1. De presentatie van PlayStation - Een anti-climax in een notendop

De presentatie van PlayStation - Een anti-climax in een notendop

Daar zit ik dan. Op mijn heerlijke stoel onderuitgezakt met een biertje in de éne hand en een zak chips aan mijn zijde. De klok tikt door en slaat bijna 00.00, het moment waarop ik met vele anderen heb gewacht. Het maakt me op dit moment even niet meer uit wie als eerst een presentatie houdt; wie als eerste het apparaatje op de markt brengt; of wie de beste exclusives weet binnen te halen. Vanavond wordt een nieuw tijdperk ingeluid waar we allemaal deel van uitmaken, een richtlijn waarop ik mijn verwachtingen eindelijk kan baseren. We weten immers van de huidige generatie dat de kloof tussen beide consoles niet van significante grootte zal zijn, maar slechts een subjectieve visie.

Genoeg gelul, of begint het gelul pas net, want de presentatie is begonnen. De onthulling is een feit en ik wacht met smart op de eerste visuele prikkels die mijn bevestiging zijn. Leuk al die praatjes, geef mij maar wat concrete beelden waar ik wat mee kan. Eindelijk is het dan zover, prachtige beelden die mij doen denken aan CGI films in de vorm van games, spoelen over het scherm. Beelden waarvan iedere fanatieke gamer high zal worden, een walhalla voor gamers en ook voor ontwikkelaars die keer op keer herhalen dat creativiteit geen einde kent.

Oké dat was de eerste blik op de games, de spanning wordt langzaam opgebouwd. Wat zal deze generatie ons nog meer gaan brengen. Het is bijna een gebruik geworden dat er richting het eind van de levencyclus van een generatie, die we op één of andere manier altijd voelen aankomen, discussies en terugblikken plaatsvinden. Discussies over wat de huidige generatie fout heeft gedaan of beter had kunnen doen, dingen waar ze bij de nieuwe generatie rekening mee kunnen houden. Ook ik heb regelmatig bijgedragen en deze discussies en nagedacht over nieuwe toevoegingen. Echter moet ik eerlijk toegeven dat ik nooit aan zoiets simpels heb gedacht als het live spelen van demo's; het downloaden van producten op de achtergrond terwijl je ze al kan gebruiken; of zelfs het live meekijken en spelen met je vrienden. Simpele toevoegingen die voor mij een betekenis kunnen hebben en waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben, het toont een sprankeltje van de innovatie die de nieuwe consoles kunnen gaan brengen. De spanning stijgt verder.

Het kan nu toch echt niet lang meer duren, maar eerst gaan we kijken naar de nieuwe controller, iets waar ik niet snel warm voor loop. Ik zal me niet snel laten vertellen, ook niet door één of andere belangrijke Sony-pipo, hoe lekker een controller in de hand ligt of hoe functioneel deze is. Het verschil tussen de oudere controllers zal immers nooit groot zijn, en daarnaast is dat voor mij een persoonlijke ervaring, iets wat ik moet ondergaan. Geinig dat kleurtje op de achterkant, of dat touchpad waarmee je bijvoorbeeld screenshots op Facebook kan plaatsen. Maar ik kan me niet heugen dat ik ooit in de afgelopen jaar echt behoefte heb gehad om zoiets te doen, dus ik kan me nog niet voorstellen waarvoor ik deze functie nog meer zou gebruiken. Het is mij sowieso de vraag waarom hij uitstaat tijdens de presentatie? 

Maar goed, terug naar de orde van de dag, de presentatie gaat door. Je voelt dat het moment komt, het kan nu niet lang meer duren. Eerst worden we echter nog even op de feiten gedrukt door de third parties die ook graag willen laten zien dat ze zich al een tijdje vermaken met het nieuwe apparaatje (waar we trouwens nog steeds niks van gezien hebben). Steeds meer titels komen boven drijven en uiteraard kan het geen imposante presentatie zijn zonder dat gezichten als Eric Hirshberg, CEO van Activision, en Yves Guillemot, CEO van Activision, de revue passeren. De oude rakkers.

Nu is het leuk geweest, ik ben er klaar voor en zit op het puntje van mijn stoel. Ik houd het bijna niet meer. Ik kijk op mijn wekker die 02.30 aangeeft en besef me dat het morgen vroeg dag is. Het is zo'n moment waarop je voelt aankomen dat het einde nadert. De lichten gaan uit en in een noodtempo komen alle beelden van de avond nog even voorbij, de spannende muziek kondigt de ontknoping aan en het moment lijkt aangebroken te zijn. Eindelijk kan ik een fysieke en visuele verwerking van de term "next-gen" aanschouwen en een beeld vormen van de toekomst van gaming. Het apparaatje geeft de term vorm en lading en geeft een beeld bij de naam, iets waar ik veel waarde aan hecht. Dus vol spanning kijk ik naar m'n scherm, daar komt het, ja.... ja....

De livestream is afgelopen en een naar gevoel hangt me boven het hoofd. Dit kan toch niet? Is er iets foutgegaan, heb ik het gemist? Leuk de naam PlayStation 4 en alles wat ze me hebben laten zien, maar waar is het apparaat? Ik ben de halve nacht opgebleven om te aanschouwen waar zij al die jaren aan hebben gewerkt, maar ze laten me met een leeg gevoel achter. Ik voel me voor de tweede keer genaaid (De eerste was na de E3 2011 presentatie van de Wii U). En ik weet dat het niet zo is, ik heb immers beelden gezien; innovatieve ideeën aangehoord en nieuwe toepassingen aanschouwt, maar het is niet genoeg. Ik kan het niet afronden, niet zonder dat ik de console heb gezien. Hoe kan het zo zijn dat ze zo'n krachtige presentatie voorbereiden en de console niet uit de doeken doen? Technisch gezien kan ik mijn verwachting voor de volgende generatie opbouwen, maar het lukt me niet. Ik voel me in de maling genomen en weet niet of ze mijn vertrouwen nog kunnen winnen...

Dit verhaal is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en het leek me leuk om hier een artikel over te schrijven na de vele reacties die ik gisteravond op IG en andere sites heb gelezen, wat is jullie ervaring? Laat het weten in de reacties!

Dit artikel delen

Over de auteur