1. Iron Front: Liberation 1944 - Een Eerste Indruk

Iron Front: Liberation 1944 - Een Eerste Indruk

Toen ik onlangs voor het eerst hoorde van Iron Front: Liberation 1944, was het even alsof er stiekem iemand mijn gedachten had gelezen. Had je mij de dag ervoor namelijk gevraagd hoe mijn ideale Tweede Wereldoorlog-spel eruit zou zien, zou ik een lijst wensen hebben gegeven die griezelig veel overeenkomsten zou hebben vertoond met de omschrijving van dit spel. Zo speelt het spel zich om te beginnen af aan het Oostfront, een fascinerend aspect van de Tweede Wereldoorlog dat door de Westerse media en entertainmentindustrie nogal eens genegeerd wil worden. Compleet ten onrechte, overigens. Zo'n 80% van de Duitse troepen waren hier gelegerd, en slagen als die om Stalingrad en Kursk behoren tot de grootsten in de menselijke geschiedenis. Tijdens de gevechten in Stalingrad alleen al hebben zowel de Sovjets als de Duitsers ieder meer manschappen verloren dan de Amerikanen gedurende de hele oorlog(!). Toch kunnen we D-Day allemaal dromen en weten we doorgaans vrijwel niks zinnigs te melden over wat Oost-Europeanen ook wel de 'Grote Patriottische Oorlog' noemen.

Uiteraard is het niet alleen de setting die Iron Front een uiterst interessant spel maakt. Want hoewel het Oostfront relatief ondervertegenwoordigd is, zijn er nog steeds wel wat spellen op te noemen die in de afgelopen jaren een bezoekje hebben gebracht aan het grootste oorlogstheater uit de geschiedenis. Het strategiespel Men of War: Assault Squad speelde zich er deels af, maar ook Call of Duty 2 en World of War, en niet te vergeten natuurlijk het geweldige Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad. Iron Front onderscheidt zich echter door het gebruik van Real Virtuality 3, de engine die ook wordt gebruikt voor de ArmA-reeks. Dit betekent dat Iron Front net als ArmA eerder een militaire simulator is dan een puur schietspel. Het spel bevat authentiek gemodelleerde uniformen, wapens en voertuigen, die vaak ook realistische besturingsmechanieken hebben. Zo zul je bijvoorbeeld merken dat, met het afvuren van wapens, je rekening houden met ballistiek (projectielbaan, calibratie, schade die afhankelijk is van afstand), en dat het besturen van tanks en vliegtuigen in dit spel toch wel een tikkeltje ingewikkelder is dan in Battlefield. Dit alles maakt voor zeer intense, tactische gameplay op een gigantische schaal; een welkome toevoeging aan het langzaam groeiende aantal Oostfront-spellen dus.

Gedurende mijn eerste paar uur aan speeltijd kwam ik er echter ook achter dat Iron Front: Liberation 1944 last heeft van dezelfde kwalen als ArmA 2 ten tijde van diens lancering in 2009. De Real Virtuality-engine biedt naast bijna oneindig veel mogelijkheden namelijk ook aardig wat problemen qua stabiliteit, systeemvereisten en animaties. De framerate is voor het grootste deel van de tijd in orde op een PC die aan de systeemvereisten voldoet, maar wanneer er op het scherm veel dingen tegelijk gebeuren, kan het spel nogal gaan stotteren, vooral als de actie in of nabij een grote stad plaatsvindt. Ook hebben ik en veel spelers met mij vooral sinds patch 1.02 last van willekeurige crashes die ieder uur wel een keer lijken toe te slaan. Tot dusver lijkt het dat dit probleem kan worden voorkomen door eens in de zoveel tijd de grafische engine te herstarten (dit kost maar een paar seconden), maar de ontwikkelaars zullen toch hun best moeten doen om dit zo snel mogelijk te verhelpen en zo wijdverspreide irritatie onder spelers te voorkomen.

Ik ben ondanks deze vervelende problemen echter al meteen verknocht aan Iron Front. De enorme schaal die door Real Virtuality 3 mogelijk wordt gemaakt doet recht aan de omvang van het Oostfront. De bloedstollende infanteriegevechten waarin je van tuin naar tuin springt en om iedere meter van een dorp vecht, de overweldigende tankslagen, en de hectische luchtgevechten: allemaal voelen ze authentiek aan zonder dat er teruggevallen hoeft te worden op de bombastische cinemascripts van Call of Duty of de pseudo-realistische gimmicks van Brothers in Arms. Wanneer jij en je teamgenoten schuilen achter een schuur en de vijandelijke troepen vanaf de andere kant ervan commando's horen schreeuwen in hun eigen taal, is het niet moeilijk overrompeld te worden door de extreem gespannen sfeer, die doet denken aan beroemde producties als Band of Brothers en Saving Private Ryan. Het nadeel is dat wanneer het spel wél zijn toevlucht zoekt in filmische scripts en cutscenes (en dit gebeurt nogal eens in de campagne), je snel zult merken dat de engine hier simpelweg niet voor gemaakt is. Uiteindelijk word je net zo makkelijk in het spel gezogen door de snoeiharde gevechten, als er weer uitgezogen wordt door de knullige presentatie.

Het enorme potentieel van militaire simulatie in een WO2-omgeving werd al deels duidelijk door 31st Normandy (wat grotendeels een halfbakken, ongeorganiseerde rotzooi was) en het naar verluidt geweldige Invasion 1944, allebei mods voor ArmA 2. Maar hoewel de besturing en interface van Iron Front vrijwel identiek is aan die van ArmA, gaat het toch veel te ver om te zeggen dat we hier te maken zouden hebben met een veredelde mod. Een veredelde spin-off, dat zou niet alleen een eervoller omschrijving zijn, maar ook één die veel dichter bij de waarheid komt. Geen ArmA-mod die ik ooit gespeeld heb (en dat zijn er nogal wat) biedt namelijk meer diepgang dan Iron Front, en laatstgenoemde verbetert zijn grote inspiratiebron zelfs op een aantal punten. Zo kun je nu lichte machinegeweren laten rusten op kozijnen en hekken, zijn de modellen van de personages gedetailleerder en kun je bij veel meer gebouwen ook echt naar binnen gaan.

Een problematisch aspect van videospellen die zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog, is dat de de speler doorgaans in de huid kruipt van een geallieerde soldaat en de bekende gevechten en veldslagen doorgaans dus enkel vanuit dat perspectief kan ervaren. Iron Front heeft hier echter lak aan en biedt een campagne voor zowel de Duitse als Russische kant van de oorlog. Red Orchestra 2 deed dit ook al, maar Iron Front gaat nog iets verder, daar de schrijvers wat meer hun best hebben gedaan om de denkwijze van de toenmalige Duitse soldaat in het script te verwerken. Zo was ik blij verrast toen een Duits personage een grap maakte over de onbekwaamheid van het Italiaanse leger, dat wel vaker lijdend voorwerp was van hoon van zowel geallieerde als Duitse kant (kijk maar eens naar 'Allo 'Allo...). Een ander personage verwees met zijn blinde vertrouwen in het Duitse opperbevel naar de onwilligheid van Duitse soldaten om in te zien dat de oorlog in 1944 voor het Derde Rijk eigenlijk al lang en breed verloren was. Deze aspecten van de Tweede Wereldoorlog mogen voor de liefhebbers van dit onderwerp dan gesneden koek zijn, maar ik kan me persoonlijk niet herinneren dat dit ooit eerder zo gedetailleerd in een videospel is verwerkt. Het is het ook waard om te vermelden dat zowel de Duitse als de Russische campagne in de respectievelijke originele taal gespeeld kan worden met Engelse ondertiteling. Dit is een vrij recente trend in de game-industrie (Metro 2033 en het voorgenoemde Red Orchestra 2 boden deze optie ook al aan) die ik zeer verwelkom.

Ik heb mijn best gedaan om elk aspect van Iron Front uit te proberen, en hoewel ik hier door de omvang van het spel nog niet zo in ben geslaagd, kan ik al wel met vrij veel zekerheid zeggen dat in de Blitzkrieg-modus in het bijzonder heel veel tijd zal gaan zitten. In deze meerspelermodus (die ook met bots gespeeld kan worden) is het zaak de controlepunten op de kaart zo snel mogelijk te veroveren. Hierbij is er telkens één team dat aanvalt terwijl het andere team verdedigt. Het is vergelijkbaar met de oude Battlefield-spellen, maar dan met net iets andere regels en op een veel grotere schaal. Er zijn voor deze modus nogal wat missies beschikbaar (minstens 20) en iedere missie die ik toch nu toe gespeeld heb was zeer memorabel en geweldig uitgewerkt. Elke missie is weer geschikt voor een ander set aan klassen, wat uiterst gevarieerde, onvoorspelbare gameplay garandeert. Al met al is Blitzkrieg dus een uitstekende, relatief makkelijke manier om je het arsenaal en de besturing van Iron Front eigen te maken.

Er is nog een lange weg te gaan voordat ik na kan gaan denken over een recensie van Iron Front, maar ik kan nu alvast bevestigen dat dit spel ondanks al zijn problemen een zeer waardevolle toevoeging is aan de niet geringe markt van WO2-spellen. Deze setting wordt vaak als 'afgezaagd' bestempeld, maar met spellen als Iron Front en Red Orchestra 2 zou ik er weinig op tegen hebben als we weer terug zouden gaan naar de WO2-hype van de vorige generatie spellen.

Hierboven een kort fragment waarin ik de Blitzkriegmodus aan het spelen ben.

Dit artikel delen

Over de auteur