1. Vreemde vogels

Vreemde vogels

Iedereen heeft zo zijn favoriete genres en series als het om videogames gaat. De ene is idolaat van de Grand Theft Auto-serie, en de andere koopt blindelings alles waar Capcom op staat. Maar er zijn ook spellen die een beetje in de buitencategorie vallen. Dat zijn de spellen die wel uitgebracht worden, maar door een groot deel van het winkelend of internettend publiek als ‘vreemd’ of ‘raar’ wordt beschouwd. Laat dat nu net een categorie zijn waar ik mij doorgaans wel mee kan vermaken...

Zo zijn er bijvoorbeeld de rythmische spellen, waarbij dus de muziek een zeer belangrijk onderdeel is. Parappa the Rapper is zo’n spel, en zijn opvolger Um Jammer Lammy is dan nog een iets meer obscure titel. Het principe van Parappa the Rapper is vrij simpel. Je bent een rappende, uit papier geknipte hond die rapt. Je komt ergens terecht, iemand zingt een zin voor, en jij dient het na te zingen door op het juiste moment op de juiste knop te drukken. Bij deze spellen valt een simpele rekensom toe te passen: muziek + vreemde figuren + rythmisch op de knoppen drukken + idiote teksten = het spel. Het trekt zeker niet iedereen, dat is een ding wat zeker is, maar voor mij is het een welkome verfrissing tussen alle massaproducties die op de markt gezet worden.

Het is leuk om zo nu en dan eens iets te spelen wat niet schieten, sport, strategie of iets anders is. Een andere categorie, die ook buiten bovengenoemde genres valt, zijn de spellen met de speciale controllers. Een van die spellen is Guitar Hero, een serie die al wat meer ‘ingeburgerd’ is. In eerste instantie is het vreemd om met zo’n gitaar om je nek voor je PlayStation 2 of Xbox 360 te staan, maar dat vergeet je door de lol al snel. Vijf gekleurde knoppen op de hals van de gitaar, en een knop die je samen met die kleur in moet drukken als die op het scherm staat. Klinkt simpel, toch? Nee, niets is minder waar. Dergelijke spellen vereisen vaak oefening om het onder de knie te krijgen. De ene kan het wat beter, en speelt het spel op de hoogste moeilijkheidsgraad (Expert) uit. De ander verknoeit de boel al op Easy, zoals een niet nader te noemen redactielid op een van de afgelopen borrels op het InsideGamer kantoor.

Een ander spel met een speciale controller is Samba de Amigo. Hiermee stond je echt in je huiskamer met twee sambaballen in je hand. Twee sensoren op de vloer om je bewegingen te registreren, en schudden maar! Hiermee behaal je gegarandeerd succes op feestjes, je lacht je helemaal dubbel als je alleen naar de persoon kijkt die aan het spelen in. Overigens hoef je niet per se een Dreamcast te hebben om dit spel te spelen. Sega brengt Samba de Amigo binnenkort naar de Wii, helaas wel zonder sambaballen. Dat betekent aan de andere kant weer wel dat iedereen met een Nunchuck en Wii-mote gezellig mee kan doen.

Er zijn nog meer categorieën, maar een die ik nog even wil noemen zijn de spellen die met een dansmat, toetsenbord of op een nog vreemdere manier gespeeld dienen te worden. Toetsenbord? Jazeker, kent iemand Typing of the Dead voor de Dreamcast? Deze moest met het toetsenbord gespeeld worden. Zombies knal je niet af met een machinegeweer of shotgun, maar worden afgeschoten zodra je het woord wat boven hun hoofd hangt correct hebt ingetypt. Op een van de laatste meetings van Sega-fanaten waar ik bij was werden enkele verhitte potjes gespeeld, wat erg leuk was. Een ander spel wat ik nog even wil noemen is Para Para Paradise, ook bekend als Dream Para Para. Dit spel is vergelijkbaar met Dance Dance Revolution, maar deze wordt met de handen in plaats van de voeten gespeeld. Het spel is beschikbaar voor de PlayStation 2 en de Dreamcast, en is uiteraard niet buiten Japan verschenen. In de verpakking zitten vijf sensoren die in een soort boog op de grond neergelegd moeten worden, en dan beweeg je je handen op het juiste moment boven de sensoren om zoveel mogelijk punten te scoren en het nummer af te ronden.

Er zijn ook spellen die van zichzelf al vreemd zijn, of in ieder geval ‘afwijkende’ graphics of gameplay hebben, net als Parappa the Rapper. Een van die titels is het spel Vib Ribbon. Een spel waar ik al een tijd naar op jacht ben, en een van de meest bijzondere titels voor de Playstation 1. Het spel is niet veel meer dan witte lijnen op een zwarte achtergrond. Af en toe komen er obstakels in beeld, die je moet ontwijken om niet gedegradeerd te worden tot kikker. Een ander bijzonder aspect van dit spel is het feit dat je je eigen cd’s kunt gebruiken. Het spel komt in het interne geheugen van de console te staan. Dan kun je de spel-cd eruit halen, en je eigen cd erin stoppen. Alles gaat op het ritme van de muziek, en dat betekent dat je telkens unieke levels kan krijgen.

Voor veel mensen zullen een paar van deze spellen onbekend in de oren klinken, maar zoals ik in de tweede alinea al zei, het biedt voor mij een welkome verandering. Het is erg leuk om te zien wat voor vreemde en minder vreemde controllers al die Japanse ontwikkelaars allemaal bedenken... Kennen jullie er nog een paar?

Dit artikel delen

Over de auteur