1. De helden van weleer

De helden van weleer

Sinds ik las dat Baldur’s Gate naar de iPad zou komen ben ik weer in de ban van de ouderwetse rollenspellen. Icewind Dale vond als eerste via de digitale distributie de weg naar mijn pc en het valt me nu zwaar dat ik, in de enkele uren per week dat ik kan gamen, de pc moet delen met mijn vrouw. Elk vrij moment wil ik weer een nieuw gebied ontdekken en betere equipment vinden voor mijn party van 6. Constant bezig om je THAC0 en je Armor Class in getal te verlagen, heerlijk!!

De laatste zinnen in mijn inleiding zullen wellicht een frons op je voorhoofd achterlaten. Tenzij je jaren geleden ook hebt ontdekt wat ik nu pas ontdek, de verslavende werking van ‘Black Isle Studio’s’ en het beginnende ‘Bioware’. Spellen met de zogeheten ‘Dungeons and Dragons rulesets’. Ontzettend diepgaande RPG’s die tegenwoordig niet meer bestaan. Nee, de helden van toen zijn gestorven en op hun graf rust de helm van kapitein Shephard tegenwoordig.

Natuurlijk bestaan er nog steeds RPG’s die dieper gaan dan een duitse bierkuil op een willekeurig strand. Dit zijn de RPG’s die heel erg diep gaan maar waar zoveel regels en formules meedraaien op de achtergrond dat je met geen mogelijkheid volledig kan begrijpen waarom je de vijand deze slag nu wel of niet raakte. Je gaat er van uit dat de pc het goed heeft. Het is te vergelijken met de duitse bierkuil waar de substantie van bier en zand zo ondoorzichtig dreigt te worden als ochtendurine. De helden van weleer hadden ongelooflijk veel regels, toch kwam het altijd weer neer op de computer die op de achtergrond verschillende dobbelstenen wierp. Versimpeld: een dobbelsteen om te kijken of je wel aan kon vallen, vervolgens een of meerdere stenen om de toegebrachte schade te berekenen. Ik houd van dobbelstenen als bepalers van gelukskansen en statistische mogelijkheden. Ze zijn op een voorspelbare manier onvoorspelbaar. Ze kunnen soms op een eerlijke manier oneerlijk zijn en gaan nooit vreemd. Ze verassen je niet met iets wat je totaal niet had kunnen weten.

Fantastische en zeer uitdagende spellen, allemaal uitgebracht in 2 delen (Baldur’s Gate, Icewind Dale en Neverwinter Nights).. Ik vermoed dat ik toch snel ergens goedkoop aan een laptop moet zien te komen om zonder inmenging van mijn wederhelft de vele grotten en vervallen tempels te bestormen. Het zijn spellen die me het gevoel geven dat ik de regels moet leren om verder te komen. Ik dien me te verdiepen in het spelmechanisme en niet zozeer in het spel wat nergens oneerlijk voor mij wordt. Zolang ik maar begrijp hoe het doet, wat het doet. Het ziet er geweldig verslavend uit, het werkt nog steeds fantastisch lekker maar het is niet zo hapklaar als een Skyrim.

Het vraagt studie en veel doorzettingsvermogen om het mechanisme te begrijpen wat op de achtergrond meewerkt. Iets wat in deze tijd bijna niet meer past. Ja, we willen best gestraft worden door een spel, maar willen geen tijd doorbrengen om te begrijpen waarom ‘Armor Class’ 0 beter is dan ‘Armor Class 8’. Wie leest tegenwoordig de gebruikershandleiding nog van zijn nieuwe telefoon?

Een huldebetoon aan een draak van een gameserie. Uitgestorven maar nog steeds een legende die het verdient om te herleven. Straks op de iPad, nu op mijn pc. Hebben jullie dit ooit gespeeld? of juist niet? Ik ben erg benieuwd naar andere ervaringen. Tot volgende week!

Dit artikel delen

Over de auteur