1. Dat speciale gevoel

Dat speciale gevoel

De laatste weken had Jelle het over het zogenaamde ‘Sakaguchi-gevoel’. Een speciaal gevoel dat hij voor het eerst kreeg bij het spelen van Final Fantasy VII, een unieke speelervaring die hij nog niet eerder in een game tegenkwam. Voor mij hét moment om eens te bekijken bij welke games ik nu eigenlijk zo’n speciaal gevoel kreeg.

Het klinkt een beetje cliché maar ook voor mij is Final Fantasy VII nog steeds mijn favoriete game. Waarom sloeg juist deze game nou zo aan? Ik denk dat het aan verschillende factoren ligt. In mijn geval was het de eerste Final Fantasy game die ik speelde. Zou ik deel zeven hebben overgeslagen, c.q. nooit gespeeld hebben, dan had vast een andere Final Fantasy game de plaats van Final Fantasy VII ingenomen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Silent Hill. Ook een game die in mijn top 5 voorkomt van meest indrukwekkende games ooit. De lugubere sfeer (mist, en die verdomde sirene!!) die het uitstraalde, zoiets had ik nog nooit op een spelcomputer gezien. De vervolgdelen waren wat dat betreft misschien wel goede games, een unieke speelervaring zat er voor mij als gamer niet meer in.

Dan is Resident Evil toch wel een vreemde eend in de bijt. Resident Evil 2 vind ik beduidend beter dan het eerste deel (ik eis een dikke remake Capcom!). Ik kan mij die donkere avonden nog voorhalen waarbij ik met Claire door het politiebureau probeerde te ontsnappen aan die zombies en verschrikkelijke lickers. Die eerste ontmoeting met die licker vergeet ik nooit meer! Maar waarom kreeg ik dat speciale gevoel dan niet bij de eerste Resident Evil? Ik denk dat het vooral lag aan de presentatie van beide games. Ik vond de eerste Resident Evil zo corny. Die live action beelden die gebruikt werden voor onder andere de intro vond ik zo ontzettend lachwekkend en slecht dat ik de game eigenlijk meer serieus nam.

Nog een game die ik altijd in mijn hart draag is Metal Gear Solid. Alles aan deze game is zo ontzettend goed. De voice-acting, het verhaal, de personages, de omgeving waar het zich afspeelt, de muziek. Die scéne met Sniper Wolf en Meryl staat in mijn geheugen gegrift. Naar mijn mening is dit één van de beste scènes in een game ooit. Zoals je merkt zijn bovengenoemde games allemaal games die verschenen op de PSone. Ben ik de afgelopen jaren dan helemaal geen unieke game meer tegengekomen die mijn hart sneller deed kloppen?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de laatste jaren steeds minder games tegenkom die mij dat speciale gevoel geven. Ik moest even goed mijn collectie checken om te zien welke games het ook al weer waren. Ik noem een Ico, Shadow of the Colossus, Okami, God of War, Kingdom Hearts, Rez, Zone of the Enders voor de PlayStation 2. Op de PlayStation 3, Wii en Xbox 360 ben ik voor mijn gevoel nog geen game tegengekomen die hetzelfde met mij deed als een Final Fantasy VII of Resident Evil 2. Gears of War en Bioshock zijn zeker goede games, maar gaven mij net niet dat speciale gevoel. Ik ben dan ook erg benieuwd wanneer er weer eens een game komt die zich in mijn geval kan meten met eerder genoemde games. Komt die game er überhaupt nog wel? Heb ik inmiddels alles wel gezien en gespeeld? De tijd zal het leren.

Dit artikel delen

Over de auteur