1. The Last Story (Wii)

The Last Story (Wii)

Elk sprookjesboek weet het wel. Achter de sierlijke buitenmuren van een kasteel schuilt een wereld van vredelievende mensen. De kasteelbewoners en hun bedienden bestrijden de tijd door de dagen glimlachend door te brengen. Koene ridders verdedigen stedelingen tegen gespuis en een enkele draak. De droom van elk straatschoffie is dan ook om tot de elite van de vredesbrigade te horen.

In The Last Storyheet de incarnatie van deze jongeman Zael. Samen met vijf anderen vormt hij een klein huurlingenleger dat hun geluk op het eiland Lazulis beproeft. In het (naamloze) keizerrijk woedt een burgeroorlog omdat de grond aan het uitsterven is. Lazulis, dat deel uitmaakt van dat rijk, is het lot voorlopig bespaard gebleven. Al tijdens de eerste missie op het eiland slaat echter het noodlot toe – Zael krijgt om nog onbekende oorzaak een speciale kracht. Daardoor is hij, volgens de in steen gebeitelde wetten van de RPG’s, de held die het in verval gerakende land moet zien te redden. Als hij daarnaast door stom toeval een meid van adellijk bloed ontmoet, komt zijn droom ridder te worden akelig dichtbij.

Zodra hij zich echter in het wereldje gaat begeven, komt hij er al snel achter dat het sprookjesachtige ideaalbeeld geenszins overeenkomt met de realiteit. De menselijke vraatzucht naar meer en meer macht binnen het vervallende keizerrijk leidt dagelijks tot verraad en bedrog tussen edelen onderling. Tegen zijn wil in is de komst van Zael aanleiding tot een majestueus koningsdrama, waarin zelfs de trouwste bondgenoten elkaar verraden voor een beetje macht.

Hoewel de verhaaltechnische elementen behoorlijk cliché zijn, laat de uitvoering (vrijwel) niets te wensen over. In de verscheidene gebieden ligt het tempo enorm hoog. De meest essentiële informatie krijg je voorgeschoteld tijdens cutscenes, maar schrik niet als conversaties onverstoorbaar verdergaan terwijl je door een gang wandelt of met monsters vecht. Vandaar dat Lazulis-stad een oase van rust voor zowel speler als bespeelde is. Het gaspedaal wordt geheel losgelaten terwijl Zael de straten van het sfeervolle en druk bezette vestingstadje onveilig maakt. Hoewel de verandering van het tempo enorm is, gebeurt het erg natuurgetrouw en voelt het absoluut niet vreemd aan.

Natuurgetrouw is een begrip dat op meerdere verhaalelementen van toepassing is. Zo kreeg ik als speler echt het gevoel alsof ik per ongeluk de mysterieuze jonkvrouw vond. Pas toen zij later in het verhaal terugkwam, besefte ik dat ik me in de luren heb laten leggen. Verder vindt ook de uitdieping van de personages buitengewoon ongeforceerd plaats. Wat echter wel weer geforceerd aanvoelt, is het einde van het verhaal. Zonder al te veel te willen spoilen, volgt het einde van The Last Story enkele clichématige wendingen. Als de uitvoering het dan ook nog eens laat afweten, blijft er weinig meer over dan de RPG-variant van Mart Smeets. Jammer, want door simpele tekstuele aanpassingen kon het einde zoveel beter zijn.

Iets waar geen recensent omheen kan bij deze game, is de presentatie te prijzen. The Last Story weet het maximale uit de Wii te persen. Niet alleen ziet het er grafisch piekfijn uit, de hoeveelheid ingesproken tekst is ook overweldigend. Alle dialogen die gerelateerd zijn aan het hoofdverhaal, zijn ingesproken. Helaas neemt de game bij tijd en wijle te veel hooi op de vork; in hectische gevechten met veel tegenstanders wil de framerate wel eens inzakken. Ook kan de Wii het soms niet bijbenen om de gesproken geluidsfragmenten in te laden, waardoor de stemmen achterlopen op de tekst. Gelukkig is dit vaker niet dan wel een probleem.

Om de wereld te kunnen redden, dient men een aantal etnische zuiveringen te begaan. Althans, dat is de logica die de gamewereld siert. The Last Story is hier geen uitzondering op, dus heeft het een gevechtssysteem. Een geslaagd gevechtssysteem door de introductie van tactiek. Soms wil je ouderwets de vijand bestrijden door ze frontaal aan te vallen, maar meestal is het beter eerst de situatie te overzien. Bij aanvang van de meeste gevechten krijg je een overzichtskaart te zien waarop de formatie van de vijandelijke troepen is weergegeven. Zo kun je zelf bepalen welke tegenstanders het eerst uitgeschakeld dienen te worden.

Hier ligt echterook een kleine frustratie. Doordat je zoveel mogelijkheden hebt in een gevecht, willen de acties elkaar wel eens in de weg zitten. Interactie met de omgeving, achter een muur schuilen en een aanval ontwijken zit allemaal onder de y-knop (bij de configuratie met de classic controller). Later in het spel, als de schermen voller zijn en de gevechten moeilijk, wil de game je nog wel eens laten schuilen terwijl je net een aanval wil ontwijken door opzij te rollen. Of je pakt een bom (magie voor beginners) op terwijl je juist jezelf achter een muurtje wil verstoppen om een pijlenregen te ontwijken.

Qua wereldindeling is The Last Story goed te vergelijken met een ander spel dat ik onlangs weer heb opgepakt: Super Mario Galaxy. De veelal lineaire levels zijn verbonden door een centrale hub waarin je vrij kunt wandelen. Aangezien Lazulis-stad een paar ordes van grootte forser is dan het ruimteschip van Rosalina, kun je jezelf verplaatsen met het zogenaamde map travel. Hierbij kun je je eindbestemming op de kaart selecteren en er instantaan heengaan. Enig nadeel hieraan is dat je dit vervoermiddel niet kunt gebruiken om tussen gebieden (zoals tussen Lazulis-stad en kasteel Lazulis) te reizen. Hierdoor is het overbruggen van grote afstanden alsnog onnodig omslachtig.

The Last Story is naar het Westen gekomen als een van de drie Rainfall-games. Elke beoordelaar zal het daarom altijd naast Xenoblade Chronicles en, in mindere mate, Pandora’s Tower leggen. Het gevoel van ultieme vrijheid, wat Xenoblade zo goed maakt, ontbreekt in The Last Story, mede door het gebrek aan backtracking en de zojuist genoemde mankementen aan map travel. Hoewel het niet altijd even onlogisch is, is teruggaan naar gebieden om niet-ontdekte geheimen alsnog bloot te leggen vaak onmogelijk. Wederom is het een gemiste kans; wat meer gebruiksvriendelijkheid voor de perfectionisten onder ons had dit spel misschien wel boven Xenoblade geplaatst.

Conclusie en beoordeling

The Last Story vertelt een geweldig vormgegeven verhaal waarbij niets is wat het lijkt. Dat het geheel op een geloofwaardige manier gebracht wordt, maakt de beleving des te intenser. Helaas laat het vooral op het einde wat essentiële steken vallen. Combineer dit met de beperkte mogelijkheid gedane zaken te doen keren en er blijft na het uitspelen een onvoldaan gevoel achter.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Goed uitgevoerd verhaal…
  • Indrukwekkende presentatie…
  • Tactische gevechten
  • Minpunten
  • …met een afgeraffeld einde
  • …die soms net te zwaar is
  • Acties zitten elkaar in de weg
  • Beperkte vrijheid

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren