1. Zenmeester Frelunior en de brief aan Mr. Awesome

Zenmeester Frelunior en de brief aan Mr. Awesome

Het leek me wel eens leuk om lezers een onderwerp te laten kiezen. Iets waarover ik mijn gedachten kon laten gaan. Een prachtig stukje inspiratie waar ik al filosoferend een mening over kon gaan vormen. Terwijl ik bezig was de juiste ruwe diamant te vinden die ik mocht bijslijpen, gaf Frelunior me aan dat ik beter zelf kon mediteren om tot een goed onderwerp te komen dan dat ik anderen vroeg deze me toe te werpen. “Want”, zo sprak hij, “columns raken het persoonlijke leven in zijn diepste oorsprong aan. Daarmee vertel jij wie jij bent en waar jij voor staat. Zelfverwezenlijking is het grote goed mijn beste Decider, gooi die zoektocht naar je eigen identiteit nou niet ten grabbel!” Ergens wist ik diep van binnen dat Frelunior gelijk had. Toch was het onderwerp van ‘That Mr. Awesome’ net die afleiding die ik nodig had om wederom aan mijn zelfgekozen onderwerpen te ontsnappen.

That Mr. Awesome’ stuurde me via de persoonlijke berichten een noodkreet. Wanhopig gaf hij aan zich te storen aan de demo’s van tegenwoordig. “Het is van de zotte”, begon hij zijn relaas, “dat uitgevers niet meer de moeite nemen om mij te verblijden met een prachtige demonstratie van een nieuwe game. Doen ze dit nog wel, dan is het een grote vertekende waas die mijn ogen vol doet lopen van traanvocht. Zo ongelooflijk niet represenatief. Waarde ‘Decider’, geef je uitgesproken mening over de stand van demo’s vandaag de dag.

Beste ‘That Mr. Awesome’,

Je vraag ontroerde me enorm. Dat ik het liefst mijn standaardschrijfwijze overboord gooi om je een persoonlijk relaas retour te doen. Dat is het minste wat ik je verschuldigd ben. Vandaar hier de eerste brief die ik aan je kwijt wilde, een stukje achtergrond, zodat we volgende week daadwerkelijk het pijnpunt kunnen aanraken en wellicht weg kunnen nemen.

Nu over naar een korte impressie van mezelf:

Vroeger liep ik naar de winkel en kocht ik, als klein opdondertje, voor 7 gulden en 95 cent regelmatig een diskette met enkele freeware-games daarop. Dit waren demonstraties van volwaardige games die vaak de moeite van het spelen niet waard waren. Typische toonbankartikelen die een aanspraak doen op de impulsen van een klein jochie met autowasgeld op zak.

Later met de komst van het internet in huize ‘Decider’ werd er al snel overgestapt naar het downloaden van demo’s. Bij een chronisch geldgebrek bevredigden de demo’s vaak de drang om te spelen. Nog steeds vond deze jongen het ‘spelen’ belangrijker dan het ‘uitspelen’ en boden demo’s een gratis alternatief. Uiteraard werden ook de nodige bestanden in .arj formaat (heb je dat nog gekend?) op diskette gezet, waarbij het altijd maar de vraag was of de spelletjes thuis wel gespeeld konden worden.

Tijden veranderen en memberartikelschrijvers ontsnappen ook niet aan de biologische wetmatigheden die de groei bewerkstelligen. Gelukkig vertaalde dit zich niet alleen in enkele centimeters en kilo’s, maar ook in de nodige guldens/euro’s en een beter ontwikkelde kennis op meerdere vlakken. Zo ook op het gebied van games. Ik speelde geen demo’s meer, ik kocht de spellen voor de pc na een zoektocht in de budgetbakken of ik huurde ze voor mijn Nintendo 64 bij de plaatselijke videotheek. Nog steeds wilde ik me niet te lang aan één titel binden, het liefst wilde ik zoveel mogelijk door elkaar ervaren. Door jouw hartekreet ‘That Mr. Awesome’, kom ik er nu achter dat dit het effect is geweest van mijn demo-verslaving. Ik was korte fragmenten gewend, had daardoor niet de ruimte en het geduld voor een hele game. Natuurlijk werd er wel eens een Zelda uitgespeeld, of een Mario doorgehaald, maar dat was dan ook een klasse apart.

Enkele jaren terug verwisselde ik mijn Wii voor een Xbox 360. Als net getrouwde jongeman (toen al 23) wilde ik eindelijk eens meer gaan genieten van mijn hobby. Vergelijk me maar met een Mac-Donalds fanaat die besluit alleen nog maar bij ‘Le garage’ te eten. Kwaliteit over kwantiteit.

Demo’s kregen hierdoor een andere functie voor me. Ze vertelden me daadwerkelijk wat over de game. Ze gaven een idee over de volledige game en of het mijn geld (nu verdient bij een grote telecomprovider) waard was. Althans, zo dacht ik Mr. Awesome.

Want je hebt helemaal gelijk. Demo’s zijn volgens mij tegenwoordig in een enkel geval nog daadwerkelijk demonstraties. Veel vaker zijn ze in mijn ogen bedoeld om de hype die ontstaan is over een aankomende titel te voeden en de ‘flow’ daarvan gaande te houden. Veel minder geven ze me een gedegen beeld van de game zelf. Het woord demo(nstration) is daarom ook ongepast.

Ja, er zijn wel goede demo’s te vinden die heel correct weergeven wat je kan verwachten van de game. Alleen is het wel zo dat steeds meer demo’s geen demonstratie meer zijn maar een interactieve commercial waarin alles mooier wordt voorgesteld dan de werkelijkheid.

Dit even inleidend, beste ‘Mr. That Awesome’, volgende week ontvang je nog een brief van me omdat ik nog niet helemaal klaar ben met het onderwerp ‘demo’. Tot schrijfs!

The Decider

Columns laten iets zien van de schrijver. Frelunior had helemaal gelijk dat het bij een column pas interessant wordt als de schrijver er iets mee heeft. Zen-Meester Fre, zoals ik hem inmiddels toch mag noemen (neem ik aan), heeft me in laten zien dat elke column een demo is van de columnist. In dit geval een kleine inkijk in de wondere wereld die onder de naam ‘Decider’ wekelijks gepubliceerd wordt. Aan mij de keuze of ik daadwerkelijk iets van mezelf laat zien, of dat ik het allemaal weer mooier voordoe dan het in werkelijkheid is. Volgende week zal ik tijdens mijn 2 e brief aan ‘Mr. That Awesome’ ook deze therapeutische sessie van Zen-Meester Fre in gedachten houden.

Dit artikel delen

Over de auteur