1. NEEEEEEEEEEEE !

NEEEEEEEEEEEE !

Deze log is gebaseerd op een waar-gebeurd verhaal dat zich afspeeld in de nacht van zaterdag 26 april op zondag 27 april.

Het lijkt voor mij een dood normale nacht. Ik lig in bed televisie te kijken. Er is niks meer op, behalve een gare film. Ik ben nog geen kwartier aan het kijken en dan gaat opeens de deurbel. Helemaal opgefokt omdat iemand het waagt mij midden in de nacht uit bed te bellen, loop ik naar beneden. Ik gooi de deur open en vraag welke idioot mij lastig valt. Blijkt het iemand van het postkantoor te zijn met een pakketje voor mij. Maar omdat hij helemaal beledigd is, zegt hij dat ik het kan vergeten en dat ik maar moet wachten op de volgende lading.

Ik begrijp echt niet waar die man het over heeft en vraag hem niet al te beleefd waarom hij hier überhaubt hier is. Kijkt hij me aan alsof ik niet weer wat een endoplasmatisch reticulum is. Vraag hem nog een keer op en nog minder beleefde manier waarom hij mij betrekt bij zijn theekransje, die zich toevallig bij mijn voordeur bevind. Begint hij te vragen of ik geen mail gekregen heb dat ze GTA IV al deze nacht versturen, maar dat het toch niet uit maakt want ik kan het wel vergeten. Van hem krijg ik het spel niet. Bied hij me nog Viva Piñata aan als vervanger. Ik krijg spontaan herpes omdat ik dat belangrijke nieuws gemist heb en probeer snel nog wat kont te likken zodat hij mij misschien toch nog mijn ooh zó gewilde spel geeft. Hij zegt dat ik maar normaal had moeten doen en dat ik nu pech heb gehad.

De tranen springen bij mij in mijn ogen, ik probeer ze nog tegen te houden maar ze springen er gewoon overheen. De postbode draait zich om en loopt terug naar zijn busje en stapt in, start de motor en rijdt weg. Ik loop er nog een stukje achteraan, maar hij verdwijnt al om de bocht.

Ik loop terug naar huis en om mijzelf een beetje te troosten ga ik Saints Row spelen. Ik start het spel op en meteen in het begin, The Ring Of Death. NEEEEEEEEEEEE !

Badend in het zweet word ik wakker en zit ik meteen rechtop in bed, de telvisie staat nog aan en ik kijk op me wekker: kwart voor een. En terwijl ik nog na beef denk ik: Gelukkig! Het was maar een nachtmerrie... Gelukkig!

Dit artikel delen

Over de auteur