1. Terugblik: Uncharted: Drake's Fortune

Terugblik: Uncharted: Drake's Fortune

Note: dit artikel is meer een terugblik dan een review en bevat dus spoilers voor de gehele Uncharted trilogie.

Het is bijna onvermijdelijk dat er vlak na de release van een nieuwe console een gebrek is aan toptitels. Bij de Playstation 3 was dit destijds niet anders. Tuurlijk, je had Motorstorm en Resistance: Fall of Men, maar geen van die games was de killer-app die de PS3 op dat moment nodig had. De meeste PS3 eigenaren hadden hun hoop gevestigd op Metal Gear Solid 4. Toch was er ook nog een andere game die het jaar daarvoor op de E3 de aandacht van veel gamers had getrokken: Uncharted: Drake’s Fortune.

Toen Uncharted voor het eerst werd getoond op de E3 in 2006 werd door veel critici al gauw de vergelijking gemaakt met Tomb Raider. Op het eerste gezicht was dit niet zo’n vreemde vergelijking aangezien beide games draaiden om een combinatie tussen platform elementen en vuurgevechten. Een andere overeenkomst waren natuurlijk de protagonisten; zowel Tomb Raider en Uncharted bevatten twee avontuurlijk ingestelde schatzoekers die geobsedeerd zijn door artefacten uit de oudheid. Echter, de mensen die de game eenmaal gespeeld hadden kwamen er al gauw achter dat Uncharted meer verhaalgedreven was en qua gameplay meer leunde op cover gebaseerde third-person shooting, en minder op de puzzelelementen uit de Tomb Raider games. Toch is het niet onwaarschijnlijk om te zeggen dat zowel de makers van Uncharted en Tomb Raider dezelfde inspiratiebron hadden, namelijk de Indiana Jones trilogie (deel 4 tellen we maar even niet mee) van Steven Spielberg.

Net als in Raiders of the Lost Ark (de eerste Indiana Jones film) draait het in Uncharted om een avonturier die op zoek gaat naar een waardevol object uit de oudheid. In Raiders of the Lost Ark probeert Indy de Ark des Verbonds te vinden voordat de Nazi’s deze in handen krijgen, en in Uncharted probeert hoofdrolspeler Nathan Drake de schat van de mythische stad El Dorado te vinden voordat één zijn concurrenten deze vindt. Net als in Raiders of the Lost Ark is er een love interest (De journaliste Elena Fisher in Uncharted; oude vlam Marion Ravenwood in Raiders), een sidekick die de held helpt zijn doel te bereiken (Sallah in Raiders; Sully in Uncharted) en in beide gevallen blijkt dat het betreffende archeologische artefact bovennatuurlijke krachten bevat die meer kwaad dan goed doen (boze engelen in Raiders; een artefact dat mensen muteert in Uncharted). Zowel de Indiana Jones films als de Uncharted games gebruiken in wezen steeds ditzelfde stramien voor het verhaal.

Qua plot wint Uncharted dus niet bepaald de hoofdprijs voor originaliteit. Het zijn vooral de personages die de game een eigen smoel geven. Protagonist Nathan Drake is bijvoorbeeld een personage dat, in tegenstelling tot veel andere game personages, meer een everyday man is. Hij is niet gespierd, zijn kleding is simpel (witte trui en jeans), en hoewel hij zijn mannetje staat in gevechten, is zijn vechtstijl meer gericht op effectiviteit dan op stijl. Als Nate klimt en rondslingert hoor je hem hijgen en puffen. Dit lijken kleine details, maar ze benadrukken het feit dat Nathan geen supermens is. Over zijn persoonlijkheid kun je eigenlijk hetzelfde zeggen; hij maakt geregeld bijdehante opmerkingen, overschat zichzelf regelmatig en hij heeft niet die aura van onoverwinnelijkheid over zich die zoveel andere gamepersonages wel hebben. Nathan Drake is geen macho-bad-ass-commando-spierbundel maar een feilbaar, menselijk en herkenbaar personage. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Elena Fischer - Nathan’s love interest. Qua uiterlijk ziet ze er niet onaardig uit, maar ze heeft meer een girl-next-door uitstraling dan een willekeurige-bimbo-uit-de-laatste-Maxim uitstraling. Elena heeft een aantal overeenkomsten met Drake, maar in tegenstelling tot Nathan heeft ze een beter functionerend moreel kompas en is ze meer empatisch tegenover andere personages (iets wat in de latere delen verder zou worden uitgewerkt). In andere woorden: ze vullen elkaar perfect aan. De chemie tussen de twee is een van de best uitgewerkte aspecten van de game. Ze kibbelen regelmatig met elkaar, maar je ziet tegelijkertijd hoe ze langzaam naar elkaar toe groeien. Elena is wat dat betreft net zo’n belangrijk personage voor de franchise als Drake.

Als je het mij vraagt zijn de personages in Uncharted net zo belangrijk voor game als de gameplay. Toen ik de game vijf jaar na de release weer speelde, viel het me gelijk op dat dit eerste deel een typisch voorbeeld is van een game die zich laat omschrijven als de som der delen. Als je de gameplay elementen individueel bekijkt, dan blinkt Uncharted eigenlijk nergens echt uit. Maar de manier waarop al deze elementen worden gecombineerd zorgt er voor dat de game toch fris aanvoelt.

Het grootste gedeelte - ik schat zo’n 60 tot 70% - van de game draait eigenlijk om de shoot-outs waarbij je regelmatig gebruik moet maken van het coversysteem. Je bent het grootste gedeelte van de game bezig om een klein leger van Panamese piraten af te knallen. Ja, er zijn een aantal puzzels, maar echte hersenbrekers kun je ze niet noemen en hoewel er een aantal gedeeltes zijn waar bij je een stukje moet klimmen, zijn dit eigenlijk niet meer dan intermissies tussen de knalpartijen. Gelukkig is het coversysteem goed uitgewerkt en zijn de shoot-outs redelijk leuk om te spelen. Ik zeg ‘redelijk’ want er zijn een aantal aspecten die anno 2012 behoorlijk irritant zijn. Zo lijken de piraten op sommige momenten meer op kogelsponzen dan op normale mensen; vier of vijf kogels zijn vaak niet genoeg om de piraten uit te schakelen. Ook lijkt het soms alsof de piraten een oneindige voorraad van granaten hebben. Misschien is het zo dat er in een Panama een uitverkoop was bij de lokale wapenleverancier, maar het lijkt er soms op dat de piraten meer granaten hebben dan Al Qaida. Wat vooral ergernis opwekt is het feit dat je niet de mogelijkheid hebt om de granaten terug te gooien. Als speler tolereer je deze minpunten omdat je meeleeft met de personages en geniet van de mooie graphics en de spectaculaire omgevingen.

Echter, dit veranderd wat naarmate de game zijn climax nadert. Zodra je eenmaal het door mist omgeven klooster bereikt, zakt de game wat in en weet zich daarna eigenlijk niet meer te herstellen. De felle kleuren die het eerste gedeelte van de game kenmerkten worden omgewisseld voor donkere grijs- en bruintinten en de jungle en ruines worden ingeruild voor grotten, tunnels en een verlaten U-boot basis (wellicht een verwijzing naar Raiders of the Lost Ark?). Echt slecht kun je het zeker niet noemen, maar het voelt soms wat afgeraffeld en generiek aan. En waar de uiteindelijke climax eigenlijk het hoogtepunt van de game zou moeten zijn, voelt het meer aan als een ballon die langzaam leegloopt. Op het allerlaatste moment word je geconfronteerd met een nieuwe bad guy waar je eigenlijk niets van weet en een eindgevecht wat eigenlijk niet meer is dan een aaneenschakeling van quiktime events. De tegenvallende climax was ook een probleem waar Naughty Dog in het tweede deel tegen aanliep, maar de opbouw naar de climax en de bad-guy zelf waren daar veel beter uitgewerkt. Het is altijd extra pijnlijk als een game (of een film of boek) een tegenvallend einde heeft, aangezien dat hetgene is wat je het meeste bijblijft.

Het klinkt allemaal nogal negatief als ik het zo opschrijf en dit komt vooral omdat de game in mijn herinnering een stuk beter was. Misschien is het een misplaatst gevoel van nostalgie, of misschien komt het wel doordat de verbeteringen die in deel twee werden doorgevoerd mij nu meer van bewust hebben gemaakt van de minpunten van het eerste deel, maar wat mij betreft is Uncharted: Drake’s Fortune een game die de tand des tijds niet helemaal heeft weten te doorstaan.

Toch bevat de game veel elementen die de rest van de franchise zouden definiëren, zoals de memorabele personages, goedgeschreven dialogen, filmische actie en prachtige graphics. Waar het de game wat aan ontbreekt zijn de Holy Shit momenten; de spectaculaire setpieces die later zo kenmerkend zouden zijn voor de franchise. Wie aan Uncharted 2 denkt, denkt aan het treinlevel. Wie aan Uncharted 3 denkt, denkt aan de vliegtuigcrash in de woestijn. Uncharted: Drake’s Fortune mist deze momenten. Er is een achtervolging in de jungle die deze eerdergenoemde momenten bijna weet te evenaren, maar het is toch enigszins ironisch dat deze achtervolging meer on-rails aanvoelt dan het treinlevel uit Uncharted 2. In sommige opzichten waren al de minpunten van dit eerste deel een noodzakelijk kwaad dat er toe zou leiden dat Naughty Dog twee jaar later een geweldig vervolg uitbracht waarin (bijna) al deze minpunten werden gladgestreken.

Dit artikel delen

Over de auteur