1. Dishonored (PC)

Dishonored (PC)

Keuzes maken, dit is waar het in Dishonored om draait. Ga je rechts of ga je links? Over het dak of door het riool? Ga je moordend door het level heen of kies je ervoor om iedereen in leven te laten? Dit soort keuzes maken of breken je spel in Dishonored, maar het is meer dan dat. Ja, ergens is het idee dat het spel om een soort tweedeling draait de perfecte analogie voor de nieuwste game van Arkane Studios (voorheen bekend van Kicking People: The Game). Het idee dat ik kreeg bij het spelen was namelijk dat het spel ook één grote tweedeling is. Wat ik daarmee bedoel? Laat mij het je uitleggen.

Neem bijvoorbeeld het verhaal van Dishonored. Je treedt in de voetsporen van Corvo Attano, de persoonlijke bodyguard van de Keizerin van het fictionele land Tyvia die na haar moord de schuld op zich geschreven krijgt en in de staatsgevangenis wordt geworpen. Nadat je uit deze gevangenis bent gebroken wordt je door een groepje vrijheidsstrijders ingezet om wraak te nemen op de moordenaars van de Keizerin en als het even kan haar dochter en troonopvolgster Emily te redden. Het verhaal is heel standaard en vrij voorspelbaar en lijkt eigenlijk alleen te gelden als verbinding tussen de verschillende missies. Echter, je kan door het spel heen ook luisteren naar opgenomen bandjes en brieven van karakters vinden die onderliggende verhalen vertellen en deze zijn zowaar erg goed uitgewerkt. Corvo’s relatie met Emily is bijvoorbeeld erg goed uitgewerkt, ook al gaat dit nauwelijks gepaard met dialoog.

Hetzelfde is het geval bij de gameplay zelf, die overwegend goed tot erg goed te noemen is. Je hebt als meestermoordenaar beschikking over ruwweg twee verschillende soorten wapens. Ten eerste heb je fysieke wapens zoals je zwaard, pistool en kruisboog. Daarnaast heb je ook magische krachten, die zowel als wapen of als afleiding kunnen dienen. Zo kan je met de kracht Blink snel grote afstanden afleggen, kan je met Dark Vision vijanden en items zien en kan je met Possession mensen of dieren overnemen voor een korte tijd. Het spelen met deze krachten en wapens is erg leuk en er zijn dan ook vele verschillende manieren waarop je je vijanden kan ombrengen of omzeilen (als je voor een “no kills-playthrough” gaat, wat absoluut mogelijk is). Echter, ik kreeg af en toe het idee dat een aantal krachten te sterk zijn voor hun eigen goed. Dark Vision is hier een goed voorbeeld van. Deze kracht toont de locaties en zich van je vijanden en toont alle dingen waarmee je een interactie kan doen. Gecombineerd met het feit dat deze power heel lang duurt is het haast onmogelijk om hier geen misbruik van te maken.

Bij de fysieke wapens van Corvo is dezelfde verdeling te maken. Het is ontzettend leuk om met de vele verschillende wapens rond te spelen en het gevoel dat je krijgt wanneer je voor het eerst iemand vol in zijn gezicht raakt met een kruisboogschot is heerlijk, maar wanneer je in een werkelijk man-tot-man gevecht komt met je zwaard neemt de game opeens een duik in het diepe. Het zwaardvechten komt eigenlijk volledig neer op heel snel drukken op de linkermuisknop en dit wordt snel saai. Natuurlijk heb je krachten om mee te spelen (een persoonlijk favoriet is het stilzetten van de tijd midden in een gevecht), maar dat veranderd niets aan het feit dat het vechtsysteem erg slecht is uitgewerkt. Nu kan je zeggen dat dat komt omdat Dishonored voornamelijk een stealth game is, maar dat is niet waar, het spel probeert zowel stealth als actie te zijn en op dat punt schiet het tekort. Op zich wel vreemd, aangezien het zwaardvechten één van de weinige dingen was die Arkane wel echt goed deed in hun vorige game, Dark Messiah of Might and Magic.

Een ander belangrijk punt van de gameplay waren de, in de inleiding aangehaalde, keuzes en de vrijheid van de speler. Ook bij deze heb ik weer een verdeelde mening. De vrijheid is bijvoorbeeld ondanks de vele weggetjes zeer beperkt. Er zijn genoeg daken in het spel waar je niet kan komen, terwijl je logischerwijs daar wel zou moeten komen met behulp van blink. Daarnaast vindt je ook een hoop dichtgetimmerde appartementen of deuren waar je een sleutel nodig hebt die je pas later in het level kan krijgen. Hierdoor is de “enorme vrijheid” die de game zou bieden uiteindelijk toch nog gecondenseerd tot twee zijweggetjes en drie daken. Naar mijn mening is de missie rondom de allereerste moord de beste missie in de game, omdat je hier nog de meeste vrijheid hebt. Des te verder je komt, des te minder de vrijheid wordt. De één-na-laatste en twee-na-laatste levels zou ik zelfs lineair kunnen noemen. Het moge dan ook duidelijk zijn dat het spel rond het midden een duik in kwaliteit neemt, mede door het feit dat je vrijheid opeens extreem beperkt wordt.

De keuzes zijn ten slotte ook een punt van teleurstelling. In principe komen de keuzes op dit basisprincipe neer: Wil je veel moorden of niet? Als je koos voor de eerste zal je een “High Chaos” rating krijgen en bij de tweede een “Low Chaos”. Volgens onze grote vrienden bij Arkane zou de Chaos-rating direct het spel beïnvloeden. Zo zou je op high chaos meer bewakers en “Weepers” (een soort zombies) tegen je aan krijgen dan op low chaos. Dit is echter niet zo. Op een paar aangepaste situaties rond het einde van het spel, meer Weepers op twee of drie vooraf bepaalde plekken en het laatste level na (waar gewoon twee versies van zijn) merkte ik geen verschil tussen mijn low chaos en high chaos speelbeurten. Daarnaast zijn er een aantal gerandomiseerde events in het spel waardoor er een vals idee wordt geschept van de invloed van je karakter. Ik weet niet of dit expres zo is gedaan door Arkane, maar het is erg vervelend, aangezien die situaties net zo goed wel aan je chaos-rating gekoppeld konden worden, zodat er wel een duidelijker effect was van je keuzes.

Nu lijkt het wel alsof ik bijna niets positiefs te zeggen heb over de game, maar dit is verre van waar. Zo zijn de setting en sfeer fenomenaal. De fictionele stad Dunwall waarin de game zich afspeelt is fascinerend en de boeken die achtergrondinformatie geven zijn boeiend en zeker de moeite waard om te lezen. Daarnaast is de hele game ook overgoten in een heerlijke duistere sfeer. In Dunwall is namelijk een rattenplaag gaande, waardoor meer dan de helft van de bevolking stervende is en de rijken de armen buiten houden met behulp van elektrische poorten die per direct iedere indringen braden. Zoals je kan voorstellen is dit geen aardige wereld en dit blijkt ook heel duidelijk in het spel zelf. Zo heb je altijd de keuze om je doelwitten niet te doden en op andere manieren te liquideren. Al moet je hierbij zeker niet denken dat je aardig bent voor ze, want de meeste niet-dodelijke oplossingen leiden tot een lot dat zo mogelijk wreder is dan de dood.

De sfeer wordt helemaal afgemaakt door de art-style en de audio van de game. De game oogt namelijk als een schilderij, wat fantastisch past bij de Victoriaanse stijl waar de game. De getekende stijl is echt perfect en ik ben een enorm fan van de overdreven gezichtsuitdrukkingen die de karakter hebben nadat je een mes door hun nek hebt gestoken. Echter, de art-stijl heeft wel een minpunt en dat is dat de textures gewoonweg lelijk zijn. De omgevingen zien er van veraf prachtig uit, maar zodra je dichtbij komt gaat al dat pracht en praal al snel verloren. Qua geluid is de game wel weer helemaal geslaagd. De soundtrack (gecomponeerd door Daniel Licht, bekend van Dexter) is van zeer hoge kwaliteit en past perfect bij de game en de voice-acting bevat een indrukwekkende cast. Zo verleenden onder andere Lena Headey (Game of Thrones), Brad Dourif (Lord of the Rings, Deadwood) en Michael Madsen (Kill Bill, Reservoir Dogs) hun stemmen aan het spel en die acteerervaring is ook zeker terug te horen, want Dishonored bevat de beste voice-acting die ik in een lange tijd heb gehoord.

Conclusie en beoordeling

Dishonored is misschien wel de lastigste game die ik gerecenseerd heb door het dubbele karakter van het spel. Zo voldoet het gewoon weg niet aan de hoge verwachtingen die opgeworpen zijn door de ontwikkelaar. Je keuzes hebben niet half zoveel invloed als ze je willen laten geloven en ook de beloofde vrijheid valt enorm tegen, zeker in de tweede helft van het spel. Het verhaal is daarnaast vrij standaard en is ook het vechtsysteem erg matig uitgewerkt. Toch is het spel erg leuk om te spelen, mede door het feit dat de dingen die wel goed uitgewerkt zijn, ook meteen erg goed zijn. De sfeer, algemene gameplay en het audiovisuele element van het spel zijn namelijk allemaal top en tussen het beste wat gaming te bieden heeft dit jaar. Oftewel, dankzij deze positieve elementen is Dishonored ondanks het duale karakter van de game toch een puur genot om te spelen.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Erg leuk om te experimenteren met wapens en krachten
  • Heerlijk duister sfeertje
  • De onderliggende verhalen zijn goed gebracht...
  • Fantastische artstyle
  • Voice-acting en muziek erg goed
  • Minpunten
  • ...maar hoofdverhaal is lachertje
  • Groffe textures
  • Veel beloftes niet volledig gerealiseerd
  • Sommige krachten net iets te sterk
  • Saai vechtsysteem

Dit artikel delen

Over de auteur

Limoenlichtje. Bladibladibla

Reacties

  • Ik hoop tbh dat er geen film van komt. Is een kans dat ze de serie verneuken met een wanproduct van de bovenste plank. Kijk maar naar DBZ en Death Note, die verfilming van die series is ook dik tegen geslagen. En laten we zwijgen over die misbaksels van Uwe Boll, die kunnen al helemaal niet…

  • als er een game is die je geweldig kan verfilmen is het de mgs reeks wel.

  • als ze er een film van gaan maken moeten ze het wel goed doen. niet zoals die van DBZ dus.

  • DBZ film moest ik bijna van huilen. Alles was anders dan in serie. Ik bedoel waar moest die ozaru opslaan?

  • DBZ was werkelijk om van te janken.



    Wie is Uwe Boll eigenlijk?

  • Uwe Boll is een regisseur die best wel vaak een gameverfilming heeft gedaan en dat altijd compleet heeft verneukt. Die gozer maakt echt zulke slechte films, het is niet te geloven.

  • Blij dat de game niet wordt verfilmd. Ik zie namelijk Kurt Russel of Christian Bale niet als Snake. Nee, dankje!



    Er is nog altijd een alternatief. http://www.vimeo.com/6784359

  • Als er een film komt dan alsjeblieft niet met Kurt Russel bah wat walg ik van dat non-talent

  • Prince of Persia gata de eerste game verfilming worden die een succes gaat worden

  • Ze kunnen beter hun energie steken in een nieuwe game, dan zich bezig te houden met een film.

  • dbz had sick kunnen worden als het weer anime was, maar mgs moet gewoon met acteurs hoewel het moeilijk zal zijn iemand met de stem en kop van snake te vinden. Kurt Russel vink niet echt wat

  • Om heel eerlijk te zijn heb ik mgs nog nooit gespeeld, het sprak me gewoon niet echt veel aan. Maar wie weet krijgen we wel een hele mooie film voorgeschoteld.

  • Gewoon geen games verfilmen, die worden nog slechter dan filmgames

  • Games verfilmen is Standaard een flop.

  • ik vond die hitman film wel geslaagd. Dus niet elke game verfilming is meteen een flop

  • alleen postal van Uwe Boll was vermakelijk :P, de rest is bagger, maar daarom eigenlijk ook wel weer leuk.

  • begrijpelijke argumenten

  • Ik hoop nog steeds op een animatiefilm a la Beowulf, geen enkele acteur is nou eenmaal cool genoeg om Snake te spelen :P

  • Hè! Mijn naam! XD

  • ^^ Er zijn wel meer hondjes die fikkie heten!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren