1. Limbo (DL)

Limbo (DL)

Sommige games zijn niet helemaal wat je er van te voren van verwacht. Zo kocht ik ooit Conkers Bad fur day op de N64. Ik was destijds gek op Rare en verwachtte van deze game dan ook een soortgelijke Banjo game met plaatsvervangende eekhoorn. Wat was ik verrast toen dit een vuilgebekt stuk vreten van heb ik me jou daar bleek te zijn. Een zelfde soort ervaring deed ik afgelopen week op met een andere game waar ik slechts enkele screens van gezien had. Want ook Limbo bleek uiteindelijk wat anders uit te pakken dan ik van te voren had voorzien.

In de game Limbo start je als een klein jongetje dat buiten bewustzijn op de mossige grond van een groot bos ligt. Langzaam opent deze zijn ogen, en de game in zijn side-scrollende en 2D wereld begint. Je merkt dat de controls vrij simpel gehouden zijn. Met de pijltoetsen wordt er met deze kleine man bewogen en gesprongen, en objecten kunnen vastgepakt en geactiveerd worden met de control-knop. Erg basic, maar het werkt gelijk al erg prettig. Want Limbo (de koosnaam die ik de dreumes voor zolang maar even geef) beweegt namelijk erg gemakkelijk door de levels heen. Zo heeft hij een prettig tempo in zijn looppas en voelt het springen goed en natuurlijk aan. In het eerste gedeelte van de game zul je dan ook flinke stukken rennen en over de nodige waterpoeltjes heen moeten springen.

De game begint dan ook zoals ik ervan verwachte: Je speelt een jongetje met wie je verschillende puzzels op moet lossen in een liefkozende en veelbelovende sprookjeswereld. Deze verwachting klopt dan ook grotendeels. Maar de charme van het fabelwereldje werd bij mij ruw verstoord bij de eerste berenval. Want ik rende hier met volle vaart overheen, te denken dat het gras was. Maar met een niet voorziene klap sloeg het mechanisme dicht en liet het hoofd van Limbo met een sierlijke zwaai van zijn lichaam tollen. Dit soort gruwelijkheden had ik niet verwacht in een game als deze, het kwam op mij echt over als een ware cultuurschok. Van te voren was er ook totaal niets gebeurd dat ook maar een hint gaf naar praktijken als deze, waardoor de verrassing des te groter werd. Echter zijn deze berenvallen nog maar het topje van de gruwelijke ijsberg. Want ook opgehangen kinderen, het uitrukken van grote spinnenpoten en het aan stukken gesneden worden door cirkelzagen zijn veelvoorkomende onderdelen in deze game. Inderdaad, het is een game met ballen!

Naast alle gruwelijkheden kent de game absolute schoonheid. Zoals ik al eerder vertelde speelt de game zich af in een 2d wereld. Je ziet alles dus van de zijkant en je loopt van links naar rechts en weer terug. Het prachtige aan deze game is de stijl en de sfeer die het met zich mee brengt. Alles is namelijk weergegeven in zwarte,grijze en witte silhouetten. Van deze stijl wordt op een prachtige manier gebruik gemaakt, de lichteffecten en omgevingen zijn een ware lust om naar te kijken. Het geheel deed me dan ook sterk denken aan de kinderserie ‘De verhalen van de boze heks’ die vroeger wel eens op televisie was (omg wat wordt ik oud). De stijl was dan ook de reden waarom deze game mijn aandacht kreeg, en hierin stelde het absoluut niet teleur! De omgevingen kennen ook verschillende thema’s die als een doorlopend schilderij in elkaar over gaan. Je zult dus nooit een chapter titel te zien krijgen en je hebt het idee een onophoudelijke reis aan het maken te zijn. Ook aan de muziek en geluidseffecten is veel aandacht besteed. Ze zorgen ervoor dat sfeer die de stijl al zo goed neer zet, nog verder wordt versterkt. Ook wordt er een verhaal verteld zonder dat hier dialogen aan te pas komen. Er gebeuren verschillende dingen in de game die je aandacht zullen krijgen. De situaties waar Limbo in terecht zal komen zijn origineel en weten echt een indruk op je achter te laten. Dit is dan ook echt zo’n game die je een tijd na het uitspelen weer oppakt door de geweldige momenten die erin zitten verwerkt. Dit bewijst maar weer dat dialogen absoluut niet essentieel zijn voor het vertellen van een boeiend verhaal.

De gamplay bestaat voor een groot deel uit rennen en springen, maar ook voor een groot deel uit puzzelen. En nu zie ik de meeste gamers al afhaken, want puzzelen is voor oma’s en kleuters van 4, toch? Nou deze mensen kan ik garanderen dat de puzzels in Limbo juist erg leuk zijn om te doen, en niet echt aanvoelen als puzzels. Het zijn meer obstakels die je zult moeten overwinnen om verder te komen in de game. Veel van deze puzzels steken erg goed en origineel in elkaar. Ze zetten je als gamer vaak op het verkeerde been. De makers van deze game weten hoe gamers denken en hebben hun puzzelonderdelen daar op afgestemd. Waardoor standaard oplossingen vaker leiden tot een enkeltje richting de gouden poort dan tot een geslaagde puzzel. Er zitten een paar beste hersenkrakers tussen die de meesten flink aan het denken zullen zetten. Verder is dit een echte trail-and-error game, je zult dus meerdere dingen moeten proberen om tot een oplossing te komen. En dat je daarbij de dood vaak zult vinden, is dan iets dat je erg gratis bij krijgt. De puzzels zijn dus erg uitdagend en verslavend, ze zullen er voor zorgen dat je door blijft spelen.

De game kent wel enkele nadelen. Zo Is limbo erg beweeglijk en stuurt hij bijzonder fijn, maar zorgt hij ook voor missers. Het kan voorkomen dat je soms naar een richel probeert te springen om er vervolgens op te kunnen klimmen. Maar om de een of andere vage reden pakt Limbo deze dan niet altijd vast, waardoor je dus te pletter slaat zonder dat je zelf dus echt iets fout doet. Ook zitten er in de omgeving soms onderdelen waarvan je niet zeker weet of deze nu bij de actieve spelwereld horen, of juist onderdeel zijn van de aankleding en/of achtergrond. Daarnaast zijn er (in mijn ogen) saaie game-elementen die naar mijn smaak te vaak terugkomen zonder dat deze echt iets toevoegen. Zo is er op een bepaald punt een kleine witte bloedzuiger die vastplakt aan je hoofd en daarmee voor een moeilijke besturing zorgt. Dit is voor een keer best grappig, maar deze kleine rotparasiet kwam me net iets te vaak terug. Het uitmelken van ideeën totdat deze zijn charme verliezen is iets dat ik sowieso als een minpunt beschouw in games.

Conclusie en beoordeling

Limbo is een game die je moet ervaren. Dit klinkt vrij cliché maar zo is het wel. De omgevingen zijn prachtig en zetten een geweldige stijl en sfeer neer. Je hebt het gevoel te lopen door een magische wereld vol verrassingen en gruwelijkheden. Het is een game die anders uitpakte dan ik verwacht had, maar uiteindelijk ben ik ervan gaan houden. Laat je niet afschrikken door het gebrek aan kleur, of het feit dat deze game een 2D side-scroller is. Want het zal je van begin tot eind weten te boeien en verrassen. Een absolute aanrader, voor de prijs hoef je het in ieder geval niet te laten.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • De geweldige grafische stijl
  • uitdagende puzzels
  • bestuurt soepel
  • verslavend
  • verhaalvertelling
  • Minpunten
  • 'saaie' terugkerende game-elementen
  • kleine bugs
  • omgeving niet altijd even overzichtelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren