1. Gewelddadig(e games)

Gewelddadig(e games)

Tristan van der Vlis, je kent hem waarschijnlijk wel. De jongen die dacht dat hij in een druk winkelcentrum de stemmen in zijn hoofd kon gehoorzamen door de patronen in zijn geweer op weerloze mensen te legen. De stemmen hebben voorgoed het zwijgen opgelegd gekregen en de geweren waren leeg. Mission accomplished?

Kort na een incident wordt er altijd gewezen op de invloed van games op deze gewelddadige daden. Zo had Tristan zich voorbereid door het spelen van ‘Call of Duty: Modern Warfare 2’.

Ook zijn bijvoorbeeld de spellen van uitgever Rockstar tot nog toe een prima voedingsbodem om onze gewelddadige samenleving op te bouwen.

Gezien het grote percentage van de Nederlandse jeugd dat één of meer gewelddadige games in bezit heeft, blijft het ook makkelijk scoren. De kans dat iemand een misdrijf pleegt en geen games in bezit heeft die een mogelijke verklaring zouden kunnen zijn is namelijk nihil. Het staat bijna gelijk aan: “Rijbewijzen zijn de schuld van al onze verkeersongelukken, bij elke dader treffen we er eentje aan”.

Natuurlijk is dit ook wel heel kortzichtig, maar ik word ook een beetje kortzichtig als mijn niet-gamende vrouw schrikt van het feit dat ze een titel ziet liggen die ook negatief in het nieuws is geweest. Ik kan dit moeilijk relativeren door haar naast me neer te zetten en een GTA 4 missie door te spelen: “ Kijk schat, dat valt nog mee toch.. “. Dat werkt niet! Omdat de game nou eenmaal gewelddadig is! Alleen geweld in spellen hoeft niet uit te lokken tot geweld in het echte leven.

Ik geloof wel dat geweld in games een versterkende werking kan hebben op de zieke geest die al denkt over geweldsdaden in het echte leven. Ik geloof ook dat racegames de drang om eens harder op het gaspedaal te drukken kunnen beïnvloeden. Ik geloof zelfs dat spellen als: The Sims, het idee van de maakbare wereld kunnen vergrootten. Alleen wil het er bij mij niet in dat we dan de zwakkere en zieke geesten in de samenleving een hand boven het hoofd houden en de games die zij spelen aanwijzen als schuldig.

Games die mijns inziens daadwerkelijk een randje over gaan (Manhunt vond ik destijds wel erg ver gaan) hoor je namenlijk nooit in dit soort verhalen. Het zijn de grote toppers die iedereen koopt. Het is die ‘GTA 4’ en die ‘Call of Duty’ die beiden voor de release al een hele hoop stof doen opwaaien. Alleen zoekt men na de release andere redenen om dit soort games te hinderen van de alles-bedervende invloed die ze hebben op onze jeugd.

Tristan van der Vlis, een jongen met nare gedachten. Geteisterd door stemmen, wat mij overigens erg vervelend lijkt! Enkel het spelen van een spel en het luisteren naar dwanggedachten lijken hem nog rust te geven. Tot die dag die niemand ooit mag vergeten. De dag dat hij over het randje ging. De dag die voorkomen had moeten worden. Niet door het niet uitbrengen van een bewust spel. Wel door iemand die zijn spelcomputer eens had uitgedrukt en met hem in gesprek was gegaan. Na zo’n gesprek, misschien wel tientallen, zou Tristan misschien wel weerhouden kunnen worden van zijn daad.

Het is niet erg als games onderwerp van discussie blijven. Laten we met zijn allen ook vooral kijken waar de grens ligt van wat aanvaardbaar is en wat te ver gaat. Zolang dat eerlijke gesprek kan blijven zonder dat altijd maar wijzende vingertje, durf ik te beweren dat er ooit nog eens met dikke vette groene letters komt te staan: “ Mission Accomplished”

Dit artikel delen

Over de auteur