1. Batman: Arkham City (X360)

Batman: Arkham City (X360)

Zelfs mensen met de intelligentie van een stofzuiger weten dat het op z’n zachtst gezegd onverstandig zou zijn om een corrupte Afrikaanse legerleider hoofd te maken van de Europese Centrale Bank. Toch is er in Batman: Arkham City iets soortgelijks aan de hand. Hugo Strange, bebaarde professor en tevens bijklussende superschurk, is namelijk de baas over een afgesloten deel van Gotham, dat dienst doet als openluchtgevangenis. Inderdaad, een crimineel die gevangen in toom gaat houden. Dat moet haast wel fout gaat.

En dat gaat het dan ook. Bruce Wayne, het alter ego van Batman, wordt door Strange ontvoerd en Arkham City ingebracht. Maar na een heftig gevecht (en een epische strijd met een onschuldige stoel) ontsnapt Bruce en transformeert hij in zijn tweede persoonlijkheid. Al snel wordt duidelijk dat onze favoriete professor meer kwaad in de zin heeft, als hij begint over het geheimzinnige Protocol 10, dat op het punt staat uitgevoerd te worden. En tot overmaat van ramp wordt Batman ook nog vergiftigd en moet hij vechten voor zijn leven. De schuldige is de op sterven na dood zijnde Joker, die natuurlijk ook weer op een plannetje broedt. Nee, er zijn gevangenissen te bedenken waar de zaken beter lopen.

Al met al zijn er meer dan genoeg ingrediënten voor een prachtig en meeslepend verhaal. Maar niet alleen dat. De vele epische momenten en fantastische cutscenes maken het avontuur tot meer: dit is een ervaring. Een 12 uur lange ervaring die constant interessant blijft, mede doordat je kennis maakt met vele bekenden uit het Batman-universum. The Penguin, Mister Freeze, Ra’s Al Ghul, Harley Quin en vele anderen zullen de revue passeren. Aan de ene kant is dat geweldig, maar het is ook waar de game mij heeft teleurgesteld. Er zijn simpelweg té veel karakters, waardoor sommigen onterecht in een niet-passende bijrol geplaatst worden. De game voelt aan als Batman: The Best Of en dat is echt ontzettend jammer.

Gelukkig is dit slechts een klein minpuntje ten opzichte van alles wat Rocksteady wél goed doet, zoals de keuze voor een open wereld. Dit is de grootste vernieuwing ten opzichte van de vorige game en deze pakt zeer goed uit. De wereld is niet eens zo heel groot, maar er is duidelijk gekozen voor kwaliteit: Arkham City ziet er werkelijk fantastisch uit. Want of je nou rent door de gangen van een museum, loopt door duistere straten of zweeft boven enorme gebouwen, de enorme gedetailleerdheid verbaast keer op keer. Dit is de perfecte speeltuin.

Het fantastische Freeflow-vechtsysteem uit Arkham Asylum maakt weer zijn opwachting en is nu nog vloeiender, heftiger en bruter. Nieuw is dat Batman nu ook zijn vele gadgets naar hartenlust kan uitproberen op zijn onvrijwillige proefpersonen, wat het vechten een nieuwe dimensie geeft en het bovendien uitdagend houdt. De echte genialiteit zit ‘m echter in zijn eenvoud: met twee knoppen kom je al een heel eind en maak je de ene vette combo naar de andere. En doordat je steeds kennis maakt met nieuwe typen vijanden die je net even wat anders aan moet pakken, voelt het knokken wel steeds fris aan. Geloof me: er is niets bevredigender dan in één lange, vloeiende combo 20 mannen zonder enige moeite verslaan. Daar zouden Spiderman en Superman nog iets van kunnen leren.

Miauw!

Bij een nieuw gekocht exemplaar van de game krijg je een unieke code, die je toegang geeft tot een aantal missies met Catwoman. Deze vier missies onderbreken het hoofdverhaal en vormen een welkome afwisseling. Catwomen is weliswaar zwakker, maar beweegt sneller dan Batman, vecht sneller dan Batman en slaat zonder moeite hele hordes mannen in elkaar. Dit is vrouwenemancipatie ten top!

Maar hoe verslavend het ook is om in het rond te slaan, soms heeft Batman een ietwat subtielere aanpak nodig. Het aantrekken van een vleermuispak en het opzetten van een coole stem maakt je immers niet onsterfelijk. Het heeft geen enkele zin mannen met geweren hersenloos aan te vallen, tenzij je graag van je eigen leven af wilt (en dat wil je niet zolang je deze game aan het spelen bent!). Slim gebruik van gadgets, wisselen van locatie en muisstil te werk gaan bieden in dit soort spannende situaties een oplossing. Creativiteit is hierbij een noodzaak en bijna alle manieren die je kunt verzinnen om zo’n schietgrage spierbundel neer te halen werken dan ook. Het is een prettige afwisseling met het knokken en minstens zo leuk.

Gadgets maken de (Bat)man en ik heb ze dan ook al een aantal keer genoemd. Je begint het spel gelijk met bijna alle gadgets uit het vorige deel, waaronder de explosieve gel, de Batclaw en de Batarang, maar tijdens het verhaal zal je ook weer een aantal nieuwe krijgen. Zoals gezegd zijn ze nu ook te gebruiken in gevechten, maar ze zijn ook handig voor bijvoorbeeld het openen van deuren of het overbruggen van enorme dieptes. Ook de Detective Mode keert terug, maar dan wel in afgeslankte vorm. Eén van de minpunten van Arkham Asylum was namelijk dat iedereen deze constant gebruikte. Hierdoor zag iedereen wel dwars door muren heen, maar werd er minder genoten van de omgeving. Voor Arkham City heeft de ontwikkelaar het onaantrekkelijk gemaakt om de hele tijd in de Detective Mode te lopen, omdat je bijvoorbeeld je kompas niet kunt zien. Het is een klein slimmigheidje, maar daardoor komt de prachtige stad wel volledig tot zijn recht.

Geluidstechnisch gezien is deze game een pareltje. De voice-acting is ongekend, met Mark Hamill die de show steelt als Joker, Kevin Conroy die een sterke Batman neerzet en alleskunner Nolan North die op meesterlijke wijze The Penguin vertolkt. Dit feest voor ieders oor wordt compleet gemaakt door de soundtrack. De muziek is werkelijk prachtig en doet precies wat Batman ook moet doen: ijzersterk zijn op de juiste momenten.

Na het uitspelen van het verhaal is gelukkig nog een hoop te doen. De verschillende zij-missies, waarin je natuurlijk weer overladen wordt met karakters, zijn stuk voor stuk de moeite waard en zullen behoorlijk wat tijd in beslag nemen. Dat laatste geldt voornamelijk voor de missie die alles te maken heeft met The Riddler. Deze geniale schurk speelt voor paashaas (ieder zijn hobby) en heeft maar liefst 400 (!) trofeeën verstopt. Het is een enorme uitdaging ze allemaal te vinden, zeker omdat je regelmatig gebruik zal moeten maken van je hersens en alle vaardigheden die Batman tot zijn beschikking heeft.

En kun je daarna de game wegleggen? Natuurlijk, maar je kunt je er ook nog zeker een tijdje mee vermaken. Zo zijn er een aantal challenge-maps, waarbij je alles uit de kast moet halen als je alle medailles wilt verdienen. En dat wil je natuurlijk, want het is buitengewoon verslavend. Voor de echte liefhebbers is er ook nog een uitdagende Plus Mode, waarbij je het verhaal opnieuw kunt spelen op de hoogste moeilijkheidsgraad en zonder enige hulp bij het vechten. Een betere manier om het avontuur opnieuw te beleven is er niet.

Conclusie en beoordeling

Deze game nadert perfectie. Het is jammer dat we overspoeld worden met karakters, maar voor de rest doet het weinig verkeerd. Zowel de muziek, de wereld, het vechten als het verhaal zijn fantastisch, maar bovenal doet deze game iets unieks: Batman: Arkham City geeft mij het gevoel Batman te zijn. En dat is precies wat ik van een superheldengame verlang.
9,5
Score
95
Score: 95
  • Pluspunten
  • Batman-ervaring
  • Prachtige wereld
  • Verslavende gameplay
  • Geweldige voice-acting en soundtrack
  • Enorm veel content
  • Minpunten
  • Te veel karakters

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • eerste!!!!!nee,serieus ziet er nog tof uit

  • Ziet er best leuk uit moet ik zeggen.

  • Hey, dat is van de makers van Toki Tori, dat waren best lastige (uitdagende) puzzels :D

  • Oei… dat ziet er zeker niet slecht uit. Ben benieuwd of er al mensen ervaring hebben met deze game…

  • Stijlvolle graphics.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren