1. Het onvermijdelijke

Het onvermijdelijke

Dat wat onvermijdelijk leek gebeurde… Als een goed gemutste jongen die onder invloed van hormonen naar een rebelse puber transformeert. Als de zwaartekracht die altijd naar beneden werkt en nooit naar omhoog. Zo kon het uiteindelijk gebeuren dat ik van part- naar fulltime gamer ging. Van spijt is geen sprake!

Een studie die ik compleet heb laten vallen, omdat een game meer uitdaging gaf. Het begon met het missen van een paar uurtjes college per week om deze tijd in te kunnen vullen met gamen, waarna ik merkte dat dit me niet meer genoeg “thrill” gaf. Als een junkie die steeds meer van zijn drug nodig heeft, zo was gamen mijn drug… Eén uurtje per dag voor één shooter werd langzaam aan een uurtje per shooter per dag. Des te beter ik in gamen werd, des te meer mijn cijfers achteruit gingen. Uiteindelijk gaf ik het op. Niet met gamen... oh nee, dat nooit... maar met de studie.

Ik heb geprobeerd het te vermijden. Ik wilde niet in het soort stereotype gamer vervallen. Geloof me, ik wilde echt niet als een bezwete, bleke, dikke, agressieve, onverzorgde, ongeschoolde en ongezonde jonge vent door het leven gaan. Ik koos er niet voor, maar het overviel me. De tijd die langzaam, maar veel te snel, weg tikt terwijl ik die letterlijk verslind door de ene dag achtereenvolgens Skyrim, Assassin’s Creed Revelations, Gears of War, Forza, Mass Effect 1/2/3… En de andere dag net andersom. Het doel heiligt de middelen.

Een toekomst was er niet, het schrikbeeld van ieder mens… Maar ik was er totaal blind voor, ik kreeg het allemaal niet meer mee. Compleet gevangen door een game, dat was mijn realiteit. Ik was mijzelf niet meer, nee ik was Dovahkiin in Skyrim. Of Marcus Fenix in Gears of war, zo je wilt. Zij waren niet langer een personage uit een game, benodigd om het verhaal aan de speler duidelijk te maken... Nee, ik was hen en zij waren mij. Dat was toen ik een derealisatiestoornis ontwikkelde.

Mijn ouders zouden vandaag langskomen, het was mijn verjaardag nota bene, maar ik was zowel hen als mijn verjaardag vergeten. Een huisgenoot liet hen binnen en ze vonden mij voor mijn spelcomputer. In een bezweet en vies battlefield shirt, die ik dankzij InsideGamer - waaraan ik ook heel wat uren kwijt raakte - heb bemachtigd. Met het schuim op de mond in een vieze, nee ronduit ranzige, kamer waarbij mijn meubels langzaam plaats hebben gemaakt voor stapels games. Voor mijn behang geldt hetzelfde maar dan met gameposters. Uiteraard zijn ze geschrokken. En inderdaad vonden ze dat ik hulp moest zoeken. Keith Bakker, here I come!

Natuurlijk wilde ik niet. Het gamen was dan misschien wel een verslaving geworden, maar het was verdomme wel mijn verslaving. Ik kies hoe ik leef, niet Keith. Als ik alleen dood wil gaan, met enkel herinneringen van games en niet van andere mooie momenten, dan moet ik dat toch immers zelf weten?! Zelfs een klok die niet langer tikt staat nog twee keer per dag op de juiste tijd.

Midden in de periode dat de meeste mensen hun tentamen voorbereiden schrok ik wakker. Inmiddels was ik via opgedroogd speeksel aan een ongelofelijk saai studieboek vergroeid en ik besefte… Een horrorfilm was er niks bij, maar het was Goddank allemaal een droom. Het is nog niet te laat en ik pakte mijn studiemateriaal er weer bij. Zoals die zielepiet uit mijn dromen, zo wilde ik niet door het leven gaan!

Dit artikel delen

Over de auteur