1. Top 5 grootste tegenvallers

Top 5 grootste tegenvallers

Uitkijken naar iets is altijd plezierig, het zorgt ervoordat de toekomst je dingen te bieden heeft die je kosten wat kost mee wilt maken. Zo is er bij mij geen moment in mijn leven geweest dat ik niet ergens op zat te wachten. Want altijd is er wel iets dat in het verschiet ligt: Een mooie vakantie, een vet feest, een nieuw album van een favoriete artiest of de release van een game waar je al jaren op zit te wachten. Over dit laatste wil ik het natuurlijk hebben. Want wachten op iets is leuk, maar wat als aan dit lange wachten een einde is gekomen. Wat als de game waar je zo voor gehyped bent toch niet helemaal geworden is wat je wilde? Wat als die game eigenlijk gewoon gigantisch tegenvalt of zelfs een wanproduct is? Laat mij wat ervaringen met je delen, in mijn top 5 grootste tegenvallers!

5. Prototype – Xbox 360

De trailers waren vet, het verhaal veelbelovend en ook het peronage zelf leek een echte bad-ass te zijn. Wat keek ik uit naar deze titel, want het had een concept dat je gewoon niet zo heel vaak tegen kwam. Je was een bovennatuurlijke mutant die wraak wilde nemen op de mensen die hem deze mutatie hadden aangedaan. Wat de game dan ook goed deed was de enorm vette actie, je voelde je werkelijk een onverwoestbaar stuk natuur. De krachten waren uniek en geweldig om mee rond te klooien, hier heb ik me dan ook absoluut mee vermaakt. Maar toch wist deze game absoluut niet aan mijn verwachtingen te voldoen. Dit had meerdere redenen, en ik baal er nog steeds van dat deze ook in deel 2 gewoon niet echt verholpen waren. Zo was je personage gewoon een saai stuk vreten met werkelijk 0.0 inhoud. Het verhaal zelf was erg standaard en hier had veel meer ingezeten. De stad was een grote grijze brei waar werkelijk geen uniek stukje design in te vinden was. De spelwereld verveelde dan ook erg snel door zijn gebrek aan variatie. En deze variatie was helaas in de gameplay ook niet echt terug te vinden. Want zowel het vrije spel als de missies werden gewoon snel eentonig en saai. Het is een game die ik af en toe voor de adrealine nog even oppak, maar het doet me nog steeds pijn als ik na ga wat voor topper dit had kunnen zijn.

4. Resident evil 5. – Xbox 360

Resident evil 4 is een game die ik werkelijk kapot gespeeld heb. Echt, het schijfje van mijn Gamecube versie  is door het vele gebruik gewoon zo bekrast dat ik het spel opnieuw aan heb moeten schaffen (nee, ik ben niet zo heel zuinig op mijn games – diepe schaamte). Ik was dan ook zwaar onder de indruk toen ik de eerste beelden van deeltje 5 op mijn netvlies geprojecteerd kreeg. Het zag er allemaal zo enorm vet uit, en aangezien deel 4 al zo geweldig was kon dit gewoon niet misgaan. De setting sprak me helaas vanaf het begin al niet echt aan, maar een goede game weet een probleem als deze natuurlijk te overbruggen, toch? In principe wel, maar helaas was dit gewoon niet zo’n goede game. Waar ik helemaal verknocht was aan deel 4 heb ik deel 5 niet eens uitgespeeld. Ik verloor namelijk mijn interesse door het ongeïnspireerde en standaard verhaal, de nu achterhaalde gameplay en de saaie personages. Want man wat waren Chris en die andere meid (zie je,ik weet zelfs haar naam niet meer)  twee saaie donders. Ook hadden de makers de gameplay meer op het actie element gericht, waardoor ik meer het idee kreeg een matige shooter te spelen dan een goede survival horror. In deel 4 was er ook al behoorlijk meer actie aanwezig dan in zijn voorgangers, maar deze kende toch zeker zijn angstige momenten. Denk aan de terugkeer naar het verlaten dorp op een regenachtige nacht, of die vieze gemuteerde monsters in het lab. Dit miste ik gewoon echt in dit 5e deel. Het was eenzielloos deel in een serie die toch heel wat hoogtepunten heeft gekend. Deel 6 heb ik nog niet gespeeld, en misschien is het ook maar beter dat ik dit zo laat. 

   

3. The legend of Zelda: Twilight princess - Gamecube

Deze heb ik al eens eerder gerecenseerd, en daar kwam hij er bij mij gewoon met een goed cijfer van af. Maar dat kwam omdat Twilight princess gewoon wel een goede game is. Het is alleen een vrij matige Zelda. En laat nu net deze game de Zelda-game zijn waar ik het meest naar uitgekeken heb! Maar man wat bleek hij achteraf tegen te vallen. Want het wilde te graag iets zijn wat het gewoon absoluut niet geworden is. En dat is een Zelda game die ‘The ocarine of time’ zou evenaren. Sorry, maar ‘The Windwaker’ met zijn gamerekkende elementen kwam nog dichter in de buurt. En ik zelf had ook echt gedacht dat dit dé ultieme Zelda-game zou gaan worden. Maar helaas, net als bij Resident evil 5 mist deze game gewoon ziel. Want het verhaal was vrij suf en standaard, de personages niet echt memorabel, de wereld groot maar ook vooral leeg en het voelde gewoon niet echt aan als een Zelda game. Want het miste de magie die deze games zo geweldig maken, het out-of-the-box denken wat Majora’s Mask bijvoorbeeld zo geweldig deed. Een voorbeeld is het nieuwe ‘Kakariko Village’. Dit is niet langer het levendige groene dorpje met heerlijke muziek waar ik zo van hield. Het is nu een verlaten wilde westen dorpje dat helemaal niets lijkt op het origineel. Het ging er bij mij dan ook echt niet in, dat dit ooit de plek was geweest waar ik een boze man op mijn dak kreeg omdat ik zijn molen op hol liet slaan. En zo verpest TP nog veel meer van een universum waar het gewoon niet op deze manier aan had moeten komen. Wel was de game heerlijk lang, speelde het plezierig en de dungeons waren absolute hoogtepunten. Maar daar speel ik Zelda games niet voor, ik speel Zelda vooral voor zijn universum, en die was in deze game gewoon zwaar bagger. Ook al is Midna nog zo vet.

2. Spore - PC

Ik herinner me de eerste presentatie van spore, die eenminuut of 50 duurde. Wat was ik weggeblazen door alles wat ik zag. In deze game kon je daadwerkelijk een hele evolutie van een wezen doorlopen en begeleiden. Dit had ik nog nooit gezien! Je begon als cel, groeide uit tot een waterdier, en zou daarna aan land gaan om daar tot een menselijk intelligent wezen uit te groeien. Een heerlijk concept dat er op deze presentatie gewoon geweldig uit zag. Maar helaas bleek het eindproduct niet meer te zijn dan saaie eentonige rommel. Uiteindelijk was deze game namelijk niet meer als een zeer magere strategiegame, waar we er al zoveel van hebben. Het enige plezier dat ik uit deze game heb gehaald was het pacman-spel aan het begin, het in elkaar zetten van de meest maffe wezens, voortuigen en huizen en het ruimtereizen helemaal in de laatste fase. Voor de rest is de game saai en heeft het een onaantrekkelijke uitstraling. Het kent weinig diepgang en blijft qua gameplay op de oppervlakte. Het doet (op het zelf ontwerpen na) eigenlijk niets origineels of aparts. Want er was veel in de presentatie wat er nu gewoon niet meer inzat. Want waar was het onderwaterleven gebleven? Waar was het moment dat je de wezens op zou voeden als holbewoners door ze nieuwe gereedschappen en voedsel te bieden? En waarom kun je op een gegeven moment niet meer door evolueren en in derde persoon rondlopen met je eigen wezens? Deze game leek aan het begin zoveel goeds te bieden, maar helaas is hier verrekte weinig van in het eindproduct verschenen. Veel onwaargemaakte beloftes, waardoor het een wonder is dat Peter Molyneux deze titel niet ontwikkeld heeft. Hopelijk wordt dit concept nog eens opnieuw gebruikt en dit keer goed uitgewerkt.

1.Harvest moon: A wonderful life.  - Gamecube

Ik ben een Harvestmoon-fan. Ik hou van deze serie! Het in-game opbouwen van een leven, het onderhouden van relaties en het boeren op je boerderij. Heerlijk! En wat keek ik dan ook uit naar deze titel. De eerste echte 3D HM die de meest geweldige game binnen de franchise ooit zou gaan worden. En ook nog eens exclusief was voor die slecht ondersteunde kubus van mij. Wat kon er misgaan? Nou laat ik het maar eerlijk zeggen; ik hou van Harvest Moon, maar ik haat deze game! Wat een afschuwelijke tegenvaller was dit. Want man wat hebben ze de gameformule enorm verpest. Het enige dat de ontwikkelaars redelijk goed hebben gedaan, was het werken op je boerderij. De rest is pure bagger. De wereld is erg klein en bijzonder oninteressant, er is gewoon niets te doen. Er zijn geen winkels om heen te gaan, de personages die er rondlopen zijn allemaal hersendood en verder is en voelt dit kleine lapje grond gewoon leeg!  En zo is er nog zoveel meer mis met dezegame. Want je bent verplicht om te trouwen, ja geld heeft nauwelijks waarde (waar boer je dan voor?), festivals zijn kleine evenementjes die je in slaap doen vallen en buiten het boeren om is er gewoon niets te doen. Maar het ergste van alles vind ik nog dat de personages in de wereld gewoon saai zijn. Ze hebben je niets te melden en er is geen relatie systeem waarin je vrienden met ze kunt worden. En dit was juist zo’n mooi en kenmerkend onderdeel in de vorige HM games. Het was heerlijk om meer te weten te komen over de achtergrond van de mensen uit het dorp. Nu is die achtergrond er gewoon niet. Er is zoveel dat in deze game hoort te zitten, wat er simpelweg niet in zit! Het is saai, duf, en weet totaal niet te boeien. Sommige mensen beweren dat het boerenleven saai is. Hier ben ik het totaal niet mee eens. Maar mocht je doelen op het boerenleven in deze game dan is die uitspraak de waarheid als een koe. Het voelt aan als een taakstraf, en dat lijkt me niet de bedoeling. Gelukkig was het vervolg ‘Magical Melody’ een stuk beter te pruimen.

Dit artikel delen

Over de auteur