1. The Legend of Zelda: The Wind Waker (NGC)

The Legend of Zelda: The Wind Waker (NGC)

Hier aan de kust, de Zeeuwse kust.. Is het leven zoveel anders dan op het water. Op het water heerst de natuur, woeste golven naar hartenlust scheppend, schepen stukslaand op de rotsen. De wind speelt naar hartelust met de zielen van verloren gegane schipbreukelingen terwijl zij beduusd trachten hun gezonken driemasters terug te vinden.. Piraterij beheerst de zeeën als het aftreden van de paus het nieuws, moreel gezag is ver te zoeken: het is een wereld waar iedere sturing ontbreekt als een schip ver uit koers geraakt en zonder kapitein. Een jochie in een groen pakje is ’s werelds enige hoop op verbetering, het laatste beetje goedheid dat alles recht kan zetten en het kwaad weer de diepte in kan sturen. Een Link karwei, maar een karwei dat voor niemand anders gemaakt is en het bedwingen van het kwaad is een nobel streven en niet voor niks het belangrijkste doel in Zelda: The Wind Waker.

Een groot misverstand is Zelda. Zelda is een meisje, Link is het groene ventje dat haar moet bevrijden van het een of ander. Meestal is Link reeds aan het puberen, maar in The Windwaker bevind hij zich enkele fases voor deze moeilijke periode en dat scheelt een hoop geklef. Zelda, de prinses, de schoonheid, is nergens te bekennen wanneer de game van start gaat en Link gewekt wordt door zijn kleine zusje. Link is jarig en wordt gesommeerd om zich richting grootmoeders huis te begeven, waar hij het bekende groene plunje ontvangt – zoals alle jongetjes wanneer ze een bepaalde leeftijd bereiken, allemaal ter herdenking van een held uit vroeger tijden. Op het kleine eilandje wordt de speler vervolgens wegwijs gemaakt in de besturing, het rondrennen, vechten, itemgebruik en dergelijke. Wanneer er een meisje, deel van een piratencrew, door een gigantische vogel in het bos gegooid wordt en diezelfde vogel Links jongere zusje meeneemt is het moment daar: het avontuur gaat van start.

Een van de eerste zaken die opvalt –nog voordat er goed en wel iets gebeurd is- is dat het spel oogstrelend is. Alles is kleurrijk en op een bepaalde tekenfilmachtige stijl weergegeven. Dit hangt wellicht samen met het feit dat Link feitelijk gezien een broekie is. Het is veelvoorkomender dat Link een potige jongeman is en de sfeer een stuk grimmiger –zie Zelda: Twilight Princess. Daar in The Windwaker helemaal niks van: de deuntjes zijn vrolijk, er lopen schattige biggetjes rond en de kidnap van Link’s zusje verstoord de serene sfeer zelfs niet. Sporadisch komt het voor –het regent, het zit allemaal niet mee, verloren op zee- dat er een gevoel van meelij met de jonge Link ontstaat. Schattig is niet het juiste woord om de sfeer te omschrijven, aandoenlijk komt wellicht beter in de buurt..

Maar dit neemt niet weg dat het een ontzettend sterke gameis. Wanneer Link zijn grootmoeder op Outset Island heeft achtergelaten en een leven bij de piraten begint, blijkt wat de bedoeling is: het oplossen van puzzels in verschillende ‘dungeons’ om nieuwe wapens en dergelijke vrij te spelen. Het is een opbouw die menig Zelda-speler bekend is: de open wereld wordt achtergelaten, Link betreed een grot of iets in die richting en dient verschillende monsters te verslaan, sleutels te vinden en zodoende steeds verder te komen om tot slot een eindbaas te verslaan. Hierna ontvangt Link een heart container –dit verhoogt het aantal ‘levens’ dat Link bezit, zijn deze op: game over- en kan het avontuur in de grote wereld vervolgd worden.

Het is met name deze open wereld die de Windwaker de kwaliteit geeft die met heel veel woorden in de inleiding beschreven wordt: adembenemend. Het is waarschijnlijk al duidelijk geworden, maar de wereld in deze Zelda bestaat uit een gigantische oceaan met verschillende eilandjes. Niet elk eiland is even relevant en dat maakt het rondzeilen in Link’s rode boot zo ontzettend leuk. Het is mogelijk om letterlijk urenlang over de grote zee heen en weer te varen, schatten op te hijsen, met vissen te praten, een tijdje vanuit het perspectief van een meeuw acteren en nog veel en veel meer. Op zee bevinden zich meer dan genoeg wezens die het niet zo goed voor hebben met Link: her en der een knokpartij is dus onvermijdelijk. Daarnaast is het over het algemeen is het op zee lekker zoutig zonnig, maar eens in de zoveel tijd regent het pijpenstelen  Persoonlijk gezien zijn dit de mooiste momenten die The Windwaker te bieden heeft.

Is er dan niks mis met deze game? Jawel: af en toe duurt het allemaal een beetje lang. Er komen vanzelfsprekend momenten voor dat de speler even geen zin heeft in weer een lange dialoog, weer een zoektocht of weer een flink stuk varen. Helaas is dit inherent aan een Zelda en bij deze game is dat niet anders. Daarnaast werkt de camera niet altijd even goed mee. Over het algemeen is dit op te lossen door zelf de controle over te nemen, maar dat vergt toch wat extra onnodige inspanning tijdens het bedwingen van de woeste golven.

Om al met al tot een conclusie te komen: The Windwaker is een typische Zelda. Er zijn dungeons, items die vergaard en gebruikt moeten worden, groots opgezette gevechten en ga zo maar door. De focus ligt echter ergens anders: op zee. Dit idee van een grote, open, bezeilbare wereld maakt dit een absoluut unieke Zelda. De grafische weergave en de musicale ondersteuning sluiten hier nagenoeg perfect bij aan. Link mag dan een broekie zijn, maar dit is een uiterst volwassen game. Het is ondertussen al bijna tien jaar geleden dat het spel is uitgekomen in Europa. Hier is amper iets van te merken. Schaf voor een paar tientjes een GameCube en The Windwaker aan en je zult hier ongetwijfeld meer oprecht gameplezier aan beleven dan aan menig hedendaags spel.

Conclusie en beoordeling

Tien jaar na dato weet de jonge Link in zijn bootje nog steeds te boeien. Meer dan dat: het blijft een van zijn beste avonturen. Ga terug in de tijd en gooi je anker uit, want als je begint met het spelen van Zelda: The Wind Waker, ben je de komende tijd niet van plan om weg te gaan varen!
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • - grote, open zee
  • - kleurrijke weergave
  • - klassieke elementen
  • - sterke muziek
  • - goede 'learning-curve'
  • Minpunten
  • - af en toe langdradig
  • - camera

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren