1. Een menselijk verhaal

Een menselijk verhaal

Om te beginnen neem ik jullie mee in de voetstappen van een jongen die we allemaal zouden kunnen kennen. Een vriend van ons, die (laten we schrijven: 1992) ‘s avonds in zijn zolderkamertje bezig is met het schrijven van regels code. Overdags speelt hij het net uitgekomen ‘Super Mario Kart’ en ’s avonds is hij bezig om Visual Basic onder de knie te krijgen. Een programmeertaal waarmee hij eindelijk geschreven code kon koppelen aan objecten. Het was nog bij lange na niet het spel wat hij in gedachten had, maar dapper ging hij door terwijl hij luisterde naar Under the Bridge van The Red Hot Chilli Peppers.

Jaren later (1998) komen we deze jongen weer tegen. Het daglicht bevindt zich nog steeds in zijn ogen. Los van zijn opgesloten eenzame programmeeruurtjes is hij uitgegroeid tot een vlotte spontane knul. Tijdens de dagelijkse uren is het een allemansvriend, zodra de zon achter de horizon verdwijnt, trekt de kleur weg uit zijn gezicht en is hij op zijn –inmiddels- studentenkamer bezig met allerlei creatieve projecten. Spellen die, als je ze zou kunnen spelen, erg verslavend en creatief zijn. De jongen die we kennen uit zijn kindertijd is een vriendelijke ‘genius’ geworden. De toekomst staat open voor mensen zoals hem. Hoe kan het dat hij iets doet met gaming en wij alleen maar onze tijd ‘verdoen’ met de toppers van dat jaar. Half-Life vernieuwt onze wereld, terwijl onze vriend weer een nieuwe standaard ziet waaraan hij zich wil meten.

De jonge man heeft na zijn MBO ICT opleiding besloten zich verder te ontwikkelen in het marketinggebied. Een HBO opleiding overdag. ’s Avonds steeds grotere projecten, het internet groeit en via diverse fora wisselt hij veel kennis uit met andere kleine hobby-ontwikkelaars. Tot echte ontmoetingen en samenkomsten lijkt het niet te komen: “Het is toch een ander slag mensen”, zegt hij over het merendeel van de groep die zijn hobby deelt.

Tijdens zijn HBO opleiding valt een charmante vrouw voor zijn intellect en spontaniteit. We kunnen ons enkel afvragen wat wij verkeerd doen als we alle mooie rondingen in het lichaam van zijn toekomstige echtgenoot zien. De relatie gaat lekker, er is veel aandacht voor elkaar en terwijl wij halfslachtig op zoek zijn naar het pad wat de toekomst voor ons in petto heeft, waagt hij het zijn CV op te sturen naar enkele grote ontwikkelbedrijven binnen de entertainmentindustrie. Toegevoegd een kopie van zijn zelf-gefabriceerde spel: “Real War”. Het jaar 2001 nadert zijn ontknoping als onze volwassen vriend, getrouwd en wel, een contract tekent bij een belangrijke speler in de markt.

Hij wilde graag zelf zijn creativiteit gebruiken binnen de projecten die hij kreeg. Dit was akkoord mits er wel enige zeggenschap over kon blijven bestaan van bovenaf. Elk idee wat hij had diende wel formeel goedgekeurd te worden. Onze vriend had het goed naar zijn zin terwijl wij enkel nog spelletjes speelden. Eigenlijk waren we hem uit het oog verloren, hij kreeg zijn eigen leven en wij gingen verder met ons bestaan. Zijn vrouw zagen we nog wel eens en aan haar konden we zien dat ze oog had voor de duurdere geneugten van het leven. Blijkbaar schreef onze kameraad met zijn regels code het bankboekje vol. Laten we hem dat maar gunnen.

De gamesindustrie werd harder en harder. Stormen van verplichtingen naderden het vaste land van de creativiteit. De concurrentie werd moordender en onze vriend kon zich vasthouden aan zijn kwaliteiten en talenten. Hij hoefde zich geen zorgen te maken dat zijn inkomsten zouden verdwijnen, hij was nog steeds net zo geniaal. Wat hij wel merkte was dat zijn ideeen en gedachten niet steeds zondermeer werden goedgekeurd. Er waren steeds vaker belangen van anderen bij betrokken. Daarnaast was het, wilde men meegaan met de rest van de markt, steeds duurder om uiteindelijk een creatief idee toch overboord te gooien. In plaats van een hoop zelf doen, werden ontwikkelteams steeds groter en om alles op elkaar aan te laten sluiten was er beperkte vrijheid. Het net strikte zich om ons meesterbrein. Met elke millimeter dat het touw door de vrijheid sneed, werd het bedrag wat hij kreeg voor zijn inzet groter. Zolang er maar brood op de plank bleef, was dat geen probleem. Toch keek hij ondertussen verder.

Binnen de studio waar hij werkte was er plaats voor een creatief talent dat zijn kennis over code wilde verwisselen met een uitdagende functie met invloed op de richting van de onderneming. De kans om zijn creatieve ideeen toch enigszins door te drukken. De hoop bleek echter ijdel te zijn. Aandeelhouders en uitgevers stelden steeds strakkere deadlines op en moesten zelf ‘echt’ wat zien in een concept, anders trok men de handen er vanaf. Onze vriend werd langzaam jaloers op elke tiener die op zolder weer vrij regels code kon tikken.

Toen ook nog bleek dat de veilige kant, die zijn studio op moest gaan, niet meer werd gewaardeerd door de markt, was de maat vol. Het geld wat hij binnenbracht had veel voorspoed gebracht maar hij wilde niet langer zijn inkomen halen uit een bedrijf wat langzaam ten onder leek te gaan. Men had vertrouwen in hem, men beloonde hem voor alles en eigenlijk kon hij nergens stuk. Toch wisselde hij die eer in, uiteindelijk, om zich bezig te houden met datgene waar hij ooit voor ging: “zijn eigen creatieve ideeen”.

Misschien zijn dwarsverbanden opgevallen met het vertrek van Robert Bowling. Veel ‘gamers’ lijken te spugen op het feit dat hij een zinkend schip verlaat. Als ik zo’n reactie lees kriebelt het bij mij, we zouden toch allemaal een schip verlaten als het zinkt? Ik heb onze vriend in dit verhaal zelfs afgebeeld met de belofte dat hij niet zou vergaan, al zonk het schip, toch verliet de jongen uit mijn verhaal ook voortijdig het schip. Dit was enerzijds omdat hij zijn ziel niet verder wilde verkopen aan het grote geld maar aan zijn passie en anderzijds omdat de ijsberg gewoon al in zicht leek te zijn. Als je tig keer schreeuwt dat men naar stuurboord moet wenden en men stevent hard op bakboord af, dan vergaat de moed je en vind ook ik, dat je niet langer hoeft te blijven.

In het geval van Bowling is natuurlijk niet duidelijk of hij andere richtingen op wilde gaan, als hij dat al wilde is het ook professioneel van hem dat hij zich aan de code van zijn bedrijf en aandeelhouders heeft gehouden. Wel kan ik me voorstellen hoe mooi het leven op een cruiseschip lijkt en hoe veilig het is om dit te verlaten voordat je moet wachten op de vrouwen en kinderen die altijd eerst mogen.

Een lang verhaal, anders dan anders, niet dat ik een lans voor ‘Bowling’ wil breken. Wel dat ik wil oproepen tot iets meer visie op de andere kant van welk verhaal dan ook. Laten we onze eenzijdigheid en ons commentaar op elke keuze en elke beslissing in de industrie iets genuanceerder maken, want ook dat zijn mensen die idealen en ambities hebben.

Dit artikel delen

Over de auteur