gevechten die realistisch overkomen binnen het eigen universum. En daar slagen ze in, combo’s en overdreven spectaculaire moves zouden namelijk niet passen bij Skyrim.

Mogelijkheden te over, er is echter een hinderpaal. Bethesda speelt leentjebuur bij Fallout 3 en zadelt Skyrim op met een gelijkaardig level-up mechanisme. Elke keer je in level stijgt, kan je één perk kiezen uit 18 skill trees. Er zijn echter meer dan 200 perks en de gemiddelde speler zal daar slechts één vijfde van kunnen activeren. Hierdoor moeten er al vrij snel definitieve keuzes gemaakt worden over de uitbouw van je personage, tenzij je een manusje van alles en een meester van niks wilt worden. Je staat dus voor dilemma's bij het uitkiezen van perks, kiezen is verliezen is hier zeker het geval. Jammer dat Bethesda hier niet de vrijheid biedt die het een Elder Scrolls game betaamt. De herspeelbaarheid wordt wel op een kunstmatige manier verhoogd, maar voor wie meteen kiest voor een lang avontuur is dit systeem een aderlating. Sommige skill trees zijn gewoon onzinnig, zo kan je zowat tien punten in Lockpicking steken en nog eens een tiental in zakkenrollen. Zelfs als je het hoogste level haalt, zullen je heel wat opties onthouden worden door het perksysteem. Hierdoor wordt er te weinig ruimte geboden om over te stappen naar andere vechtstijlen, waardoor een deel van de vrijheid ontnomen wordt. De coolste perks vind je immers bovenaan een skill tree, het is bijzonder jammer dat Bethesda niet toestaat om twee of zelfs drie perks per level te laten activeren.

De ganzenveer in het land der barbaren

Honderden boeken zijn er te vinden in Skyrim. Daarbij blijkt het ene al wat boeiender dan het andere. Vooral de Skyrim-gerelateerde lectuur viel in de smaak en helpt om de achtergrond van bepaalde conflicten, en sages te begrijpen. De historiek van Skyrim en de heroïsche escapades van oerheld Ysgrammor zijn niet te versmaden voor wie graag extra inzicht verwerft over Skyrim. Een opdeling in categorieën zoals in Mass Effect zou wel een goede zaak zijn. Nu kan je enkel op de titel van het boek afgaan om te gissen naar de inhoud ervan. Heel wat boeken zullen voor het merendeel van de lezers behoorlijk slaapverwekkend zijn en doen weinig ter zake. Meer nadruk en focus op de lectuur die een echte meerwaarde geeft aan het spel was wenselijk geweest.

In Oblivion was deze beperking onbestaande en werden perks geactiveerd wanneer je voor een skill een bepaald level bereikte. Maar blijkbaar was het level-up systeem van Oblivion te ingewikkeld. Niet langer moet er keuze gemaakt worden tussen het investeren van punten in Strength, Agility, Intelligence,… waardoor weer andere skills beïnvloed werden. Nu valt er droogweg een keuze te maken tussen Health, Stamina en Magicka. Een stevige vervlakking en vereenvoudiging van een perfect werkend systeem, waardoor heel wat diepgang verloren gaat bij de uitbouw van een karakter. En zo verliest Elder Scrolls ook op andere vlakken gevoelig aan complexiteit. Langs de andere kant wordt het spel toegankelijker voor gamers die gewoon actie willen, en die zouden wel eens in de meerderheid kunnen zijn. Maar goed in vergelijking met Oblivion zijn er op het vlak van skills ook enorme verbeteringen. Aan het hemeltergende systeem dat achter skills als Speechcraft en Mercantile stak, wens ik alvast niet herinnerd te worden.

Het toverachtige noorderlicht dat de nachtelijke hemel van Skryim geregeld siert kan niet alle tekortkomingen verdoezelen. Zo is het voor de PC-versie jammerlijk dat Skyrim in de eerste plaats voor console ontwikkeld werd. Steeds weer vallen fletse texturen (geblokte neuzen) en spuuglelijke sprites van de vegetatie op. Ik schrok me een hoedje toen ik voor de eerste keer in een bloemenveld liep. Even waande ik me in Morrorwind en het is balen dat lelijkheid de sfeer soms breekt, en afbreuk doet aan de op vele vlakken fantastische grafische presentatie. Schaamrood op de wangen want zelfs op hoogste detail valt er niet aan te ontkomen. Bethesda heeft gewoon te weinig tijd en middelen gestoken in het optimaliseren van de PC-versie, het hoge aantal bugs bij release en de lompe user interface zijn daar slechts de meest opzichtige bewijzen van. De vakkundig gehypte release date (11-11-11) is een molensteen rond de nek van Bethesda gebleken, getuige daarvan ook de vele problemen die PS3-gebruikers ondervinden.

tal van hoogstaande mods zijn reeds beschikbaar. Vooral mods die de stroeve interface onder handen nemen zijn opvallend populair. ‘

Wel straf is het patchwerk dat er voor gezorgd heeft dat een enorm aantal bugs niet langer de kop opsteekt. Achteruitvliegende draken en zwevende mammoeten zijn wel geestig. Maar een twintigtal keer moest ik door middel van de ingame console, commando’s ingeven omdat quests vastliepen. Zelfs een missie van de Main Quest heb ik via een commando in zijn geheel moeten overslaan. Aanvankelijk kregen PC-gamers heel wat CTD’s te verwerken, maar dat probleem is na enkele patches grotendeels verdwenen.

Het muzikale plaatje van Skyrim mag nimmer over het hoofd gezien worden, want Skyrim brengt een fantastische soundtrack ter ore. Van bombastische koorgezangen en intense muziek tijdens gevechten tot allerlei sfeerbepalende deuntjes tijdens het bewonderen van de omgeving. Het welklinkende werk van onder andere Jeremy Soule zorgt steevast voor een verhoogde inlevingsgraad. Ook op het vlak van stemacteurs en hun vocale prestaties ben ik best tevreden. Heel wat meer stemacteurs dan in Oblivion werden in stelling gebracht, en die mensen blijken hun geld waard te zijn. Niet te onderschatten is ook het werk dat gekropen is in het tot leven brengen van Skyrim door de verbale aanwezigheid van NPC’s. Opmerkingen van voorbijgangers zijn erg divers, en gaan heel wat verder dan het riedeltje van de wachter met een pijl in zijn knie.

Wie denkt dat alles nu wel besproken is, zit er compleet naast. Skyrim is een enorm spel qua omvang, inhoud en mogelijkheden. Maar over de poepsimpele puzzels, de toevoeging van Smithing en Enchanting, lip-synch die niet altijd even synchroon loopt met wat er gezegd wordt, en de krankzinnige clown Cicero ga ik niet verder uitbreiden.

Conclusie en beoordeling

Skyrim is een ruwe diamant geworden. Dompel je onder in de ongelofelijk gevarieerde wereld van immense omvang en ontdek de vele geheimen en complotten. Vermakelijke quests, een bevredigend vechtsysteem en leuke RPG-elementen zorgen ervoor dat liefhebbers van open-wereld games zich niet zullen vervelen. Dat betekent echter niet dat bepaalde zaken niet beter kunnen. The Witcher 2 heeft op een aantal vlakken een nieuwe standaard gezet en Skyrim valt in vergelijking meermaals licht uit. Bijzonder jammer dat Bethesda niet meer moeite deed om Skyrim te laten voldoen aan de specifieke eisen van PC gamers. Het is zeker niet het spel waarvoor je een nieuwe PC moet aanschaffen.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Vrijheid blijheid
  • Indrukwekkende landschappen en panorama's, levendige wereld
  • Boeiende verhaallijnen en originele quests
  • Bevredigend vechtsysteem
  • Geweldige soundtrack
  • Modvriendelijk
  • Lage instapdrempel
  • Minpunten
  • Onderscheid tussen hoogwaardige en minder kwaliteitsvolle content is onvoldoende duidelijk (lectuur, missies).
  • Perksysteem
  • Matige artificiële intelligentie
  • Bugs, console textures, lompe interface, algemeen gebrek aan optimalisatie voor het PC-platform
  • Balansproblemen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Hahaha zo ziet final fantasy er dus voor de wii uit :')



    (excuses als ik nu iemand kwets xD)

  • Hahaha zo ziet final fantasy er dus voor de wii uit :')



    Het is het vervolg op het originele Final Fantasy IV, dus hebben ze de graphics hetzelfde gehouden. :)

  • Het is het vervolg op het originele Final Fantasy IV, dus hebben ze de graphics hetzelfde gehouden. :)



    Ja weet ik maar kon het niet laten die opmerking te plaatsen :')

  • @soulryder

    jij bent echt dom, want je reactie slaat nergens op



    maar eh, ik wist heel niet dat ze al aan deze reeks DLC begonnen waren …, ik moet overigens FFIV voor de DS eerst maar eens uitspelen, maar eerlijk gezegd heb ik niks met Wii DLC.

  • In totaal 3700 Wiipoints, zo'n beetje veertig euro dus, ben wel benieuwd of zo'n strategie er nou voor zorgt dat het spel beter verkoopt of juist minder.

  • Ik vind het echt te veel geld… al die gerecyclde sprites en dan nog zo duur….

  • The After Years.. Seriously, waarom niet gewoon The Years After?

  • Pffff je word wel taken from behind these days….

  • @AimKing: Wie is er nou dom, iemand die dit anno 2009 crap vindt, of iemand die hier nog geld voor uitgeeft…

  • goooo final fantasy!!!!:D

  • 3700 Wii points voor deze graphics ??



    In Nederland ben je voor 2000 Wii points 20 Euro lichter !!

  • Vind het nog steeds een naai-actie met die DLC, het is potverdikkie al een downloadable game!

  • Echt jongen zijn de mensen tegenwoordig alleen maar graphics hoeren ?

    Sry hoor maar als je net als mij met 2d of pixel games bent opgegroeit weet je gewoon da het om de game zelf gaat niet hoe het eruit zit.

    Je hebt heel veel mooie spellen die gewoon slecht zijn

  • Het gaat niet (altijd) om de graphics inderdaad. Als iemand bereid is hiervoor te betalen is het toch goed? Dan gaat het hem/haar kennelijk om de gameplay en niet perse om de mooie plaatjes. Dat vind ik dan alleen maar te prijzen. Verder kijken dan alleen de buitenkant.

  • Cool dat ze het doen. Afsluiten die hap nu!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren