1. Over de doden...

Over de doden...

Mijn zwetende handen probeerden grip te krijgen op de deurklink. Door mijn betraande ogen kon ik niet goed zien waar ik hem vastpakte, waardoor mijn hand er vanaf gleed op het moment dat ik de klink naar beneden drukte. Een tweede poging pakte gelukkig beter uit. Terwijl het traanvocht zich een weg baande langs mijn gezicht betrad ik de kamer die in het zwart gehuld was. Het moment dat ik mijn hoofd opwendde, zag ik hem midden in de kamer liggen. Het enige geluid wat nog voortgebracht werd door mijn oude vriend was een, met wat bloed doordrenkte rochel. Ik vermoedde toen al dat het ziekbed niet lang meer zou duren.

Ik liep naar hem toe, probeerde mezelf te beschermen tegen de duizeligheid die me overviel, door me vast te houden aan alles wat mij enigzins onbeweeglijk leek. Via de kledingkast en het nachtkastje kwam ik aan bij de rand van het bed. Het gehoest en de gorgelende geluiden werden steeds indringender. Zijn ogen openden zich op het moment dat ik plaatsnam naast zijn voeten en mijn hand op zijn knie liet rusten. Het moment dat hij mij waarnam zal me altijd bijblijven, de pupillen werden groot en voor de laatste keer in zijn leven ging zijn mond nog eenmaal open. Tussen alle nare en wansmakelijke geluiden door, zei hij: “Waarom ben je weggegaan?”. Bij de laatste lettergrepen zwol het volume van zijn stem aan, om daarna in een luide hoestpartij afscheid te nemen van zijn bestaan. Langzaam gleed hij weg, bij ons vandaan.

Verwoed probeerde ik nog wat terug te zeggen, mijn tranen zwollen harder aan en ik voelde me opeens zo ontzettend schuldig. Schuldig omdat ik wist dat ik hem verdriet had gedaan en nooit de kans heb gehad om dit goed te praten. Schuldig omdat ik voor mezelf koos in de tijd dat hij wellicht mijn steun hard nodig had. Vooral schuldig omdat ik weet dat hij zoveel leuke dingen niet met mij kon delen. Wellicht klinkt dat egoistisch, maar uiteindelijk bleek hij toch datgene te zijn wat mij aan het begin van onze oude vriendschap al beloofd had.

Toen ik van het bed opstond viel zijn hand slap langs de rand naar beneden. Het duurde niet lang voor de kamer volstond met mensen die hem nog een laatste eer wilden bewijzen. Er werd gesproken over alle mooie momenten die nu voorgoed tot het verleden behoren en er werd gepraat over het feit dat hij zich altijd onbegrepen voelde.

In een waas maakte ik de komende dagen mee, die begonnen bij de preparatie waardoor hij mooier leek dan hij feitelijk was en het eindigde bij de koffie en cake nadat hij niet langer meer onder ons was. Het begon met de 4 prachtige RPG-titels die hem nog even liet stralen nadat hij al doodverklaard was, het eindigde met de komst van de Wii U.

Nintendo Wii, ik heb je ooit ingeruild voor een Xbox 360 omdat je me niet bood wat ik wilde hebben. Nu je eindelijk een paar prachtige titels tot je beschikking hebt, voel ik me schuldig. Het lijkt wel alsof ik gestraft wordt voor het verlaten, terwijl je dit toch ook al veel eerder had kunnen doen? Maar toch denk ik er nu aan om je, na je dood, aan te schaffen en de mooiste momenten uit je bestaan mee te maken.

Want je weet vriend Wii, over de doden niks dan goed!

Dit artikel delen

Over de auteur