1. Resistance: Burning Skies (Vita)

Resistance: Burning Skies (Vita)

Op het moment van schrijven is het 27 mei 2012. In tegenstelling tot de Resistance franchise heeft de realiteit niet te maken gehad met buitenaardse invasies, ontvoeringen van mensen en monsters in alle soorten en maten. Dat weerhield mij er echter niet van om Resistance: Burning Skies voor de PlayStation Vita aan te schaffen en deze eens uit te proberen. De grote grap? Ik heb de game een klein weekje voor de officiële release. Nóg grappiger is echter het feit dat ik na een dagje uitvoerig spelen al de platinum trofee in de wacht heb gesleept. Is dit de veelbelovende first-person shooter van spelontwikkelaar Nihilistic waar veel mensen op hoopten, of toch niet? Ik zal jullie eens haarfijn de goede en slechte kanten van deze game uitleggen.

The roof is on fire!

Het is het jaar 1951. Amerika is nog ongeschonden gebleven van de Chimera invasie die Europa al een lange tijd in chaos heeft gebracht. Terwijl sommigen op de hoogte zijn van het gebeuren aan de andere kant van de Pacifische Oceaan, probeert de overheid alles in de doofpot te stoppen. Jij speelt Tom Riley, een brandweerman uit Staten Island, New York die zijn leven op orde lijkt te hebben. Tot op het moment dat de Chimera zijn land binnenvallen en zijn vrouw en dochter ontvoeren. Op dat moment neemt de verzetsgroep genaamd ‘The Minutemen’ contact op met de brandweerman, en bieden hem de kans om zijn vrouw en dochter te redden. Het verhaal lijkt van buitenaf wel aardig goed, maar zodra je er in zit vallen veel minpunten je op. Zo zijn er maar een paar personages waarin je je echt goed kunt inleven, worden sommige vraagstukken niet goed uitgelegd en is er eigenlijk constant gebrek aan een echte slechterik. Sowieso miste ik eigenlijk dat gevoel van machteloosheid die je in de eerdere games wel had. De personages komen slecht uit de verf, en het wil ook niet bepaald helpen dat de singleplayer slechts een paar uurtjes in beslag neemt om uit te spelen.

Wel is het leuk dat je meer informatie kunt vinden in de game via intel wat je in alle levels kunt vinden. En voor doorgewinterde fans heeft Nihilistic nog wel wat referenties in petto. Over het algemeen geen slechte campaign, maar gewoon erg oppervlakkig en natuurlijk veel te kort. En dat is erg jammer, want Resistance: Burning Skies speelt verder heerlijk weg. De besturing voelt natuurlijk aan en voordat je het doorhebt plaats je het ene hoofdschot na het andere. Ook het aanraakscherm wordt gewoon goed benut in de game. Het is in elk geval qua besturing een uitstekende first-person shooter.

Monsters ‘n guns

Resistance was aanvankelijk een franchise van Insomniac Studios, ook verantwoordelijk voor de Ratchet & Clank games. Dit was maar al te goed te zien aan het wapenarsenaal van beide franchises. Gelukkig heeft Nihilistic deze trend voortgezet in Burning Skies. In totaal heb je acht wapens tot je beschikking, stuk voor stuk met hun eigen vaardigheden. Je hebt allereerst de wapens die menig Resistance speler bekend in de oren zult klinken. Zo is er de standaard assault rifle, uitgerust met een granaatwerper. Een simpele vinger op het scherm voldoet om een granaat te lanceren. Ook keert te Auger terug. Dit is een wapen dat niet alleen door muren kan heenschieten, maar ook zijn eigen schild kan opwerpen. Dit doe je door twee vingers uit elkaar te bewegen op het touchscreen van de Vita. Verder heb je nog de Hunter, een soortement van Chimeran rifle met een scope, een sluipschuttergeweer die ook via het touchscreen sticky bombs afschiet, een minigun die zijn overhitting kan omzetten in een vurige knal, een raketwerper die maar liefst 4 raketten in een keer kan afvuren en die vijanden kan taggen door het touchscreen.

Enfin, jullie snappen mijn punt. Maar dan is er nog mijn persoonlijke favoriet, namelijk de Mule. Dit is een kruisboog die eigenlijk als double-barreled shotgun fungeert. Sleep je echter je vinger diagonaal over het scherm, dan plaatst Riley een handige napalmpijl die gegarandeerd elke Chimera in brand steekt. Je kunt je wapens customizen door Chimera techologie, die in de game nog een aardig belangrijke rol speelt. Elk wapen kan in totaal 2 perks hebben. Denk daarbij aan sneller herladen, een groter magazijn of een nieuw opzetstuk. Naast wapens in de wapencirkel heb je nog twee typen granaten tot je beschikking, een proximity grenade en fragmentatiegranaat, en natuurlijk je betrouwbare brandweerbijl. Deze hakt het meeste voetvolk met een enkele klap in tweeën. Al die vuurkracht is maar nodig ook, want er zijn weer vele Chimera’s die je moet afslachten. Je hebt weer de hersenloze, rondrennende Grimms, de schorpioenachtige Leapers, het standaard Hybrid voetvolk en zelfs wat onbekende en bekende eindbazen. In totaal zijn er echter maar twee echte eindbazen in de game, wat erg tegenvalt. Titans hebben plaatsgemaakt voor Executioners en Impalers, die in principe erg gelijk zijn. In principe dus een aardig breed scala aan vijanden, al hadden er wat meer eindbazen ingemogen.

Achtbaanrit

Je kent dat gevoel wel. Je wacht een lange tijd in de wachtrij alvorens je eindelijk in je karretje mag stappen en een flinke adrenalinestoot beleeft. Na een zeer korte tijd is het echter ook alweer afgelopen. Dit gevoel kreeg ik ook Burning Skies. De game ziet er goed uit en speelt ook lekker weg, maar is daarentegen gruwelijk kort. De hele singleplayer is opgedeeld in 6 lineaire missies waarmee je hooguit 6 à 7 uurtjes mee zoet bent. En daarmee is de hele boel ook alweer afgelopen. Het wil ook niet helpen dat Nihilistic spelers niet aanspoort tot een tweede playthrough van de singleplayer. Het enige wat je verder nog kunt doen is een New Game + starten waarmee je alle Gray Tech upgrades meeneemt en kunt kiezen voor een extra zware moeilijkheidsgraad. Zoals ik zei kun je deze game al van A tot Z kennen door het een dagje te spelen. Daardoor raakt menig gamer, waaronder yours truly, aardig snel op het spel raakt uitgekeken. Gelukkig hebben wij de multiplayer nog. Of toch niet?

Acht is beter dan een

Bij first-person shooter games met een korte singleplayer denk ik al snel aan franchises als Battlefield, Call of Duty en Halo. Wat hebben al deze titels gemeen? Precies, ze hebben een ijzersterke multiplayer. Ook eerdere Resistance games, met name Resistance 2, waren uitgerust met een robuuste en uitgebreide multiplayer modus. Zelfs Resistance: Retribution voor de PSP was een goede multiplayergame voor Sony’s eerste handheld. Terwijl ik niet wil zeggen dat de multiplayer van Burning Skies slecht is, wil ik wel zeggen dat deze bijzonder gekrompen is in vergelijk met de PS3 varianten. In totaal staan er drie modi tot je beschikking, namelijk Deathmatch, Team Deathmatch en Survival. Beide eerste modi spreken voor zich. Je speelt met vier spelers tegen vier andere spelers of ieder voor zich, degene met de meeste kills wint het potje. Survival valt nog het beste te vergelijken met de Infected Mode van Resistance: Retribution. Ieder vecht voor zich, wie het laatst leeft, wint de match. De matches kunnen in totaal op 6 maps worden uitgevochten. Deze maps zijn allemaal uit de singleplayer gehaald en steken goed in elkaar. Uiteindelijk dus een vermakelijke multiplayer, maar ook erg beperkt. Je kunt verder je wapens customizen en je loadout kiezen. Ook ondersteunt de game Vita's NEAR functie en leaderboards. Via NEAR kun je onder andere XP multipliers ontvangen. Een leuke toevoeging, maar niets noemenswaardigs.

Oogstrelend?

Wat Resistance: Burning Skies erg goed doet, is de audiovisuele kwaliteit. De omgevingen kennen een mooi oog voor detail en zijn ook erg afwisselend. Het ene moment bevind je jou in de straten van Manhattan, terwijl je op het andere moment Chimera bestrijdt in hun eigen teritorium. De wapens, personages en omgevingen zijn allemaal erg gedetailleerd, afgezien van het feit dat lipsyncing afwezig is tijdens de gameplay. De levels worden allemaal door een stripachtig introfilmpje ingeleid, wat gelijk de toon zet voor elk van de 6 missies. De muziek is zoals we die van de franchise gewend zijn. Muziek die spanning opbouwt, lekker in de oren klinkt en goed binnen het sfeertje van de game past. Iets minder zijn de geluidseffecten van de wapens. Spelers van eerdere delen zullen even moeten wennen aan sommige geluidseffecten van bijvoorbeeld de Auger of de assault rifle. Op den duur is dit echter een minpuntje die te verwaarlozen is. Ware er niet het feit dat geluidseffecten op meerdere momenten te kort schiet. Zo komen explosies niet al te goed tot hun recht, en ontbreken sommige geluiden plotseling tijdens het spel. Iets waar Nihilistic wel eens beter naar had kunnen kijken.

Conclusie en beoordeling

Resistance: Burning Skies is niet de game geworden waar zoveel mensen op gehoopt hadden. De singleplayer is oppervlakkig en van zeer korte duur. Daarnaast is de multiplayer nog erg beperkt en hebben de ontwikkelaars niet bepaald gezorgd voor een goede herspeelwaarde. Ook de sfeer die de Resistance franchise altijd zo goed heeft weten over te brengen, ontbreekt nog enigszins in deze titel. Wel is het zo dat alles er erg mooi uitziet, van omgevingen tot aan de details van de wapens. De muziek zit goed in elkaar en de besturing zelf is bijzonder prettig. Wat betreft de structuur van de game is er niets mis, het is de inhoud waar er nog tekortkomingen te vinden zijn. Nihilistic had meer aandacht hieraan moeten besteden. Het is simpelweg niet de first-person shooter voor de Vita waar ik, en vele anderen, op hadden gehoopt. Nu wordt het maar duimen dat we iets nieuws voorgeschoteld krijgen op de komende E3, want ik ben inmiddels alweer uitgekeken op het afknallen van Chimera.
6,5
Score
65
Score: 65
  • Pluspunten
  • Uitstekende besturing
  • Vermakelijke multiplayer…
  • Grafisch erg goed
  • Prima audio
  • Minpunten
  • Bijzonder korte singleplayer
  • … maar veel te beperkt
  • Oppervlakkig verhaal
  • Sommige geluidseffecten

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren