1. Brothers in Arms: Road to Hill 30 (PC)

Brothers in Arms: Road to Hill 30 (PC)

We zijn inmiddels op een punt aanbeland waarop het op zichzelf bijna een cliché is om de Tweede Wereldoorlog-setting in spellen als uitgemolken te bestempelen. In de afgelopen jaren is de trend weliswaar verschoven naar moderne oorlogsvoering, maar er kwamen tussen pakweg 2000 en 2005 zoveel WO2-spellen uit dat sommigen van ons er nog steeds van moeten bijkomen. Brothers in Arms: Road to Hill 30 werd in 2005 uitgebracht, op het hoogtepunt van de WO2-hype, en had dus de extra moeilijke taak een verfrissende ervaring te bieden in een setting waar steeds meer gamers op uitgekeken raakten. In die tijd waren er nog maar twee Call of Duty-spellen, die zich allebei in de Tweede Wereldoorlog afspeelden. Ook Medal of Honor was nog enigszins relevant en draaide net als Call of Duty nog om het stoppen van de nazi's. Puur afgaande op de screenshots en de heroïsche, Band of Brothers-achtige voorkant, had je Brothers in Arms dan ook makkelijk in het rijtje Medal of Honor-klonen kunnen scharen.

Achter de groenbruine sluier van WO2-tropen verschool zich echter een verrassend innovatief spel dat er tot op zekere hoogte in slaagde vlotte schietactie te combineren met tactische elementen. Tijdens de 7 uur durende éénspelermodus van Road to Hill 30 krijg je het commando over verschillende groepen soldaten en soms zelfs tanks. Verrassend genoeg - tactische shooters kunnen namelijk erg ingewikkeld zijn - is het uitdelen van orders aan de eenheden onder je hoede erg makkelijk. Dus gamers met een aversie tegen de ingewikkeldheid van Rainbow Six en ArmA hoeven niet bang te zijn dat de tactische elementen dit spel al te veel onderbreken.

De orders worden uitgedeeld vanuit een eerstepersoonsperspectief, en bestaan voornamelijk uit simpele acties, zoals het aangeven van waar je troepen heen moeten gaan, aanvallen, volgen en dekking zoeken. Dit basale palet aan bevelen betekent weliswaar dat fans van het tactische genre zich wat gelimiteerd zullen voelen in hun mogelijkheden, maar de ontwikkelaars slagen er zo wel in een balans te vinden tussen de vlotheid van arcadeshooters en de op teamwerk gerichte gameplay van tactische schietspellen.

Maar hoewel de simpele doch effectieve implementatie van tactiek dus indrukwekkend te noemen is, is zij ook zeker niet vlekkeloos. Het eerste probleem waar je als speler vrij snel tegenaan loopt is dat er eigenlijk maar één tactiek écht gebruikt hoeft te worden. Als je gedurende de hele campagne telkens je vijand onder druk zet met machinegeweervuur terwijl een deel van je soldaten hen flankeert, is de kans groot dat je zonder al te veel problemen ongeschonden uit ieder gevecht komt. Bij tijd en wijlen krijg je een tank onder je hoede, die je vervolgens vooruit kan sturen om alle infanterie uit te schakelen, maar ook dit stelt je tactisch inzicht niet echt op de proef. Er zijn wel situaties die wat meer tactische finesse vereisen, zoals een level waarin je twee tanks uit moet schakelen en vervolgens de Wehrmacht te lijf moet gaan in een groot pakhuis, maar dit soort momenten zijn jammer genoeg vrij schaars. Vooral in het middelste gedeelte van het spel ben je eigenlijk alleen bezig van dekking naar dekking te kruipen om de vijand maar in je vizier te krijgen, waardoor de verveling snel toeslaat.

Nog een groter probleem is de schotregistratie. In dit spel zitten zowel je collega's als je vijanden voortdurend in dekking, bijvoorbeeld achter muurtjes of heggen. Het probleem is echter dat de engine van het spel niet zo goed door lijkt te hebben wanneer de AI nou wel of niet achter dekking zit. Het is mij meerdere malen overkomen dat ik op een vijand schoot terwijl ik recht tegenover hem stond en hij het overleefde omdat de geluksvogel volgens het spel nog achter dekking stond. Ook is het voorgekomen dat ik geraakt werd terwijl ik overduidelijk 'veilig' achter een stenen muur zat waar met geen mogelijkheid een kogel doorheen te boren was.

Gelukkig komt de gunplay wel prima uit de verf. Wapens voelen authentiek aan met hun lange herlaadtijd, relatief lage vuursnelheid en forse terugslag. Hierdoor heeft het wapentuig de logge, zware uitstraling die je zou verwachten bij het omgaan met WO2-techniek. Net als in het echt zijn de handen van het personage dat je bestuurt niet helemaal stil bij het richten. In combinatie met de verre van perfecte precisie van de wapens uit die tijd worden de vuurgevechten verheven tot een ware uitdaging. Dit alles maakt de gunplay tot een authentieke ervaring die in schril contrast staat met de pure arcade-gameplay van de doorsnee WO2-shooter.

Ook het plot van Brothers in Arms is een vermelding waard. Het verhaal wordt gebracht in de vorm van een terugblik van sergeant Matt Baker, die vertelt over zijn ervaringen tijdens de operaties in Frankrijk volgend op D-Day. Tijdens deze operaties moet hij samen met zijn kameraden een Frans dorp bevrijden en doorstoten naar de uit de titulaire Hill 30. Tijdens de campagne kom je verscheidene kleurrijke personages tegen die duidelijk geïnspireerd zijn door films als Saving Private Ryan. Naarmate je verder komt in het spel, zullen telkens meer van je kameraden sneuvelen, waarmee de game je meerdere zeer emotionele momenten voorschotelt, die door de geweldige stemacteurs des te overtuigender overkomen. Het enige gameplay-aspect dat hier iet wat aan afdoet is dat je medesoldaten soms tijdens missies het loodje leggen, maar voor het volgende level weer tot leven gebracht kunnen worden. Hierdoor wordt het moeilijk om je tijdens het spel zelf aan de personages te binden, en lijkt het emotionele aspect van het verhaal enkel gereserveerd voor gescripte momenten en filmpjes die buiten de eigenlijke gameplay plaatsvinden.

Met alles bij elkaar opgeteld is Brothers in Arms een zeer degelijke shooter die met vrij veel innovatie op de propper komt. Ondanks de duidelijke tekortkomingen op sommige gebieden slaagt het spel er behoorlijk in de arcadeshooter en de tactische shooter te mengen. Het spel is hoe dan ook een verfrissende ervaring in een meer dan verzadigde setting. Het is dan ook jammer dat je in de campagne vrij regelmatig het idee krijgt dat dit concept veel beter uitgewerkt had kunnen worden.

Conclusie en beoordeling

De problemen met de schotregistratie en de net iets te basale tactische opties maken het dat de campagne gewoon te veel frustrerende en saaie momenten bevat voor een ervaring die amper 7 uur duurt. Brothers in Arms: Road to Hill 30 is dus zeker het proberen waard, al heeft het spel uiteindelijk niet de impact die het gehad had kunnen hebben.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • Geslaagde mengelmoes van tactiek en actie
  • Interessant verhaal
  • Authentieke gunplay
  • Minpunten
  • Tactische opties hadden iets uitgebreider gemogen
  • Gebroken schotregistratie

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Jongens, jullie moeten de titel even fixen!

  • Inderdaad hij klopt niet echt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren