1. Assassin's Creed: Revelations (X360)

Assassin's Creed: Revelations (X360)

Sommige oudjes zijn tegenwoordig zo viriel dat je haast zou denken dat ze elke morgen een paar liter energiedrank binnen slurpen. Rustig in de zetel hangen is er niet meer bij, regelmatig moet ik zelfs een tandje bijsteken om een afgetrainde opa van boven de zestig bij te houden op de fiets. Ook bij Ubisoft vinden ze een oud lichaam geen hinderpaal voor fysieke prestaties, zolang je maar jong van geest blijft, ben je nog niet afgeschreven. Ezio Auditore is een goed voorbeeld van zo’n oude vos die zijn streken nog niet verleerd is. In Revelations zet hij zijn escapades voort en laat hij ons een laatste maal zijn kunstjes zien.

Ezio wil de losse eindjes aan elkaar knopen. Waarom leeft hij al jaren in dienst van de Assassijnen en wat is de allesomvattende waarheid achter de mysteries? Om daar achter te komen moet hij terug in de tijd, op zoek naar de geheimen van de legendarische grootmeester Altaïr Ibn La’Ahad. Geheel (on)toevallig vindt Ezio een briefje van zijn vader Giovanni (†) waarin de bibliotheek van Altaïr beschreven wordt als een heiligdom van wijsheid. Onze grijsaard ziet zich verplicht zijn bakermat te verlaten en het ruime sop te kiezen naar het oude bolwerk van zijn orde te Masyaf.

Ter plaatse maakt hij meteen kennis met de lokale Tempeliers en bevindt hij zich al snel in zeer nauwe schoentjes. Op miraculeuze manier ontsnapt hij aan het noodlot en niet veel later bereikt hij zijn doel. Altaïr’s bibliotheek wordt echter door een massieve deur, die enkel geopend kan worden door een aantal sleutels verzegeld. Vanzelfsprekend zijn die verdomde Tempeliers ook op zoek naar het schijnbaar verloren gegane kleinnood. Ezio zal heel wat aderlatingen moeten uitvoeren voor hij de complete set kan bemachtigen.

Altaïr’s zegels bevinden zich in de smeltkroes van culturen Constantinopel. Onze veteraan vraagt daar een lidkaart aan bij de lokale keelsnijders en de extravagante Yusuf Tazim werpt zich op als zijn persoonlijke begeleider. Het is weer eens een ander decor en een volgende bestemming die ik dankzij Ubisoft van mijn must-see lijstje kan schrappen. Hoewel de engine stilaan zijn glitters verloren heeft, krijgen we een prachtig gedetailleerde stad voorgeschoteld die bruist van het leven. Door de vele Arabische details in de klederdracht en bouwstructuur wordt een passende sfeer gecreëerd. Een overvloed aan minaretten, tapijten, tulbanden,... helpt mee aan de presentatie van de realistisch aandoende stad. Het arsenaal aan Turkse scheldwoorden dat je leert kennen, is ook mooi meegenomen.

In Constantinopel maak je kennis met de reeds beproefde gameplay-concepten en ook wat nieuwigheden. Je kan gaan en staan waar je wilt, onzichtbare Animusmuren zijn minder prominent aanwezig dan in de voorgaande games. Het beklimmen van gebouwen en het springen over daken gaat nog steeds heerlijk soepel. Onze oude knar kan middels een aan zijn pols bevestigde haak nog sneller klimmen en ook over ziplijnen sjeezen, die je in staat stellen om grote afstanden in een oogwenk te overbruggen. Het vechtsysteem staat nog steeds garant voor een overdaad aan spectaculaire finishing moves, met een steeds groter wordend wapenaanbod. Zo kan je nu verschillende bommen samenstellen die elk een ander effect hebben. Sommige ontploffen met dodelijke gevolgen, terwijl andere enkel voor een al dan niet luidruchtige afleiding zorgen. Een aardige toevoeging, niet meer dan dat. Ook kan je met een fluitsignaal weer een groep Assassijnen in actie roepen als je even geen zin hebt om zelf te vechten. Enkel de aanwezigheid van de stevig bepantserde Janitsaren zorgt nog voor een sporadische uitdaging.

Verder vallen er wederom tientallen winkels te renoveren, die gaandeweg interest uitbetalen en gewillig hun goederen ter beschikking stellen. De coole armors, fraaie kledij en een grote hoeveelheid wapens zijn dus weer verkrijgbaar wanneer je Ezio zijn buidel wat lichter wilt maken. Er dienen ook weer torens beklommen te worden om details op de map te kunnen zien. De renovatiewerken en het beklimmen van torens zijn vooral leuk voor mensen die niet alle Assassin’s Creed games gespeeld hebben, voor de anciens begint het wat routineus te worden. Het uitbouwen van je persoonlijke legertje is misschien een tikkeltje interessanter, maar verwacht hier vooral niet te veel van. Ook het openen van schatkisten, het zoeken naar boeken en animus fragmenten zal de meeste gamers niet echt kunnen boeien, omdat deze elementen weinig uitdagend zijn en repetitief worden. Na verloop van tijd begint het te dagen, dat je in Constantinopel één grote herhalingsoefening voorgeschoteld krijgt.

Ook het overnemen van een schuilplaats door een kapitein te vermoorden en daarna een toren in lichterlaaie te zetten is nog steeds van de partij, maar het concept is dynamisch uitgebreid. Schuilplaatsen kunnen nu ook terug veroverd worden door de Tempeliers. Indien je dit wilt voorkomen zal je ter plekke moeten gaan en een mini-game (Den Defense) moeten doorspelen. Deze mini-game is een matig geslaagde Tower Defense Game waarbij je Assassijnen als verdedigende pionnen op daken plaatst, om de oprukkende vijanden op de onderliggende straat een halt toe te roepen. Het kan best uitgebreid beschreven worden, maar al bij al heeft het weinig om het lijf en kan er niet van een toegevoegde waarde gesproken worden. Voorts vond ik het erg jammer dat er in Revelations slechts een erg beperkt aantal grote interieurbeklimmingen van gebouwen zijn. Toch één van de meer uitdagende en geprezen aspecten van voorgaande games in de serie. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de ontwikkeling van Revelations vooral snel moest gaan, waardoor er niet genoeg tijd was om meer inhoud af te leveren.

Gelukkig is de hoofdverhaallijn wel de moeite waard. Al de beste gameplay-elementen die de serie tot nu toe te bieden had, zijn hier terug te vinden. Er is de machtsstrijd om het sultanaat tussen de broers Ahmet en Selim die in alle hevigheid losbarst, met allerlei intriges en verwikkelingen tot gevolg. Er zijn leuke personages zoals de voluptueuze Sofia waar Ezio een oogje op heeft, die vrij uitgebreid in het verhaal betrokken worden en overtuigend overkomen. De missies zijn stuk voor stuk interessant en bieden een goed gedoseerde mix van gevechten, sluippartijen, achtervolgingen en klimpartijen. Er zijn ook strak in scène gezette platformsequenties die soms deels gescript zijn, wat verrassend goed uitpakt. Vaak is er ook een originele insteek zoals een missie waarbij je vermomd als minstreel smeuïge teksten uitkraamt.

Het is opvallend dat de kwaliteit van de tussenfilmpjes heel wat hoger ligt dan in Brotherhood, de filmpjes zijn vaak erg sfeervol en leiden het verhaal naar de ontknoping. Snedige conversaties, vaak actierijke beelden en gebeurtenissen die wel eens een gevoelige snaar raken volgen elkaar ten gepaste tijden op. Er zijn heel wat memorabele momentopnames die me rillingen op de rug bezorgden, zoals de krachtige filmpjes die Altaïrs verleden toelichten. Dit wordt steevast versterkt door een uitstekende soundtrack en dito geluidseffecten. Doe daarbij nog het vocale werk van een hoop getalenteerde stemacteurs en alles valt op zijn plaats. Over het veelvoud aan laadschermen die net wat lang duren en zo de sfeer breken ben ik wel minder te spreken.

Nieuwkomers zullen kop noch staart krijgen aan het vaak wazige verhaal. Maar ook kenners merken wel dat het overkoepelende verhaal van de serie met haken en ogen aan elkaar hangt. Door de vele vreemde plotwendingen die ook in Revelations weer de kop opsteken draait het allemaal wat de soep in. Gelukkig krijgt Ezio’s persoonlijke saga een waardige ontknoping, waarbij ook Altaïr’s kroniek op een mooie manier afgerond wordt. Hooguit een uurtje zal je in totaal met Altaïr aan de slag gaan, maar zijn invloed sluimert wel doorheen de hele game.

En Desmond Miles? Ja, die flapdrol is er ook nog, hem was ik even vergeten. Hij belandt in een soort coma en bevindt zich op een Animus-eiland, samen met dat stuk vreten Subject 16. Veel richt hij er niet uit en hij speelt nauwelijks een rol in het verhaal. Wel zijn er een aantal kinderlijke platformlevels met Desmond te spelen, waarbij je hem met een blokjespad (keuze uit de volle twee! blokken) een weg moet banen doorheen de levels. Deze passages vallen geheel uit de toon, maar verlopen wel erg rustig waardoor Ubisoft de tijd krijgt om zijn verhaal verder uit te diepen. Dit komt alsnog over als een geforceerde poging om de eenvoudige boerenknul (wie verzint die onzin?) Desmond toch maar enige diepgang te geven voor toekomstige Assassin’s Creed games.

Voor Revelations werd er meer aandacht besteed aan de uitwerking van de multiplayer. De multiplayer van Brotherhood werd als blauwdruk gebruikt, het resultaat daarvan is een uitgebreide en verbeterde versie geworden. De ene modus is al wat geslaagder dan de andere, maar je raakt wel steeds vrij snel in een potje, wat bij Brotherhood soms wel heel lang kon duren. In zowat alle modi gaat het erom om zo slim mogelijk kills te maken of zolang mogelijk te overleven terwijl achtervolgers je op de huid zitten. Belangrijk hierbij is dat je zo onopvallend mogelijk blijft of je achtervolgers tijdelijk verdooft of een afleiding veroorzaakt. Vaak eindigde ik in de middenmoot ondanks dat ik ruimschoots het meeste kills had. Rennend als een gek sneed ik mensen frontaal de keel over, maar dit leverde me lage scores op. Als je van een dak iemand op de nek springt, haal je al snel een score die driemaal zo hoog ligt. Je gaat dus best strategisch te werk.

Ubisoft aast op het succes van Call of Duty en speelt net als in Brotherhood stevig leentjebuur. Er zijn tientallen perks, personages en wat nog meer die je kan vrijspelen. Je groeit in level en verzamelt punten waardoor je telkens weer nieuwe zaken vrijspeelt. Een systeem dat je constant beloont voor alles wat je doet, zo kan je ook wat achtergrondfilmpjes over Abstergo vrijspelen. De multiplayer moet namelijk een Abstergo-trainingsprogramma van de Tempeliers voorstellen. Net als in Call of Duty is de balans ver te zoeken en zijn bepaalde perks duidelijk superieur, maar dat drukt de pret niet. Wel vervelend zijn de vele spawns vlak voor je neus of achter je rug en het gebrek aan balans. Maar de multiplayer stinkt niet naar rotte vis en staat garant voor enkele weken licht vermaak.

Conclusie en beoordeling

Revelations is een waardige slotstuk van het Auditore-drieluik geworden. Ezio is zijn trucs niet verleerd en dartelt nog steeds als een dodelijke vlinder over de bordelen en kantelen. Ubisoft heeft een strak avontuur klaargestoomd met veel geslaagde momenten, afwisselende gameplay en hoogwaardige cinematics. De presentatie van Constantinopel met zijn vele historische gebouwen en levendige straten is naar wens, maar de opvulling qua gameplay kon heel wat beter. Net wat veel oude koek die een keer te veel opgediend wordt. Wellicht werden er meer tijd en middelen ingezet om de multiplayer op te waarderen en daar is men best in geslaagd.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Geslaagde en gevarieerde gameplay in de hoofdverhaallijn
  • Nog meer finishing moves en combat moves
  • Audiovisueel dik in orde
  • Waardige afronding van Altaïr's en Ezio's verhaal
  • Minpunten
  • Weinig interessante opvulling van Constantinopel qua gameplay
  • Te veel laadschermen en wat bugs
  • Te makkelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Gaaf! Ik pik m op als hij uit komt. Dat verdient deze game.

  • Heb em gedownload, beetje kort maar wel ontzettend leuk :D

  • Misschien kopen :)

  • Dit is echt een geweldige game. Ik hoop dat het een beetje degelijk verkoopt.

  • Een iphone/ipod-editie zou mooi zijn :)

  • Heb na de recensie van IG de demo gedownload en vervolgens de hele game. Super veel lol mee beleeft!

  • ooooh, die ga ik zéker kopen voor de poster! :D

  • Ik had um ook al gedownload. Inderdaa beetje kort maar erg leuk. Ik hoop dat we in de toekomst weer wat meer van deze nostalgische games kunnen verwachten.

  • oei die kan ik waarschijnlijk ook niet weerstaan!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren