1. Spec Ops: The Line (PC)

Spec Ops: The Line (PC)

Heeft u al eens aan een reis naar Dubai gedacht? Wij bieden u de voordeligste prijs. Er zijn verschillende hotels, waar u voor een degelijk bedrag heen kunt. Afhankelijk van de voorkeuren, zal het gemiddeld 900 Euro kosten. De prijs omvat het verblijf voor twee personen in een viersterren hotel, gedurende negen dagen. Momenteel kunt u slechts in één hotel verblijven. De rest is ingestort. Oh… u wilt een parking? Helaas zijn al onze parkeerplaatsen in een grote krater veranderd, die veroorzaakt werden door bominslagen. Het fitnesscentrum is overigens weggeblazen en het water van de zwembaden ziet rood van het bloed. Wat de restaurants betreft… daar beginnen we beter niet over. We kunnen wel een kamer reserveren. Enkel de bovenverdiepingen van het hotel zijn vernietigd. Let niet op de scheuren in de muur, dat is normaal gezien de omstandigheden.

In Spec Ops: The Line trekt Martin Walker, het hoofdpersonage, niet naar Dubai om er op vakantie te gaan. De kolonel John Konrad van de 33rd legergroep, heeft vanuit de stad namelijk een noodoproep gestuurd. Blijkbaar zitten hij en de rest van zijn compagnie in zware problemen. Walker en zijn twee collega’s krijgen de missie toegewezen. Eenmaal daar aangekomen, blijkt dat de eens zo schitterende metropool half vernietigd is. De reddingsmissie verandert in een helletocht, waar mentaal kunnen functioneren even belangrijk is als overleven. Het driekoppige team wordt ondergedompeld in een spiraal van pijn en verraad. De 33rd zijn niet zo onschuldig als eerst gedacht en de CIA bindt met hen de strijd aan om hun praktijken te stoppen. Je raadt het al: jij zit er middenin. Als speler bestuur je Walker. Natuurlijk ervaar je alles wat hij meemaakt. En het mag gezegd zijn, de plot grijpt je regelmatig bij de keel.

Intel

In elk level ligt er Intel verspreid. Dit zijn voorwerpen die meer informatie geven over wat er gaande is in Dubai. Ze kunnen verband hebben met de toestand in de stad of met bepaalde personages. Bijgevolg zijn ze interessant om iets meer duidelijkheid te verkrijgen.

In het begin gebeurt er niets speciaal: een beetje schieten, je krijgt een paar doden te zien, enzovoorts. Kortom, niets dat je nog nooit gezien hebt. Al snel bouwt het verhaal zich op en alles verloopt stukje bij beetje een veel gruwelijker. Je zult zelf regelmatig even moeten slikken, omdat je echt heftige dingen op je scherm geprojecteerd krijgt. De plot focust zich niet uitsluitend op bruut geweld, ook de gedachten van je team krijgen aandacht. Wat gaat er door je heen als je zulke dingen meemaakt? Wat moet je doen? Zelden heb je een schietspel gespeeld dat zo'n sterk verhaal bevat. De originele setting in een postapocalyptisch Dubai draagt er meteen zijn steentje aan bij. Het is eens iets anders dan de Verenigde Staten die oorlog voert met Rusland. Tussendoor is er in je hoofd tevens een oorlog gaande. Een strijd tussen je goede en slechte gedachten. Je zult immers om de zoveel tijd bepaalde keuzes moeten maken.

De beslissingen zijn nooit goed of slecht, iets wat in games als inFamous of Fallout wel het geval is. Nu is er enkel sprake van ‘slecht en slechter’. Alles heeft zijn gevolgen. Wanneer zowel een medesoldaat als burgers in de problemen zitten, moet je een keuze maken. Red je de soldaat met het risico dat de inwoners sterven of probeer je ze beide in leven te houden, met de kans dat de soldaat eraan gaat? Alleen je twee teamgenoten spelen het figuurlijke engeltje en duiveltje die op je schouders zitten. Je vindt geen karmasysteem terug. Dat hoeft eigenlijk niet, want in Dubai is iedereen op zijn eigen manier kwaadaardig. Iedereen schiet op elkaar. Zelfs Bear Grylls – de bekende presentator van survivalprogramma’s - zou het moeilijk hebben om daar te overleven. Om je kansen te vergroten, verschaft het coversysteem enige hulp. Over het algemeen werkt deze best goed. Helaas zit het dekking zoeken en rennen onder dezelfde knop. Hierdoor ga je soms per ongeluk gaan lopen, terwijl je eigenlijk in dekking wou gaan… of omgekeerd. Een logisch gevolg is dat je meer dan eens sterft, zonder dat het je eigen fout is. Ach, zand erover.

Het zand is de tweede voornaamste doodsoorzaak voor je vijanden. Naast de verschillende wapens, kun je vijanden verrassen door de omgeving tegen hen te gebruiken. Staan er toevallig enkele tegenstanders voor een raam van een gebouw, waarachter het zand zich duidelijk heeft opgehoopt, dan schiet je het glas stuk en aanschouw je hoe ze bedolven geraken. Dit kan ook van toepassing zijn op bussen, die vol zitten met het goedje. Die interacties met het zand zijn geweldig om te zien. Je vindt ze mede terug in de schietgevechten, er kan plots een zandstorm overwaaien. Die gebeurtenissen mogen dan wel scripted zijn, ze blijven leuk. Een ontploffende granaat veroorzaakt op zijn beurt een stofwolk. Op de koop toe verblindt de zon je, wat schieten extra bemoeilijkt. De manier waarop de omgeving geïntegreerd wordt in gevechten, is erg tof om te zien. Daarbij verfrist het de manier van spelen, doordat je niet steeds vijand per vijand moet doden om verder te gaan. Je mag het soms op een andere manier aanpakken.

Andere methodes van strijden gaan gepaard met veel verschillende gebieden. Je hebt nooit het gevoel alsof je twee keer in overeenkomstige decors vecht. Eerst zit je in een half verwoest hotel, weer wat later baan je je een weg door de straten en vervolgens wandel je door een onderaardse gang vol lijken. Voor de tegenpartij maakt het niets uit waar je bent. Ze willen je direct omleggen. Raak schieten en flankeren zijn hun meest gebruikte methodes. Bij toeval zie je wel eens een domme handeling. Ze zoeken bij toeval de verkeerde kant van dekking. Buiten dat, is de vijandelijke AI slim. Vooral op de hogere moeilijkheidsgraden zijn ze echt een uitdaging. Je teamgenoten zitten op een gelijk kaliber. Op het normale niveau speel je de campagne wel op ongeveer zes uur uit. Jammer genoeg blijft dit een pijnlijk punt, waar wel meerdere games in het genre onder lijden. De singleplayer is vermakelijk genoeg om het minstens nog twee uur extra te spelen.

De multiplayer is er om je speeltijd wat extra aan te dikken. Met speltypen als Deathmatch, Team-deatchmatch, Rally-point en Burried, heb je hier echter niet veel keuze. Die eerste twee modes kent iedereen al, dus ze hoeven geen uitleg meer. In Rally-point moet je team naar verschillende plaatsen gaan om punten te verdienen. Hoe meer mensen de plaats bereiken, des te meer punten hun team krijgt. Burried is eigenlijk het interessantste speltype. Daar is de interactie met het zand opnieuw van de partij, zandstormen vinden er vaak plaats. Nooit is een team zeker van de overwinning. Het zand zorgt er onder andere voor dat je nauwelijks zicht hebt. De uitslag van een wedstrijd kan er helemaal door veranderen, spanning verzekerd.

Winnen of verliezen is niet erg belangrijk, aangezien je vrijwel altijd ervaringpunten verdient. Voornamelijk het doden van vijanden levert je dikwijls het meeste ervaring op. Zo stijg je in rang en speel je meer voorwerpen vrij. Je verdient steeds betere wapens en nieuwe kledij. De multiplayer biedt de mogelijkheid om je personage naar smaak aan te passen met andere helmen, accessoires en meer. Kledij verbetert je personage niet, maar hem naar wens aanpassen is wel leuk. Uiteindelijk doet de hele multiplayer nooit iets anders. Er is nauwelijks vernieuwing en er zijn betere alternatieven als je zoekt naar een stevig online-luik. Waarschijnlijk zul je er wel plezier aan beleven, toch blijft het de vraag voor hoelang.

Conclusie en beoordeling

Spec Ops: The Line moet het vooral hebben van zijn geweldige singleplayer. Het verhaal wordt erg sterk neergezet. Heftig geweld wordt prachtig verweven met de emoties van je team. Kleine frustraties kunnen wel eens de kop opsteken, vermits de opties ‘lopen’ en ‘in dekking gaan’ onder dezelfde knop zitten. Gelukkig is er de formidabele interactie met het zand om die ergernissen een beetje tegen te gaan. Voornamelijk omdat de omgevingen zeer gevarieerd zijn. Net als de slimme, vijandelijke AI trouwens. Wel jammer dat je na zes uur de eindtitels al over je scherm ziet rollen. Dan zou je zeggen: ‘ik speel dan de multiplayer wel’. Dat kun je doen, hoewel deze absoluut geen vernieuwing biedt.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • Sterk verhaal
  • Interactie met zand
  • Gevarieerde omgevingen
  • Slimme vijandelijke AI
  • Minpunten
  • ‘Lopen’ en ‘dekking zoeken’ onder dezelfde knop
  • Te korte singleplayer
  • Multiplayer vernieuwt niet

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Pfff ze kunnen beter al begginen aan pes 11 want dit jaar was het zo slecht.

  • zijn de transfers nu eiglijk al up to date?

  • pes 2010 is niet slecht vind ik

  • Ja ze kunnen zich beter 110% focussen op PES 11. Ten opzichte van PES 09 is dit deel een stuk beter geworden, maar niet goed genoeg. Misschien volgend jaar beter voor PES.

  • Goeje zaak hoor! Toch blijf ik nog even FIFA09 spelen :-)

  • 10 paar extra schoenen…..whoehoe!!! Ze hadden zich beter op het invoeren van alle transfers kunnen richten. Ze vergeten bij PES vaak de belangrijke dingen en voegen dan zogenaamde nieuwe features toe die nagenoeg niets toevoegen.



    Kijk als ze nou met een nieuw stadion, nieuwe clubs en dat soort dingen aankomen is het in ieder geval interessant.



    Ben blij dat ik over ben gestapt na PES2008


  • transfers zijn nog niet geupdate geloof ik

  • Ik heb het vanmorgen al gedownload

  • beetje karig inderdaad..

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren