1. Sniper Elite V2 (PC)

Sniper Elite V2 (PC)

In de ruïne van een voormalige woonwijk zoek ik bescherming, achter een muur waar ooit een woonkamer was. ‘Clack… click… click’, even mijn wapen herladen. Plots hoor ik geroep, de Duitsers hebben mijn positie ontdekt. Blijkbaar hoorden ze het geluid van mijn herladen geweer. Die verdomde echo ook. De kogels vliegen me al snel om de oren. In tegenstelling tot de vijand ben ik helemaal alleen. De enige vriend die ik heb, is mijn wapen. Het schieten stopt niet, dus ik waag het erop. Plots sta ik recht uit mijn dekking, neem heel diep adem en houdt deze in. Met één oog gesloten, kijk ik met de andere door het vizier. De helm van een Duitser verderop, wordt mijn doelwit. Ik haal de trekker over en er volgt een schot. Voor ik het weet ligt de helm op de grond, net als zijn voormalige eigenaar. Het heeft me slechts één kogel gekost. Op dit moment schrijf ik geschiedenis, want één kogel kan de geschiedenis veranderen.

Meteen is de ‘slogan’ van Sniper Elite V2 uit de doeken gedaan. Eén kogel kan werkelijk veel uitmaken. Een voorbeeld: er zijn in totaal 42 aanslagen op Adolf Hitler gepleegd. Enkele daarvan nog voor het begin va de Tweede Wereldoorlog. Als één daarvan geslaagd was, dan zou er nooit een oorlog ontstaan zijn. Jammer genoeg werd dat wel het geval, alle aanslagen faalden immers. Hoe het ook zijn mag, die oorlog vormde inspiratie voor de eerder vernoemde game. Jij mag nu zelf de geschiedenis veranderen. Je mag zelfs twee, drie, vier… eigenlijk ontelbaar veel kogels afschieten. Alles wordt gekaderd in het verhaal van Karl Fairburne, de protagonist van het eerste deel en nog steeds een Amerikaanse OSS-agent. De man bevindt zich steeds achter vijandelijke linies. Hij moet Duitse wetenschappers doden, die aan de V2-raketten werken. De Russen zitten de wetenschappers ook op de hielen en je moet de Sovjets de loef afsteken.

Origineel kan je het verhaal niet noemen, voor een interessantere plot zijn er altijd betere alternatieven. Je missie loopt al snel in het honderd en Fairburne moet de klus maar gedaan zien te krijgen. Met zijn sluipschuttersgeweer in de hand, komt hij door heel Berlijn. De stad ligt al grotendeels in puin, omdat de oorlog ten einde loopt. Toch zien de omgevingen er prachtig uit. Naast de ruines van brandende gebouwen ligt er puin, op de achtergrond klinken er bombardementen en vliegtuigen vliegen hoog in de lucht over. Zelfs het vuur dat objecten een shaduw meegeeft, welke zich afschilderen op muren, zien er goed uit. Wanneer je met een wapen schiet, zie je achteraf een rookpluim uit de loop komen. Allemaal details die bijdragen tot een authentieke sfeer. Er is veel werk in gestoken om het spel er goed uit te laten zien, en dat is gelukt. Het lijkt alsof je even terug in de tijd wordt gezogen. Die pracht en praal herbergt toch gevaar. Dat onheil ziet eruit als mannen in Duitse of Russische uitrusting.

Geen probleem, met een welgemikte kogel uit je ‘sniper’ bezorg je een mooi gat in hun kostuum. Nog beter is het wanneer de camera de baan van je kogel volgt. Je vuurt hem af en in slow-motion vliegt hij over het gebied, om vervolgens in het lichaam van het slachtoffer terecht te komen. Met een beetje geluk wordt het een x-ray killcam, vergelijkbaar met de x-ray’s uit Mortal Kombat. Hier zie je de ernstige schade die je kogel aanricht. Het wordt nooit saai om te zien hoe een kogel op een bepaalde plaats het voorhoofd van de vijand binnendringt en zijn schedel doet versplinteren. Andere keren raak je iemand recht in het hart. Dan kijk je toe hoe de ribben geraakt worden en het hart verscheurd wordt. Zijn nog aan de orde van de dag: gebroken armen en benen, gescheurde luchtpijpen en castraties. Zeer gruwelijk allemaal, maar enorm bevredigend om te zien.

Vergis je niet, niet alles draait om wreedheid. Uiteindelijk zijn er namelijk twee manieren om te werken: stealthy en/of direct. Je wordt wel regelmatig aangemoedigd om met een stille aanpak het einde van de missie te voltooien. Sluipen maakt je geruisloos, je kunt steeds met een gedempt pistool op zak lopen. Tijdens bepaalde opdrachten luidt er een kerkklok of vliegen er regelmatig bommenwerpers over. Uiteraard maakt dat lawaai. Dan komt er een icoontje in beeld dat aangeeft dat je nu bijvoorbeeld geruisloos luidruchtige wapens kunt afschieten, zonder opgemerkt te worden. Juist dat is een lastige klus. De hel breekt los als één vijand je voetstappen hoort, hetzij een glimp van je opvangt. Vanaf dan ben je genoodzaakt tot een meer rechtstreekse benadering. Je wapenuitrusting bevat naast een sluipschuttersgeweer en pistool, tevens een machinegeweer. Deze twee laatste worden afgeschoten in third-person perspectief, wat raak schieten behoorlijk lastig maakt. Er komt wel een richtkruis in beeld, hoewel deze een beetje groot is. Steeds zal slechts een deel van de munitie die je afschiet de vijand raken. Een voorbeeld hoe Rebellion, de ontwikkelaar, je aanspoort om zoveel mogelijk met je sluipschuttersgeweer te vuren.

Ja natuurlijk, want dat is nu eenmaal waar alles rond draait. Zelfs dit blijkt niet altijd gemakkelijk te zijn. Tijdens het richten adem je, waardoor het vizier beweegt. Een metertje toont je hartslag aan. Als je ontspannen bent, kan je tijdelijk je adem inhouden en de tijd vertragen. Andere momenten ben je wat te nerveus, waardoor je die optie even niet kunt gebruiken. Bij de lagere moeilijkheidsgraden kan je je verrekijker gebruiken om rivalen te markeren. Zo volg je hun bewegingen beter, mede zie je hoe bang ze zijn. Op hogere moeilijkheidsgraden is dit niet aanwezig en moet je bij het richten rekening houden met bulletdrop – zwaartekracht - alsook de wind. Tegenstanders schieten op hun beurt beter, wat leid tot spannende kat en muis spelletjes tussen rivaliserende sluipschutters. Zeker de hoogste moeilijkheidsgraad ‘Sniper Elite’ uitproberen dus: die geeft je de ultieme snipersimulator. Wil je liever quickscopen? Wel, dat kun je niet. Daarvoor moet je bij Call of Duty zijn.

Wacht eens… bijna alles wordt een volledige lofzang. Daar moet iets aan gedaan worden… negative-nazi, noem eens iets negatiefs! Ah… juist ja, de vijandelijke AI. Ze zijn soms wel slim, want als ze kunnen, proberen ze je te flankeren. Tevens zijn ze aandachtig. Bij het minste geluid dat ze horen, gaat er iemand naar kijken. Andere keren beschiet je iemand en diegene blijft ter plekke staan, net of hij door een mug wordt gestoken. Daarnaast lopen ze geregeld als een kip zonder kop naar de andere kant van het slagveld, waardoor ze zich automatisch blootstellen als schietschijf. De AI is wisselvallig te noemen, iets wat we gelukkig niet over de kwaliteit van de missies kunnen zeggen. Gedurende de campagne, bevindt je je op vele verschillende locaties. Eerst dring je een V2-rakettenfabriek binnen, om de boel te saboteren. Dan bevindt je jezelf in een stukgeschoten woonwijk en nog later zit je bij een brug tussen twee vuren en neem je het op tegen zowel de Duitsers als Russen. Enorm gevarieerde locaties, met op zijn beurt even veelzijdige missies. Geschiedenisboeken vindt je misschien een beetje saai, maar tijdens het spelen komt de Tweede Wereldoorlog tot leven.

Hopelijk blijf je zelf in leven, aangezien de wapens er wel eens voor kunnen zorgen dat je sterft en een deel van een level opnieuw moet spelen. In dat geval doe je het tenminste met stijl. Alle schietijzers klinken goed. Ze brengen elk hun eigen geluid voort. Om je kansen op overleven te vergroten, komt het dekkingssysteem aardig van pas. Met een simpele druk op de juiste toets, zoekt Fairburne dekking. Je kunt achter zowat alles dekking zoeken. Correctie: bijna alles. Soms lijkt een stuk muur midden in een straat ideaal, tot blijkt dat je na het rammen op de toets er niet achter kunt schuilen. Zulke gevallen vinden gelukkig zelden plaats en maakt dit verwaarloosbare kritiek. Een gewaarschuwd man is er ten slotte twee waard. moest het toch vermeld worden. Aan alle mooie liedjes komt een eind en dat geldt ook voor de singleplayer, die met een dikke acht uur lang genoeg is.

Volledig uitgespeeld ben je dan niet, extra uitdagingen zorgen ervoor dat je zeker nog urenlang zoet bent. De eerste is Kill Tally, waarin beide spelers meerdere vlagen van vijanden moeten schakelen. Infanterie en tanks proberen je het leven zuur te maken terwijl jij – eventueel met een strijdmakker erbij- moet zien te overleven. Behoorlijk uitdagend, des te zeer omdat ze langs alle kanten kunnen komen. In Bombing Run moet je overleven door op zoek te gaan naar auto-onderdelen en benzine. Je wagen moet op tijd klaar zijn, waardoor je kunt ontsnappen voordat jullie beiden platgebombardeerd worden. Overwatch pakt het iets anders aan. Eén speler krijgt machinegeweren toegestopt, en vecht voor zijn leven op de begane grond. De andere observeert het strijdtoneel en beschermt zijn kameraad. Vooral deze biedt een leuke meerwaarde aan de game, al geldt ook hier de gouden regel: in de rol van sluipschutter kruipen is gewoonweg toffer. De uitdagingen zijn overigens allemaal in co-op te spelen, net als de hele singleplayer. Teamwerk is een must. Beide spelers moeten elkaar immers terug tot leven wekken als iemand wordt neergeschoten, maar niet in Overwatch. Dan heb je als het ware enkel één kans. Nadat je alles van de co-op hebt gezien, denk je dat je alles hebt gedaan wat Sniper Elite V2 te bieden heeft.

Dat is een vergissing. De deathmatch-modes maken het plaatje compleet. In tegenstelling tot de consoleversies, bevat de PC-versie twee competitieve multiplayermodes. Tijdens het ontwikkelingsproces waren er financiële en technische problemen en konden ze dit niet in alle versies integreren. Ze bevatten daarbij op PC dedicated servers. Feitelijk zijn het niets meer dan twee heel bekende spelmodes. Team Deathmatch spreekt bijvoorbeeld al voor zich. Twee teams beschieten elkaar en wie op het einde de hoogste score heeft, wint. In Deathmatch is het ieder voor zich. De twee modes krijgen een typerend kantje mee. Tijdens het spelen kan één schot dodelijk zijn. Als een speler iemand doodt van op een lange afstand, dan komt zijn naam in beeld, met daaronder de afstand. Baanbrekend en vernieuwend is de competitieve multiplayer niet, hoewel je er zeker plezier mee kan beleven. Er wordt helaas soms roet in het eten gegooid door de punten waarop je respawnt. Meer dan eens verschijnen leden van het andere team rechtstreeks achter jou. De nodige frustraties horen daar dan bij. ‘Campen’ is daarentegen niet vervelend, want nu is het wel toegestaan. Dit alles maakt dat de multiplayer niet meer is dan een leuk aanhangsel. Iets waar de consoleversies jammer genoeg niet van kunnen profiteren. En eerlijk gezegd is dat niet zo'n gemis. Voor een sluipschutter is missen altijd een cruciale fout.

Conclusie en beoordeling

Sniper Elite V2 is een geslaagde game geworden. Het verhaal is eigenlijk niet erg origineel, maar dat hoeft ook niet. De sfeer wordt namelijk sterk neergezet door de schitterende en gevarieerde omgevingen, die veel details bevatten. Tot die ervaring dragen de x-ray killcams veel bij. De vijandelijke AI is wel wisselvallig. Met momenten zijn ze slim en andere keren dom. Je kunt ze in twee speelstijlen te lijf gaan: stealth of de directe aanpak. Schieten met het sluipschuttersgeweer is realistisch, zeker op de ‘Sniper Elite’-moeilijkheidsgraad. Alles speelt zich af in missies die op hun beurt ook afwisselend genoeg zijn. Alle co-op speltypen verlengen de speelduur aanzienlijk. Met de twee toegevoegde competitieve modes zal je je zeker nog vermaken, hoewel het echt niet baanbrekend is.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Sfeervol
  • Gevarieerde omgevingen en missies
  • X-ray killcam
  • Sniper Elite-moeilijkheidsgraad
  • Coöp-uitdagingen
  • Minpunten
  • Wisselvallige vijandelijke AI
  • Competitieve multiplayer is niet veel soeps

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Guitar Hero 5!

  • DJ Hero

  • Ik ga voor DJ Hero, de enige in het rijtje die echt wat nieuws doet. Bovendien zijn er gekozen voor toffe nummers in diverse stijlen zodat er voor ieder wat wils is.

  • The Beatles: Rock Band. Niet origineel maar ik vind de muziek gewoon leuk.

  • Ik deel de mening van Stefandepefan. ;)

  • GH 5

  • GH 5!

  • DJ Hero

  • Beatles: Rock Band!

  • DJ Hero FTW :D

  • DJ Hero, omdat het toch weer wat extra's brengt ^^

  • Lips was nix, en de rest vind ik ook niet zo heel goed. The Beatles zijn wel ok :-)

  • DJ HERO :D

  • Guitar Hero 5

  • GH 5

    alhouwel DJ HERO ook erg leuk was!

  • DJ Hero denk ik omdat het eens wat anders is dan een plastic guitartje

  • DJ HERO!

  • DJ Hero, puur om de originaliteit. Ook al is het van Neversoft…

  • DJ HERO.

  • Guitar Hero 5 ftw

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren