1. Castlevania: Lords of Shadow (X360)

Castlevania: Lords of Shadow (X360)

Vroeger was alles geweldig. De tekenfilms op televisie waren toffer dan die rotzooi van nu, de wildplas boete was nog betaalbaar en Micheal Jackson was nog niet met een kaasschaaf over zijn neus geweest. Vroeger was echt een gouden tijdperk (welk tijdperk vroeger dan ook wezen mag). Ook de games waren namelijk fantastisch, in deze periode werden de gouden titels bedacht waar mensen het nog steeds graag over hebben. Vandaag de dag steken deze titels nog wel eens de kop op, alleen in een ander jasje. Ook de eeuwenoude spellenreeks vol Belmonts, zwepen en hartjes bezittende kandelaars, heeft dit nieuwe jasje deze generatie aan mogen trekken.

En dat is dan ook gelijk het grote vraagteken dat ik van te voren zette bij deze game. Want is Castlevania: Lords of Shadow wel een echte Castlevania? Hebben ze de naam er schaamteloos op gedrukt, of is het echt een waardige game in de serie geworden? Dat is de grote vraag. Je speelt in deze game Gabriel Belmont (een bekende naam binnen de franchise) en je bent er op uit om je vrouw weer tot leven te wekken. Zij is op tragische wijze om het leven gekomen, en jij bent op een zoektocht om haar terug te halen. Het plot lijkt veel op dat van Shadow of the collossus op de Ps2, alleen is het een stuk complexer en is het meer actie gericht.

Je begint de game dan ook in een dorp tijdens een regenachtige nacht. Tijdens dit intro wordt dit dorp aangevallen door een stel Lycans. Het is aan jou om dit ras van weerwolven eens flink aan te pakken met je zweepachtige wapen. Je wordt dan ook meteen in het diepe gegooid, en al snel zul je merken hoe prettig het vechtsysteem in elkaar steekt. Je begint met een paar standaard combo’s die er stuk voor stuk vet uitzien. En je krijgt al snel door dat je met alleen button-bashen niet ver gaat komen. Je zult echt constant moeten ontwijken, blokken en goed getimede klappen uit moeten delen. Het vraagt dan ook de nodige oefening om het geheel onder de knie te krijgen. Ik heb dit spel wel eens na een lange tijd van stilte weer opgepakt, en ik ben toen ook meerdere malen flink in elkaar getikt simpelweg omdat ik het vechten gewoon weer verleerd was. Later introduceert de game echter een nieuw gameplay element waarbij er gebruik gemaakt kan worden van schaduw- en lichtmagie. Dit klinkt simpel maar brengt enorm veel diepgang en tactiek met zich mee. Deze verschillende vormen van magie haal je namelijk uit dezelfde bron, waardoor je dus moet kiezen welke magie je aan wilt gaan vullen. Kies je voor licht dan zul je kiezen voor het herstellen van je gezondheid tijdens gevechten, maar kies je voor schaduw dan ben je juist een flink stuk sterker. Aan jou dus de keus. Het verloop van een gevecht, vooral tegen eindbazen, zal er behoorlijk door bepaald kunnen worden. Een interessante en erg goede toevoeging.

Naast de gevechten kent de game ook een boel andere avontuur en platform elementen. Zo zul je in de verschillende gebieden veel moeten klimmen, springen en slingeren aan je zweep. En dit is allemaal erg vet uitgewerkt. Door de sfeer en de verschillende camerapunten is het heerlijk om door deze wereld te manoeuvreren. Het klimmen werkt prettig en al snel klauter je van de ene riggel naar de andere. Je zweep is ook van grote invloed want deze zul je op verschillende plekken vast kunnen schieten. Vervolgens zul je als een middeleeuwse spiderman al klimmend en zwaaiend door de levels heen gaan. Dit bewegen door de wereld kent echter ook nadelen. Zo pakt Gabriel niet altijd alle richels even goed vast en is het springen af en toe een ware bron van frustratie. Dit probleem kan resulteren in foute sprongen die je meer dan eens te pletter doen vallen. Daarnaast is het ook niet altijd even goed te zien waar je nu op kunt klimmen of wat gewoon achtergrond is. Het kent dus wat missers, maar verder is het prima uitgewerkt.

Een ander element dat veelvuldig naar voren komt is het puzzelelement. Er zitten namelijk ontzettend veel puzzels in het spel. Dit zijn puzzels waar je aan het begin de ballen van snapt, maar waarbij na een tijdje proberen toch het lichtje begint te branden. Het oplossen voelt dan ook echt als een overwinnen en geeft veel voldoening. Helaas zitten er wel puzzels in die gewoon geen reet aan zijn om te doen, of die naar mijn smaak net iets te vaak terugkeerden. Denk bijvoorbeeld aan het vinden van een klein irritant mannetje dat constant tegen je aan blijft lullen met het feit dat je hem niet kunt vinden. Zelfs mijn moeder trok de kamerdeur dicht omdat ze zijn stem zo irritant vond, geen goed teken. De mooiste puzzels echter, zijn de giganten die je zult moeten verslaan. Dit zijn spectaculaire en epische momenten die prachtig zijn neergezet. Deze reuzen zijn stuk voor stuk immens groot, en kennen ieder een unieke manier om verslagen te worden. Hierbij hebben de makers wederom goed gekeken naar Sotc, en dat is iets waar ik ze alleen maar dankbaar voor kan zijn. Want het resultaat mag er meer dan wezen. Wel schudden deze wezens mij iets te vaak tijdens het beklimmen. Waardoor je constant de rechterschouderknop in moet houden om niet te vallen. Dit begint na een tijd toch behoorlijk te irriteren. Want mocht je wel vallen, dan is het een 'long way to the top'. Al moet ik wel zeggen dat deze game over het algemeen zijn checkpoints snel achter elkaar plaatst. Waardoor je grote stukken niet snel overnieuw hoeft te doen, mocht je sterven.

Het verhaal zelf is natuurlijk wat omvangrijker dan dat kleine stukje info dat ik aan het begin beschreven heb. Er gebeurt namelijk ontzettend veel in alle cutscenes die je voorgeschoteld krijgt. Deze worden echt op een prachtige en filmische manier verteld. Mede door zijn setting, het camerawerk en de verschillende kleurrijke karakters had ik af en toe het idee naar een animatiefilm van hoge kwaliteit te kijken. Mijn mond viel soms echt open bij alle prachtige scènes die voorbij schoten. Ook de voiceacting is, op een paar missers na, meer dan prima. Het verhaal is dan ook een van de grote redenen waarom je de game blijft spelen. Je wilt weten wat er gaat gebeuren. Daarnaast kent het verhaal enkele plotwendingen die het geheel toch nog net weer een tikkie interessanter maken. Een redelijk groot nadeel van het verhaal is echter wel dat je hoofdpersonage gewoon niet zo boeiend is. Hij heeft weinig persoonlijkheid en is gewoon iets te badass naar mijn smaak. Dit laatste lijkt hij ook van zichzelf te weten, want hij poseert in iedere scene alsof hij in een Axe reclame denkt te zitten.

Verder is het grafische aspect een van de sterke kanten van deze game. Het kent een heerlijk stijltje, dat gepaard gaat met prachtige graphics. De textures zijn van hoge kwaliteit en de verschillende werelden en personages zien er dan ook enorm tof uit. Ook de animaties zijn erg realistisch en komen geloofwaardig over. Maar het is vooral de grafische stijl in combinatie met de sfeer die deze game gewoon een plaatje maken om naar te kijken. Af en toe stond ik gewoon even stil bij alle schoonheid die van het scherm afspatte, zo enorm vet ziet alles eruit. Wel missen sommige vijanden en hoofdpersonages wat polygoontjes, waardoor ze vergeleken met Gabriel en de omgeving wat karig ogen. Nu moet ik wel zeggen dat de game een indrukwekkend aantal tegenstanders kent die allemaal verschillen in animatie en uiterlijk. Wel kwamen latere omgevingen en vijanden wat inspiratieloos op mij over. Maar gebieden als het besneeuwde kasteel en de grote sprookjesachtige wouden zijn echte pareltjes en maken een hoop goed. Je zult de game alleen al herspelen om daar nog eens doorheen te mogen lopen.

Er is nog zoveel meer te vertellen over deze game, maar deze lap tekst wordt nu eigenlijk al te lang. Wel heb ik nog een paar punten van kritiek die ik over deze game kwijt wil. Want het is een geweldige game, maar helaas in mijn ogen geen Castlevania. Hoe goed de makers dit ook hebben geprobeerd. Ja, je speelt met een Belmont, je hebt een zweep en je vecht tegen helse demonen. Maar toch wist de game het echte Castlevania gevoel niet op mij over te brengen. En het stomme is, dat ik niet eens precies kan uitleggen wat het nu is dat ik mis. Het is in mijn ogen gewoon meer een sprookjesachtige God of War dan een waardig deel uit mijn geliefde serie. Niet dat dit slecht is, maar gebruik jij de naam dan moet je ook zorgen dat de game aan deze naam voldoet. En dat heeft deze game voor mij in ieder geval niet gedaan.

Conclusie en beoordeling

Mijn verwachtingen waren redelijk hoog, maar het is uiteindelijk een uitstekende game geworden. Het kent een prachtige verhaal vertelling, oogstrelende grafics en afwisselende gameplay. Op mij heeft het echter geen 'echte' Castelvania indruk achter gelaten, maar dit vergeef ik de game volledig. Tel daar ook bij op dat de game behoorlijk lang is en een grote collectie aan prachtige artwork beschikbaar stelt als beloning voor je inzet. Het einde zelf ga ik niet verklappen, maar hij viel mij wel tegen. Niet in de zin dat hij slecht is, maar dat je de DLC moet kopen om hem te kunnen begrijpen. Een onnodige misser voor een verder geweldige game.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Grafisch prachtig.
  • Meeslepend en goed verteld verhaal.
  • Afwisselende gameplay en omgevingen.
  • Prima gevechtssysteem met diepgang.
  • Minpunten
  • Vervelende bugs bij het 'platformen'.
  • Hoofdpersonage is niet zo boeiend.
  • omgevingen en vijanden voelen soms inspiratieloos aan.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren