1. Prioriteiten stellen

Prioriteiten stellen

Aan de ene zijde van mijn ‘mancave’ zie ik alle goedgevulde blauwe mappen van mijn thuisstudie staan. Aan de andere kant van de ruimte waarin ik me, met al mijn mannelijkheid, kan terugtrekken, roept de zwarte tijdsverslinder van ‘Microsoft’ me, met zijn lieve zachtgevooisde stem. Het ‘in mijn nek hijgen’ van de blauwe mappen is makkelijker te weerstaan dan het lieflijke geluid van mijn digitale verleiding. Als ik dan toch toegeef aan overspelig entertainment, moet ik me ook nog gaan bedenken aan welke liefdesbaby ik het meeste aandacht besteed dat moment. ‘Skyrim’ heeft al enkele weken te weinig aandacht gehad, maar de ‘Mass Effect’-drieling is gewoon nog veel te veeleisend. Ik hoop dat ‘Sky’ dat ooit zal begrijpen als hij wat ouder is.

Herkenbare situatie?, ik vermoed dat ik niet de enige ben die moeite heeft met het stellen van de juiste prioriteiten. Het leven vuurt in sneltreinvaart ook zoveel keuzes op ons af. Tijd is helaas niet rekbaar en elk uurtje vermaak is een uurtje minder aan de studie. Elk uurtje aandacht schenken aan de studie is weer een uur minder aandacht voor de vrouw (of man) in je leven. Verkeerde prioriteiten kunnen er toe leiden dat we te veel achter de console zitten en te weinig bezig zijn met zaken waar we in het leven meer aan hebben.

Soms ontkom je er niet aan. Zoals het ademvocht van een stier condenseert tijdens het hoorbaar snuiven als hij een rode lap ziet, zo kunnen wij soms de stemmen in ons hoofd niet stil krijgen als we ons bedenken dat we in dat ene uurtje ook best een ‘game’ van onszelf mogen spelen. Op zo’n moment, als de keuze gemaakt is en we staan erachter, dringen zich al weer nieuwe keuzes aan ons op. Zoveel keuzes, het lijken bijna wel Applefans in de rij voor de lancering van wederom hetzelfde product met een andere naam.

Want in een hoop games worden we wederom geconfronteerd met ons taakstellend vermogen, ook daar merk ik bij mezelf dat mijn vermogen om prioriteiten te stellen in mijn echte leven zich reflecteert in de keuzes die ik niet besluitvaardig genoeg maak in de virtuele wereld. Waarom moet het ook allemaal zo complex zijn?

In Skyrim bedenk ik per level-up pas waar ik mijn xp-punten aan wil besteden en laat ik me vaak leiden door de laatste zaken die ik in de uren daarvoor heb meegemaakt. Het ene moment vind ik er lol in om me als dappere ‘No-See-Me’ achter elk bosje te verstoppen en met pijl en boog los te gaan. Een dag later wil ik graag weer de brute krijger uithangen. Uiteindelijk kan mijn character van alles een beetje, maar blinkt deze nergens in uit. Daar kom ik mezelf dan ook steeds weer in tegen. ‘No-See-Me’ kan fantastisch richten en schieten maar doet echt helemaal niemand ook maar een klein beetje pijn. De brute krijger kan ferme tikken uitdelen maar rent na één tik terug huilend naar zijn moeder om een Mickey Mouse-pleister op zijn au-plekje te regelen. Ik kan gewoon geen keuzes maken en me daar 180 uur aan conformeren.

Door de dag heen zit ik met mijn hoofd nog wel eens bij zo’n bepaalde game en kan ik vrij gestructureerde plannen uitdenken. Sterker nog, het doet me dan zelfs sterk verlangen naar het moment dat ik die prachtige ronde oplichtende knop weer kan indrukken. Als ik dan vervolgens thuiskom en neerplof, vergeet ik alle tactische beraadslagingen en druk ik impulsief alweer te snel op ‘okay’ nadat ik op basis van ‘het moment’ mijn stats heb gewijzigd.

Games zijn hierin vaak nog vergevingsgezind. Ook al ben je impulsief en maak je ongestructureerd je keuzes, je speelt het spel wel uit (als er al een einde inzit). Daarom zijn de werelden die ontwikkelaars en uitgevers ons presenteren ook zo verslavend. Ben ik de enige of herkennen jullie je in het feit dat je jezelf liever confronteert met ongestructureerde virtuele keuzes, dan dat je er - in mijn geval door de blauwe mappen - achterkomt dat je nog verder achterloop op de studie?

Studie is veel belangrijker, maar veel minder interessant dan mijn lieve aardige zwarte tijdsverslinder. Die nachtelijk donkere entreepoort naar digitale werelden laat me zien dat ik me niet hoef te conformeren aan strikte prioriteiten. Hij nodigt me uit om te ontsnappen aan die realiteit die zoveel verplichtingen oplegt. Alleen geef ik, diep van binnen, toch liever gehoor aan de verplichtingen die de realiteit aan me opdringt. Zijn er spellen die me afstraffen als ik niet ongestructureerd ben, wellicht dat dan de keus voor mijn studie nog eens aantrekkelijker wordt?

Dit artikel delen

Over de auteur