1. Weblog nummer 2. Een serie over alternatieve energiebronnen. Deze keer: over zonne-energie.

Weblog nummer 2. Een serie over alternatieve energiebronnen. Deze keer: over zonne-energie.

Zoals ik dus in mijn vorige log had geschreven, is kernfusie een goed alternatief voor de energievoorziening van de aarde. Maar er zijn ook nog andere goede plannen. Jullie hadden in de titel al kunnen lezen dat het gaat over zonne-energie. Nee, niet dat lullige zonnepaneeltje op je dak, maar enorme van deze in de ruimte. Waarom dat zo'n goed idee kan zijn, kan je in het volgende stuk tekst lezen.

In de ruimte heerst er een zgn. vacuum. Dit wil zeggen: het is gewoon leeg, koud en eenzaam daarboven. Het is dus duidelijk nogal mensonvriendelijk. Maar het is natuurlijk ideaal voor telescopen (de roemruchte Hubble-telescoop met zijn, in het begin, slecht geslepen lens), satellieten, maar ook voor enorme zonnepanelen. In de ruimte worden ze namelijk niet gehinderd door bewolking, de cyclus van dag en nacht en het belangrijkste, de atmosfeer. De atmosfeer met zijn vervuiling, lucht en vocht houdt namelijk heel veel licht tegen. Het plaatsen in de ruimte van de panelen kan misschien wel de oplossing betekenen voor het energieprobleem.

Aan het einde van de jaren 60 werd het idee al geopperd door Peter Glaser,

ingenieur van het Arthur D. Little adviesbureau in Massachusetts.

Peter Glaser, de man die het idee tot een reeel plan maakte.

Er waren door vele andere wetenschappers en siencefictionschrijvers al ideeen en plannen bedacht, maar Glaser was de eerste met een echt uitgewerkt plan en een opzet. Hij stelde voor een enorme satelliet de ruimte in te sturen en de gewonnen elektriciteit m.b.v. microgolven naar de aarde terug te sturen. Hij dacht aan panelen van 50 vierkante kilometer groot. Deze zouden in delen met herbruikbare raketten de ruimte ingestuurd worden en daar in elkaar gezet worden door astronauten, die daar zouden leven. Om de elektriciteit terug te sturen zou de schotelantenne een kilometer in doorsnee moeten zijn. De ontvangende antenne zou, nog indrukwekkender, 100 vierkante kilometer groot zijn. De Amerikaanse energielobby en zelfs de NASA geloofden in het technische aspect van dit plan en de haalbaarheid ervan, maar de kosten maakten het onmogelijk. De eerste satelliet lanceren zou een biljoen(!) dollar kosten.

Hier een tekening van hoe ingenieurs zich het plan voorstelden in 1976.

Helaas voor Glaser ging het allemaal niet door. Toch voor John Mankins, voormalig onderzoeksmanager bij de NASA, geen reden om het idee helemaal te vergeten. Hij pleit namelijk voor space solar powerstations(SSP's).

Er zijn vele dingen veranderd en verbeterd in de afgelopen 40 jaar. Drie aspecten namelijk maken het nu qua kosten mogelijk het plan wel uit te voeren: de verhoogde effectiviteit van zonnepanelen, de techniek voor het versturen van microgolven en het grootste deel in het drukken van de kosten, het gebruik van van robots.

(John Mankins)

Mogen we Mankins geloven, dan is het inderdaad mogelijk het plan uit te voeren.

Het bijzondere apparaat voor het omzetten van elektriciteit naar microgolven, heet een klystron.

De schotel krijgt een middellijn van 260 meter, die op de aarde wordt vier kilometer in doorsnee.

Deze op aarde zet de microgolven weer om in elektriciteit. Maar omdat de aarde natuurlijk draait, zijn meerdere van deze grondschotels nodig om de microgolven te ontvangen.

Als het plan een succes is, worden er nog eens 17 van de SSP's de ruimte in gevlogen.

De zgn. zonnetoren, concept-tekening van John Mankins. De toren bestaat uit meerdere zonnepanelen, 50 tot 60 meter in doorsnee. Er zit een ruggengraat aan de achterzijde van de toren, die de energie naar de klystron stuurt. Het geheel is modulair opgebouwd, er kunnen later bijv. meer zonnepanelen aan toegevoegd worden.

De kosten: Mankins schat deze tussen de acht en vijftien miljard dollar, voor een eerste centrale van 250 megawatt. Is natuurlijk nog altijd veel geld, maar het kan ons enorm veel gaan opleveren.

Dus, voor degenen die zich de moeite genomen hebben dit hele stuk te lezen, is het duidelijk dat dit een heel goede oplossing voor de toekomst kan betekenen en het hele energieprobleem oplost.

Op een volgend weblog zal even gewacht moeten worden, dus...

Bron: Kijk, nummer 4, 2008.

Dit artikel delen

Over de auteur