1. Wat als een kerstverhaal spannend zou zijn?

Wat als een kerstverhaal spannend zou zijn?

Twee weken geleden heb je de ontknoping kunnen lezen van het vijfdelige verhaal over Mario die een fantastisch avontuur beleefde, maar helaas op een tragische wijze om het leven kwam. Deze week gaan we weer van start met een nieuw verhaal. Doordat we aan het begin van een feestmaand zijn, kan je haast niet missen hoe ik tot het onderwerp 'kerst' ben gekomen. Met kerst heeft even niemand meer ruzie en kan iedereen elkaar verdragen… of toch niet? Laten we snel van start gaan met dit nieuwe verhaal!

De postbode loopt door een wijk met een hele stapel kerstkaarten en andere post. Een van de brieven is voor Hershel Layton. De postbode duwt de brief door de gleuf en de enveloppe valt op de deurmat. “Kijk! Professor! Een brief”, roept de opgewekte Luke. De professor pakt de brief uit Luke’s handen aan leest het voor: “Beste Hershel, de kerstdagen staan voor de deur en het leek ons leuk om jou de kerstdagen door te laten brengen met de mensen die al vele avonturen op hun naam hebben staan. Graag ontvang ik u een dezer dagen op het landgoed, waarvan u de adresgegevens op de achterkant vindt. “De brief is ondertekend door de directie van Nintendo.

Nog diezelfde avond pakken ze hun koffers en de volgende morgen vertrekken ze al vroeg. Ze twijfelen aan de echtheid van de brief, maar het kan vast geen kwaad om een kijkje te gaan nemen. Ze proppen de te grote koffers in de te kleine kattenbak van Layton’s rode kadetje. Na heel wat gepruttel en een flinke zwarte rookpluim uit de uitlaat vertrekken ze. Op naar een onbekende bestemming. Luke heeft de kaart in de hand en leidt de professor uit de grote stad Londen en richting een afgelegen gebied ergens in de binnenlanden. 

Na een paar uurtjes rijden komen ze in de buurt van het adres wat in de brief stond. Plots slaat de motor af. Hershel stapt uit en opent de motorkap. Een walm rook komt hem tegemoet en hij moet ervan hoesten. “Dit gaat boven mijn pet, of eigenlijk mijn hoed, Luke." Luke ziet de rokende motor en zegt: “Kijk daar professor! Een chalet tussen de bomen! Misschien is daar iemand die ons kan helpen.” Professor Layton stemt in met dat voorstel en lopen naar het houten hutje. 

Ze kloppen aan en een vriendelijke vrouw doet open. “Het spijt me dat we u storen, mevrouw, maar we hebben autopech en hopen hier hulp te kunnen vinden.” De vrouw glimlacht en zegt: “U hoeft zich toch niet te verontschuldigen? Komen jullie maar even binnen, dan zet ik thee. Mijn man zal even naar uw auto kijken.” De professor veegt zijn voeten en komt binnen. Aan de keukentafel zit een man van middelbare leeftijd met een enorme bierbuik. “Goedemiddag meneer, mijn naam is Hershel en dit is mijn leerling Luke.” De man groet terug en zegt dat de professor en zijn leerling plaats kunnen nemen.

De vrouw die achter het duo wandelde, zet een theeketel op het vuur. Na een poosje begint de ketel te fluiten en voorziet de dame de heren van een vers kopje thee en voor Luke pakt ze een glas limonade. Terwijl ze hun drankjes nuttigen, vertelt de professor waar ze vandaan komen en wat ze te zoeken hebben in dit afgelegen gebied. Waarna de vrouw vertelt dat er maar weinig mensen in de omgeving wonen en dat zij met z’n tweeën naar daar zijn verhuisd omdat het drukke stadsleven te veel werd voor haar man. Layton zegt: “Dat is zeer spijtig… Het leven in de stad kan inderdaad heel hectisch zijn." Terwijl ze nog even verder kletsen, loopt de man naar buiten om even naar de auto te kijken.

Nadat ze nog een tweede kopje thee hebben genuttigd, komt de man weer naar binnen. Zijn handen zijn helemaal zwart en ook in zijn gezicht zitten vlekken. De man zegt dat de auto het nu weer moet doen. Hershel en Luke nemen afscheid van het echtpaar en stappen in het rode autootje. Layton draait de sleutel om en warempel de motor loopt weer. “Wauw! De auto doet het weer professor”, zegt Luke. De professor antwoordt: “Zo te zien heeft mijn trouwe wagentje het nog niet begeven! Laten we snel naar het landgoed gaan, want de andere gasten zijn er vast al.

Na nog een kwartiertje rijden, arriveren ze op het adres dat in de uitnodiging staat. Ze stappen uit en wandelen het tuinpad door. De deur is open en de heren kunnen zo naar binnen wandelen. Ze roepen maar er komt nog geen gehoor. “Dan zijn we zeker de eerste, Luke." Layton’s leerling knikt en kijkt met open mond rond. “Wauw, wat is het groot hier, professor." Hershel antwoordt: “Inderdaad, Luke, maar zo te zien is hier al heel lang niemand meer geweest.”

“Zij zijn naar binnen gegaan, dus als de andere genodigden ook braaf op komen dagen kan er niets meer misgaan!” Terwijl de duister geklede persoon kwaadaardig begint te lachen, slaat hij met zijn vuist hard op tafel. “Vanaf nu houd ik ze nauwlettend in de gaten!”

Is de uitnodiging wel te vertrouwen of staat Layton een hoop moeilijkheden te wachten? Je leest het volgende week in deel twee!

Dit artikel delen

Over de auteur