1. Assassin's Creed: Revelations (PC)

Assassin's Creed: Revelations (PC)

In 2007 verscheen Assassin’s Creed, een degelijke game over het dagelijkse leven van sluipmoordenaar Altaïr Ibn-La’Ahad. Het spel ontbrak aan variatie, maar dit mankement losten de knappe bollen van Ubisoft op en brachten samen met het tweede deel ook een nieuw hoofdpersonage: Ezio Auditore. De overgang naar Assassin’s Creed: Brotherhood was duidelijk minder indrukwekkend. Je kroop opnieuw in de rol van Ezio die ditmaal naar Rome trok en een sluipmoordenaarsgilde oprichtte. Wat het spel wel heeft ten opzichte van zijn voorgangers, is een multiplayer. Bij de aankondiging van Assassin’s Creed: Revelations werd ons een naadloos verweven verhaal beloofd dat cirkelde rond de twee gekende hoofdpersonages. Er zat dus heel wat potentieel in om de Ezio-trilogie met succes af te sluiten. Waarom Ubisoft hier niet in geslaagd is, blijft voor mij een raadsel.

Het begint nochtans veelbelovend. Waar we in het vorige deel onze tanden nog stukbeten op een cliffhanger, stelt deze game meteen wat orde op zaken. Het blijkt dat Desmond vastzit in de Animus - een machine die toelaat om de levens van zijn voorouders te herbeleven. Om hier uit te geraken, krijgt hij hulp van niemand minder dan de mysterieuze Proefpersoon 16, die je de vage opdracht geeft om het leven van Ezio en Altaïr van het zijne te onderscheiden om uit deze trance te ontsnappen. Desmond laat dit zich geen twee keer zeggen en kruipt wederom in de rol van Ezio. Laatstgenoemde heeft Rome verlaten en trok naar Masyaf, de geboorteplaats van Altaïr en bakermat van het Broederschap der Sluipmoordenaars. Hij werd onderweg echter gevangen genomen maar weet uiteraard te ontsnappen dankzij zijn beruchte gevechtstechniek.

Ezio mag dan op een oldtimer lijken met zijn grijze baard, dat wil daarom nog niet zeggen dat hij zijn charme of vechtstijl verloren is geraakt. Zoals gekend uit de vorige games, is het de bedoeling dat Ezio zijn tegenstanders één voor één ofwel meerderen tegelijk afmaakt door middel van een combo op te bouwen. De geweren die sommige vijanden hanteren, strooien echter roet in het eten. Het vertraagt de soepelheid van het vechtsysteem en maakt het verloop niet enkel moeizaam maar ook frustrerend tot op het punt dat Ezio zelfs een enkele wachter met moeite aankan. Gelukkig staat daartegenover een heel wapenarsenaal met de hookblade als nieuwe gadget. Paarden zijn niet meer welkom in de stad dus doet de hookblade ook dienst als transportmiddel via tokkeltouwen. Hier zijn twee nadelen aan verbonden: het reizen verloopt een stuk trager en je bepaalt niet meer zelf de bestemming. Gelukkig kan je voor snel transport ook gebruik maken van de onderaardse gangen om naar verschillende districten van de stad te trekken.

De stad van dienst is het Istanbul uit de zestiende eeuw. Zelfs al zijn toeristische trekpleisters als de Hagia Sophia en talrijke minaretten aanwezig, toch kan deze stad niet opboksen tegen het kolossale Rome met omringend platteland, laat staan de pittoreske straten van Firenze en Venetië. Niet alleen lijkt het spel een stap achteruit te zetten in de tijdlijn door de ouderwets uitziende stad - die veel doet denken aan de steden uit het eerste deel - maar er valt gewoonweg bitter weinig te beleven. Het doel van het spel wordt al snel duidelijk: Altaïr heeft vijf sleutels verborgen in de stad die gebruikt kunnen worden om zijn geheime bibliotheek te openen. Aan jou dus om deze sleutels terug te vinden. Dat de verhaallijn door deze nogal lineaire doelstelling nergens voor een spannende plottwist zorgt, zal de speler dan ook niet verbazen.

Gelukkig maakt naast Ezio ook meneer Ibn-La’Ahad zijn opwachting in Assassin’s Creed: Revelations, wat de eentonigheid enigszins afzwakt. Bij de bemachtiging van iedere sleutel, ontstaat er een flash-back naar een gebeurtenis uit het leven van Altaïr. Dit is vooral interessant omdat er nogal weinig achtergrondinformatie bekend is van de zwijgzame sluipmoordenaar. Deze missies spelen zich allemaal af in de stad Masyaf, en het voelt als een verademing aan om hier opnieuw rond te lopen en nieuwigheden te ontdekken van de verschillende periodes uit Altaïr’s leven. Terug in het ‘heden’ met Ezio, beleven we gelukkig ook enkele spannende opdrachten doorspekt met een flinke portie actie. Kerkers bezoeken die nu een stuk interactiever vormgegeven zijn, van mast naar schip springen en de haven bombarderen behoren hiertoe. Toch steken er daar weer enkele pijnlijke mankementjes de kop op. Zo is er nog steeds geen ingewerkt sluip- en dekkingssysteem en ontbreken de vernieuwingen aan creativiteit.

Eén van deze nieuwigheden is het maken van bommen, nadat je kisten en wachters van ingrediënten hebt beroofd. Dit vergt amper tijd, is enorm simplistisch maar voegt tegelijkertijd ook niets toe aangezien je ze amper nodig hebt. Hetzelfde geldt voor Den Defence, een spelvariant waarbij jij vanop een afstand toekijkt en een bepaald deel van de stad beschermt door op strategische plaatsen manschappen te plaatsen. Klinkt op zich leuk, en dat is het een keer of twee ook, maar nadat de heroverde plaats voor de zoveelste keer onder de voeten wordt gelopen door vijanden, blijf je liever weg van de desbetreffende plek. Verder teert het spel voort op de (succes)formule van Assassin’s Creed II en Brotherhood. De muziek speelt geen specifieke rol maar is even heroïsch als weleer en laat geen steek vallen, net zoals de graphics. Ook een ander sterk punt keert terug: de sluipmoordenaarsgilde uitbreiden. Doordat de focus niet meer ligt op het rekruteren van je strijdmakkers, speelt het geen spelbepalende rol al verloopt het aanwerven en op missie sturen van nieuwe sluipmoordenaars een stuk vlotter.

Een ander aspect uit de Ezio-trilogie dat bekend stond om het tempo te vertragen, is de synchronisatie van Desmond. Spelers kunnen opgelucht ademhalen want dit is slechts optioneel, en hoewel het voor leuke platformpuzzels zorgt, blijkt het vooral een verderzetting van de kerkers uit het hoofdverhaal te zijn.

De multiplayer van Assassin’s Creed was vrij verwaarloosbaar, net als de verhaallijn van Desmond. Toch slaagt de multiplayer erin om de tekortkomingen uit de singleplayer deels te doen vergeten, dit dankzij zijn snelheid en toegankelijkheid. Meteen na het opstarten kan je al aan de slag om zoveel mogelijk andere spelers aan je zwaard te spietsen. Dit uiteraard in verschillende modi zoals Deathmatch, Escort en een variant op Capture The Flag. In laatstgenoemde - waarin de spelers worden verdeeld in twee teams - kan je als groentje weinig beginnen. Dit omdat de ervaren tegenstanders te sterk zijn door middel van vrijgespeelde gadgets en wapens. Bij elke moordaanslag krijg je namelijk punten toegediend. Hoe creatiever oftewel onopvallender deze verloopt, hoe meer punten. In Deathmatch voelt de multiplayer meer gebalanceerd aan dankzij het simpele systeem van moorden of vermoord worden. Je jaagt op iemand met de gekende cirkel in beeld die gevuld wordt als je het doelwit nadert, maar ondertussen kan je keel ook opengesneden worden door een achtervolger. Dit zorgt voor erg spannende online potjes in de verrassend sterke multiplayer.

Conclusie en beoordeling

Assassin’s Creed: Revelations is op een teleurstelling van formaat uitgedraaid, zeker als je bedenkt wat voor potentie de game op voorhand had. De verhaallijn van Ezio is repetitief, de stad neemt figuurlijk een stap terug in de tijd en kan niet opboksen tegen Rome, laat staan Firenze of Venetië en de vernieuwingen die het spel biedt, missen creativiteit. Daardoor blijft het voor mij een raadsel waarom het spel behoorlijk goede cijfers krijgt want Altaïr die (gelukkig) zijn opwachting maakt in vijf interessante missies en het feit dat de game kan rekenen op de gekende formule, kan niet opboksen tegen tal van onuitwisbare mankementen. Gelukkig kan het spel rekenen op een toffe multiplayer die het cijfer enigszins redt.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • Altaïr is terug!
  • Toegankelijke en toffe multiplayer
  • Heeft (succes)formule achter zich staan
  • Minpunten
  • Nieuwe stad voegt niets toe
  • Tal van kleine irritaties
  • Verhaallijn Ezio is slaapverwekkend
  • Groot gebrek aan creativiteit

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dus weer iets met getallen?



    Na Dualshock en Sixaxis de "Oneball" of zoiets? :)

  • @Srebseig

    "klabanus"

  • Motion Controller is toch goed? dan weet iedereen tenminste wat het is :P

  • @Null:

    Ik denk dat Sony bang is dat die naam verwarring gaat veroorzaken met de Wii Motion Controller.

  • Noem het gewoon…. Henk ,

  • @Gamerguy, zit wel wat in ja, dan kunnen ze het nog altijd Matal noemen :P

  • Gem is ook veel te afgezaagd!

  • Gem?

  • Sorry, maar ben ik dan de enige die hem er waardeloos uit vind zien? Met z'n gekke lichtbol erop! Lelijker hadden ze het niet kunnen maken.

  • Vind Gem best lekker klinken!

  • Wat is dat?

  • Het wordt de Playstation Flare! Het lijkt er op en het bekt goed :D

    In de volgende Modern Warfare moet je er mee zwaaien als je opgepikt wilt worden. :P

  • @the_dan



    Ja, Henk klinkt lekker, is kort en makkelijk voor kleine kinderen die dat ding vooral gaan gebruiken.

  • Ik noem het Gumball

  • SuxDix

  • Ha, oef! Van die naam zijn wel al gelukkig af! :P

  • Noem het : Theplaystationmotioncontrollerwhichisanimprovedrippofffromthewiicontrollerbutworkswaybetter-stick

  • Dat weten we dan ook weer. :P

  • SONYENLIGHTMENT

  • Sonyphail als je het mij vraagt…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren