1. Pokémon Ruby & Sapphire (GBA)

Pokémon Ruby & Sapphire (GBA)

Ik kan nu wel een heel nostalgisch begin gaan verzinnen, dat gaat over hoe vet ik Pokemon vroeger vond. Maar ik geloof niet dat ook maar iemand op zo´n intro zit te wachten… Maar toch vond ik Pokemon vroeger wel echt de shit! Ook al mocht ik van mijn ma alleen de ‘nepkaarten’ kopen. De hype ging niet aan mij voorbij. En iedere generatie kwamen er weer nieuwe beestjes bij. Het nadeel: het werden er wat te veel. (waarschuwing: dit wordt een zeikrecensie, heb je daar niet zoveel behoefte aan kijk dan even rechts bovenin op je scherm.. zie je dat kruisje? ja? klik er maar even op)

En dat is sowieso iets wat ik nooit in pokemon begrepen heb. Want hoezo kunnen er in een keer 150 van die krengen per generatie bij komen? Volgens de games zijn het namelijk ‘nieuw’ ontdekte Pokemon. Wat een klote verklaring is, het is gewoon niet realistisch. ‘Maar Pokemon is toch ook niet realistisch?’ Nee, dat klopt, maar dan nog is het niet realistisch. Net als die kabouters bij Ron Wemel in de tuin die nog nooit door dreuzels zijn gezien (terwijl hij aan de rand van een dreuzeldorp woont!). Das ook niet realistisch.

Maar goed ik ga het dus hebben over de Pokemon games Ruby en Saphire. Emerald niet, want two is company, three is a crowd. Waarom ga ik het juist over deze games hebben? Nou omdat deze games de slechtste zijn die ik in deze serie heb gespeeld. Ik kocht Ruby namelijk nadat ik de vorige 2 generaties helemaal kapot had gespeeld. Deze game was in tegenstelling tot de vorige twee volledig in kleur en het zag er vet uit. Dus het was mijn 45€ waarschijnlijk meer dan waard. Net als vroeger mijn Furby die was zijn 99 gulden destijds ook meer dan waard (voor de slapers: dit is sarcastisch bedoeld).

Ten eerste snap ik niet waarom deze Pokemongame het weer flikt om een tergend saai van start te gaan. Weer moet ik oersaaie dialogen aan horen en weer moet ik eerst trilioen keer heen en weer lopen voordat ik Pokeballs heb (ja klinkt fout, ik weet) en de game daadwerkelijk begint. Waarom proppen ze niet gelijk 6 pokeballs en een potion in je zak, en laten ze je niet gewoon gelijk een beginPokemon kiezen bij de start van de game? Waarom moet ik eerst naar die weduwe van een moeder van mij luisteren (ohnee, in deze game heeft ze een man ; excuse moi!) over hoe speciaal mijn dag is en of ik mijn klok wel goed zet. En waarom moet ik altijd eerst naar een stereotype man in een witte jas om te schooieren voor een gratis Pokemon? Ik snap dat het traditie is, maar voor mijn part laten ze dit keihard vallen. Net als spelletjes tijdens familiedagen, die mogen ook worden afgeschaft (om maar een voorbeeld te noemen, en zeg niet dat je het niet met me eens bent).

Wanneer de game daadwerkelijk begint moet ik zeggen dat het er grafisch redelijk uit ziet. Het is kleurig en fleurig en er hangt een goede vibe in deze game. Je haar is wit, de zon schijnt prachtig en de NPC’s hebben weer allemaal dezelfde koppen en kleren aan. Maar de muziekjes en de grappige geluidjes doen je oren gelukkig niet bloeden. En toch, na een tijdje spelen liep ik gelijk tegen een probleem aan. Nou eigenlijk bij het verschijnen van de eerste wilde pokemon. Want Jezus, de inspiratie moest nog besteld worden tijdens het maken van deze game geloof ik. De pokemon zijn namelijk behoorlijk inspiratieloos en vaak ronduit lelijk. Echt de meest afschuwelijke designs zul je tegenkomen in deze game. Denk aan een gekanteld hart met een snaveltje, een dude waarbij het lijkt of er een rode boomerang diep in zijn voorhoofd is gesmeten, of een groene SOA met tuitlipjes die bij het evolueren veranderd in een paarse soa met tuitlipjes. Gewoon niet mooi! De vorige generaties hadden ook lelijkerds als Magnemite, Jynx en het übergedrocht genaamd Mister-Mime (ik weigerde hem te trainen puur omdat ie zo godse lelijk was). Maar dit waren er maar een paar, Ruby en Sapphire zitten vol met schaamteloze kopieën en inspiratieloze zakken hooi. Gelukkig kennen de Pokemon wel uitgebreidere eigenschappen. Zo is er een die bestand is tegen het cunfused raken (grot vol Zubats: here i come!) en geven sommige pokemon een giftige uitwerking na een fysiek contact. Dit zijn vette toevoegingen. Maar er zitten ook een paar missers tussen. Zo zit er bijvoorbeeld ook een luiaardachtige pokemon tussen, die zo moe is dat hij iedere keer een beurt overslaat. En geloof me dat dit beest nog irritanter is te trainen dan een Magicarp. En mensen die zo’n goudvis hebben getraind weten precies hoe tergend saai dit is. Maar na een halve eeuw trainen evolueert de eerder genoemde lamzak juist in een hyperactieve versie. Het beurten overslaan wegens chronische moeheid is dan ook vanaf nu verleden tijd. Oké, Ben, maar wat zeur je dan? Nou dat zal ik je zeggen. Want deze Pokemon kent ook nog een derde evolutie. En jij mag raden welke eigenschap er dan weer terug gaat keren. Precies…. Maar het heeft ook een lichtpuntje, want ik heb nu eindelijk het nut gevonden van de etherstone. En das ook voor het eerst.

Daarnaast zitten er ook gewoon domme en doelloze dingen in deze game. Zo is er een schoonheidswedstrijd waar je met je beesies aan mee kan doen. Toch ironisch dat de Pokemon game met de lelijkste generatie pokemon er een schoonheidswedstrijd in stopt. Maargoed, naast dat heeft het ook gewoon geen doel! Het enige dat je kunt winnen zijn lintjes waar je niks aan hebt! Je wordt niet beloond, ja met het feit dat je beest de mooiste Pokemon van de show is. Nou, woopdidoo… Verder kan je Pokemon snoepjes krijgen om mooier of beter te worden op een bepaald gebied. Deze worden gemaakt van bessen in een soort koffiezetapparaat. Deze vind je in iedere schoonheids-gym (Nee dat is niet de officiële term, maar who gives a ffff..) en bevat een mini-game die ik nog niet eens zo onaardig vond. Het enige onaardige aan dit systeem is namelijk het plukken van die verdomde bessen. Want dit duurt UUR-REN! Druk je namelijk op A bij een bessenplant, dan krijg je eerst te lezen dat je de boom ziet en er een prachtige bes aan groeit. Vervolgens lees je dat je hem plukt, dan valt er een stilte want zo’n bes plukken das nog niet niks. Daarna krijg je uiteindelijk te horen dat je hem succesvol geplukt hebt (holy-moly). En dan krijg je nog eens te lezen dat de grond weer leeg is en er een nieuwe bes gepoot kan worden. En dat alles bij het plukken van 1 bes! Verder heb je nog een eigen persoonlijke basis die je kunt verplaatsen en inrichten. Dit heeft verder geen nut, maar het geeft je een huiselijk gevoel. En wees eerlijk, wie zoekt dat nou niet in een Pokemongame.

Is het dan echt zo’n schijtgame? Nee, dat is het niet. Ik bedoel het vechtsysteem loopt soepeler, de effecten zijn mooier en sommige Pokemon zijn zeker de moeite waard. Ook kent de game genoeg nieuwe dingen zoals het duiken naar de bodem van de zee en het vernieuwde rijden op de fiets, die de game toch zijn eigen charme geven. Ook is het safari park weer terug, iets dat ik een groot gemis vond in Gold en Silver. Daarnaast zijn er ook veel nieuwe items en personages te ontdekken. En hoewel de meeste Personages wederom te saai voor woorden zijn, zitten er toch een paar grappige figuurtjes tussen. Zo is je vader een personage met enig charisma (het is toch je vader) en brengt de man met de meeuw en de veerboot zeker een lach op je gezicht. Als is het alleen maar de manier hoe die twee mafkezen achter elkaar aanrennen rond de keukentafel. Verder zijn de omgevingen wel tof en vormt het een afwisselend geheel. Het is niet eens een slechte game, het is een slechte Pokemongame.

ugh..... -_-'

Conclusie en beoordeling

In deze recensie ben ik vooral wezen zeiken en drammen op de negatieve dingen. Hier had ik gewoon even zin aan. Dit komt omdat deze games mij gewoon gigantisch tegenvielen. Ze waren niet slecht, maar het waren in mijn ogen wel inspiratieloze klonen van zijn voorgangers. De Pokemon waren lelijk, het verhaal gewoon dom (want twee wannabee Team-Rockets die vechten voor meer water of land resulteert gewoon in een klote verhaal)en er zaten een paar irritante en typische Pokemon problemen in. Nogmaals: Het zijn geen slechte games, het zijn slechte Pokemongames.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • - Grafisch destijds de sterkste uit de serie
  • - Nieuwe opties en functies
  • - Variatie in omgevingen
  • - Je oren gaan niet bloeden van de muziek
  • Minpunten
  • - Typische Pokemonproblemen
  • - Ondoordachte toevoegingen
  • - Lelijke en inspiratieloze pokemon

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren