1. Wat is er leuk aan Max Payne 3?

Wat is er leuk aan Max Payne 3?

Inmiddels is het een maand geleden dat Max Payne 3 (voor de PC) is uitgekomen. En ja, ze zijn er nog, mensen die nog geen enkele game uit de Max Payne serie kennen. Een van de mensen ben ik. Toch wou ik de game wel spelen: veel mensen waren er enthousiast over en het spel krijgt om Gamerankings een 88, en die grafische pracht en praal waren toch wel interessant. Sowieso weet ontwikkelaar Rockstar eigenlijk van elke game wel een kwalitatief goed spel te maken. GTA vind ik een hele toffe serie, maar Table Tennis, Bully en LA Noire waren ook vermakelijke games.

Na lang twijfelen toch de game eerst maar gedownload. Jup, 27 hele gigabytes over een 8 mbit verbinding. Achteraf geen spijt dat ik de game niet direct heb gekocht, want hij valt me toch wel tegen...

Eerst zo'n 5 minuten kijken naar een filmpje van stoere meneer Max Payne die met een monotone stem een fles drank leeg drinkt. Oké, dat is mijn fout: ik heb de vorige twee games uit de serie niet gespeeld, dus het verhaal was niet bijster interessant voor me. Dan maar grafische pracht en praal bekijken, maar Rockstar heeft blijkbaar besloten er telkens een irritant videoeffectje eroverheen te gooien. Daarnaast worden de cutscenes op de PC volgens mij niet in 1080p gerendered. Ja, motiontracking op het gezicht is goed, maar dat deed LA Noire misschien nog wel beter.

Blijkbaar was dat een inleidend verhaaltje want hierna mag ik nogmaals 5 minuten kijken naar een cutscene. Gelukkig mag daarna het echte werk beginnen. Ik loop door een duur huis waar ik een handvol vijanden neer mag schieten. Met de shift-toets (die ik normaal gebruik om te rennen) activeer ik bullet time, waardoor het spel voor enkele seconden in slow-motion doorspeelt, vergelijkbaar met het breachen van een deur in Call of Duty - eigenlijk hetgene waar de game om draait. Op random momenten veranderd deze bullet time in een Matrix-style slowmo, waarbij je je net afgeloste kogel door het hoofd van je tegenstander ziet vliegen. En ja, dat is tof.

Na amper drie minuten begint mijn personage weer te praten en eindigen we opnieuw in een paar minuten durende cutscene. Ik mag weer verder in de villa, die zo is ingedeeld dat je er op maar één manier doorheen kan lopen. Opnieuw krijg ik af en toe een een Matrix bullet te zien, tot ik opeens zelf dood neerval. Het scheelt, de game is tenminste niet zo makkelijk als sommige andere spellen en het aantal checkpoints valt relatief gezien nog mee. In ongeveer een half uur heb ik de eerste chapter doorlopen, al was dat naar mijn gevoel 15 tot 20 minuten cutscene. En dat gaat zo door tot chapter 5. Aangezien ik toen nog in een toetsperiode zat heb ik besloten de game maar even opzij te leggen.

Vandaag heb ik het spel weer opgestart en ben chapter 5 doorgelopen, tot het begin van chapter 6. En daar houd het voor mij op. Het is gewoon steeds hetzelfde. Ik kijk naar een animatiefilm waarin ik af en toe even zelf mag spelen. Op de momenten dat ik zelf speel moet ik ook wachten; op bloederige animaties die uiteindelijk ook steeds op hetzelfde neerkomen. Of is dat het doel van het spel?

Waarom vinden mensen deze game zo goed? Natuurlijk; ieder zijn eigen game. Maar ook voor de shooter freak: het is toch een traag, eentonig en oppervlakkig schietspel met onnodig veel nadruk op die bullet time?

Dit artikel delen

Over de auteur

rw1